Tatlong araw pagkatapos mawala ng ama niya sa mundo, natutunan ni Belgiana kung ano ang tunay na katahimikan.
Hindi ito ang kawalan ng ingay—kundi ang kawalan ng kaunting pag-asa.
Umupo siya sa sahig ng kanyang apartment sa Ixelles, ang mga tuhod na nakayakap sa dibdib, at pinakinggan ang katahimikan. Walang tumatawag na phone. Walang nag-e-email ng cancellation. Walang nagte-text ng concern. Parang lahat ng tao sa buong Brussels ay nagkasundo: Belgiana Rosales no longer exists.
Ang "The Invisible Bridge," ang negosyong pinaghirapan niya sa loob ng dalawang taon, ay naging literal na invisible—nawala na. Ang mga supplier ay tumigil sa pagtawag. Ang mga clients ay nag-email ng auto-replies. Ang website ay naka-display na lang ng error 404. Parang buong digital footprint niya ay binura ng
