PSYCHOPATH LOVE SERIES #2: DASHIEL DAVIN CARTER

Kabanata 16

"I AM Dashiel Davin Carter, honey," dagdag pang bulong niya sa tenga ko na siyang naging dahilan kung bakit ako kinalibutan ng todo todo.

At hindi ko inaakalang mas may itutudo pa pala ang kilabot na nararamdaman ko na iyon ng maramdaman ko ang bahagya niyang pagsinghot sa leeg ko sabay bulong sa mga katagang,

"You smell so good, honey."

Tila pati ang bolbol ko sa katawan ay tumindig na rin ng marinig ko ang turan niyang iyon.

Gustuhin ko man siyang itulak palayo sa akin ay hindi ko magawa dahil parang napako ang buo kong katawan. Napako, to the point na pati ang paggalaw ng mga daliri ko ay hindi ko magawa.

Kung kaya't paano ko siya matataboy kung pati ang mga daliri ko sa kamaya ay hindi ko maigalaw? Hindi ko alam kung bakit ganito na lang makaakto ang katawan ko dahil sa ginawa niyang iyon, pero siguro hindi ako sanay, hindi ako sanay na may umaamoy sa akin and worst is that sa neck ko pala, na siyang pangunahing kahinaan ko talaga.

"Ehem!"

Mabuti ba lamang at tumikhim si prof na siyang naging dahilan kung bakit bahagyang lumayo ang punyemas na iyon sa gawi ko.

Kasabay rin ng pagtikhim na iyon ay ang pagkaigting ko mula sa kinatatayuan ko.

Nang lingonin ko ang gawi ni prof ay doon ko nakita ang nagkataas nitong mga kilay habang may mapanuring mga matang tinitignan ang gawi ko.

Kalauna'y isang irap ang pinakawalan nito sa akin bago ito lumapit sa gawi no'ng punyemas.

Para itong lintang lumapit at humawak sa mga braso no'ng punyemas. Nang muli itong lumingon sa gawi ko'y tinaasan lamang ako nito ng kilay.

Napairap rin naman ako dahil doon.

"Honey, tapos ka na bang magpakilaka?" she aksed sweetly, may halong panlalandi.

Napailing naman ako dahil doon, hindi ko inaakalang may ganito rin palang pag-uugali si Prof. Hindi ko inaakalang may pagkalandi rin pala siya.

Sa loob kasi ng ilang buwan kung paninilbihan-pagsasama sama sakanya'y hindi ko ito nakitaan ng ganitong pag-uugali.

Sa katanuyan nga'y kung umakto ang isang to noon ay parang isang prinsesa. Ang pormal pormal kasi e. 'Yong tipong takot na makabasag ng pinggan. Pero mukhang ang mga iyon ay pag-aakala ko lang pala. Cause look at her know, she looks like a b***h on her actions towards to punyemas.

"Yeah," bagot na sagot naman no'ng punyemas sa tanong ni gaga. Habang ang mga tingin ay nasa akin pa rin.

"Ganoon ba?" Prof Buenaventura asked seductively while caressing the jaw of Dashiel.

Dashiel nodded with her question.

"Kung gayon ay ituloy na natin ang naudlot nating ginawa kanina," parang hindi isang professional at bachelors graduate na ani ni prof kay Dashiel. Para siyang isang slut kung umasta habang sinasambit ang mga katagang iyon. Para siyang isang higad na walang kantot ng ilang buwan habang sinasambit ang mga katagang iyon. At dahil doo'y ang repesto na natitira ko para sakanya'y tuluyang nawala. My respect for her really went down.

It is sad but that is the thruth.

Napailing na lang ako dahil sa tinuran niya. I am so soryy Prof, but looks like the respect that I have for you really went down.

"Aalis na po ako," nakayuko kong ani sakanila, habang ang mga tingin ay pilit na hindi itinutuon sa gawi ni prof na ngayon ay todo todo na ang pag nguso habang dinadakip ang mga labi ni punyemas. Samantalang si punyemas naman ay pilit rin iniiwas ang mukha niya.

Nagpapa bebe pa ang kumag, akala mo naman hindi nilaplap ang pepe ni prof kanina!

Napailing ako dahil sa naisip ko na iyon. Damn. I never thought that kaya ko rin palang maging vulgar.

Hindi ko alam kung bakit gano'n na lang kung makaasta si Dashiel, na para bang hindi nito nagugustuhan ang mga actions ni prof, e samantalang kanina'y enjoy na enjoy naman ito sa pagkain ng kepyas, inaya pa nga ako nitong sumali sakanila e. Gago lang.

Hindi ko na hinintay pa ang pagsagot nila sa tinuran ko dahil obvious na obvious naman na hindi na nila masasagot pa ang pagpapaalam ko na iyon, dahil sa pagkakataong ito'y magkalapat na ang labi nila sa isat-isa. Napairap tuloy ako dahil doon, prof is really a sluty silent type ah.

Sluty silent type, dahil nasa loob ang kulo nito. Sa una'y aakalain mong iba siya, pero 'yon pala nasa loob 'yong kulo niya.

Tinalikuran ko na sila at saka ko dali daling nilisan ang opisina na iyon bago pa man ako tuluyang maka panood ulit ng live porn. Takot ko lang makakita ulit no! Nagkasala na kasi ako kanina sa pamamagitan ng panonood no'ng jugjugan nila kaya ayaw ko ng dagdagan pa ang pagkakasala ko na iyon.

'Tsaka pa lang ako nakahinga ng maluwag ng tuluyan na 'kong makalabas sa opisina ni prof. Sa totoo lang, habang nasa loob ako ng office kanina ni Prof, parang na so-sophocate ako. Na so-sophocate dahil sa kaisipang kasama ko lang sa isang lugar ang dalawang taong nahuli kong nagkakanaan.

Tahimik na hallway ang una kong nabungaran pagkalabas na pagkalabas ko pa lang sa office na iyon, isang palatandaan na nagsisimula na ang klase namin sa tanghali.

Tahimik na ang hallway kung kaya't rinig na rinig na sa buong hallway ang pag-ungol na ginagawa no'ng dalawa. Nakalimutan ko kasing isira ang pintuan ng office ni prof e, kung kaya't siguro'y hanggang hallway ay naririnig na ang mga pag-ungol nilang iyon.

Hindi ko na inabala pa ang sarili ko na isirado ang pintuan na iyon dahil sa kadahilanang mas mabuti nga 'yong may makakita sa kanilang iba, puwera sa akin.

Mas mabuti dahil sa kaisipang kapag may makakita sa kanilang dalawa paniguradong mapapatigil sila sa kababalaghang ginawa nila. At kapag may nakakita sakanilang dalawa ay paniguradong pareho silang malalagot, and because of it, the so called angel proffesor of ours ay malalabas na ang tunay na baho, malalaman na ng lahat ang tunay niyang anyo.

At pag nangyari ang bagay na iyon ay 'yong punyemas naman na nakakainis at nakakairita at the same time, ay hindi na matutuloy pa ang balak niyang pagtuturo sa amin which is good dahil hinding hindi ko na makikita pa ang pagmumukha no'n kahit kailan.

I grinned with that thought. Nad because of those thought napahiling tuloy ako sa langit ng wala sa oras

Sana may makakita sa kanilang dalawa ng sa ga'yon ay hindi na niya matuloy pa ang balak niyang pagtuturo sa amin.

Ang hiling ko sa kalangitan dahil sa inis na aking nararamdaman. Ngunit tila hindi pabor sa akin ang kalangitan, ngunit tila hindi pabor sa akin ang tadhana.

Dahil lumipas ang mga araw ay wala namang napabalitang isang Proffesor na nakipag make out sa isa pang magiging Proffesor sa loob ng kanyang office.

Wala namang napabalitang gano'n e, which means that hindi sila nahuling dalawa. Which also means na hindi natuklasan ng buong campus ang tunay na dugo no'ng so called angel Proffesor namin. Which also means na tuloy ang putanginang punyemas na iyon sa pagtuturo sa amin, na siyang rin magiging dahilan kung bakit ko makikita ang putanginang iyon araw-araw.

Time flew so fast to the point na hindi ko man lang namalayan na ito na pala ang huling araw ni Prof Buenaventura dito. Which also means na sa lunes ay wala ng pasok dahil sa kadahilanang para raw sa so called, Christmas break.

Tanginang eskwelahan naman ito e no, 'yong iba kasing school ay hindi na nagbukas simula nong undas para tuloy tuloy na raw ang bakasyon ng mga estudyante.

Samantalang kami naman ay nagbukas pa rin dahil sayang raw 'yong oras at araw. Sayang 'yong mukha nila!

Ang sabihin lang nila, wala silang mahuhothot na pera mula sa amin pag nagkataong wala kaming pasok. Wala kasi kaming mababayaran na miscellaneous fee kapag sirado ang school, kaya 'yon siguro ang dahilan kung bakit may klase pa rin kami, kahit na'y 'yong iba ay wala na.

Well, kunsabagay pati nga'y may bagyo ay may klase pa rin kami, yan pa bang wala. Yes, kahit na'y may bagyo ay may klase pa rin kami, kahit na'y may baha ay may klase pa rin kami, napapatigil lang ang klase na iyon kapag nakataas na ang signal no 2 sa lalawigan namin.

Which is rare kung mangyari, rare, dahil hindi naman daanan ng bagyo ang lugar namin e.

Magmula ng makita ko si Proffesor Buenaventura na nakikipagjugjugan sa office niya ay hindi na muling naibalik ang bond naming dalawa, yong bond ng pagiging magkaibigan namin.

Hindi na rin naibalik pa ang panlilibre niya sa akin, which is bad, dahil hindi na 'ko nakakalibre pa ng lunch.

Kaya 'yon tuloy, ang sahod na sinasahod ko tuwing umaga sa carenderia na pinag pa-part time man ko ay nakukunan ko para sa pang lunch ko. Which is sayang. Sayang, dahil imbes na iponin ko ang pera ko na iyon para sa pang tuition ko next sem at pang noche buena namin sa pasko ay hindi ko na lang nagagawa dahil sa pang lunch ko.

Samantalang, 'yong pera naman na nakukuha ko sa trabaho ko sa gabi ay ang ginagamit kong pang bayad sa kuryente at sa pang maintenance ni lola.

Magmula ng makita ko si prof at ang punyemas na iyon na nagjugjugan sa loob ng office ni prof ay naging mailap na si prof sa akin, sa katunayan nga'y hindi na ito gaanong pumapasok sa classroom namin sa tuwing time niya, hindi ko alam kung bakit pero siguro nahihiya ito sa akin o hindi kaya'y natatakot. Natatakot dahil sa kaisipang baka isumbong ko sila.

Samantalang, 'yong punyemas naman na iyon ay hindi ko na muling nakita pa magmula ng araw na iyon, hindi ko alam kung bakit, pero siguro dahil hindi pa naman nagsisimula ang pagtuturo niya sa amin. Which is good, dahil wala ng sumisira sa araw ko... Pero paniguradong sa January 3 ay masisira na ang araw ko, 'yon kasi ang simula ng second semester namin e, which also means, na iyon na ang magiging simula ng pagtuturo niya sa amin.

Madalang na lang kung makita ko si prof na pumasok sa room namin magmula ng makita ko ang jugjugan nila, kagaya ngayon, hindi na naman siya pumasok kahit na'y ito na ang panghuling pagtuturo niya sa amin, kung kaya't napilitan akong tumayo mula sa pagkakaupo ko sa upuan ko sabay kuha sa mga papel na pinachekan niya sa akin.

Kanina ko pa kasi hinihintay ang pagdating niya e, para maisauli ko na itong mga yellow pad na pina checkan niya sa akin, pero mukhang wala atang balak iyon na pumasok ngayon e, patapos na kasi ang time niya pero hindi pa rin siya dumating, kung kaya't napilitan akong tumayo mula sa pagkakaupo ko sa upuan ko upang maisauli ko 'tong mga tanginang pina checkan niya sa akin.

Tahimik akong lumabas sa room, hindi inaalintana ang napakaingay kung mga kaklase na kung makaakto ay dinaig pa ang mga tao sa merkado dahil sa ingay ng mga ito.

Tamad 'kong inihakbang ang mga paa ko papunta sa office ni Prof, magpahanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na ang tinitingala ng mga ilang estudyante, kabilang na ako roon sa tumitingala sakanya'y kaya palang ibaba ang kanyang pagkatao para lamang makantot. Para lamang makantot ng isang taong hindi naman ata niya kilala ang buong pagkatao puwera na lang sa pangalan.

Ayos lang naman sana e, ayos lang naman sana kung magkantutan silang dalawa. Total, pareho naman silang single e, pero ang magkantutan sa school property at sa office pa talaga niya ay hindi naman ata tama.

Bumuntong hininga muna ako bago ko kinatok ang pintuan na nasa harapan ko.

"Pasok," rinig kong tugon ni Prof mula sa loob.

Pinihit ko naman ang seradura ng pinto bago pumasok. Kagaya pa rin nong nakaraan ang pustora ng opisina niya, ang kaibahan nga lang ay wala na akong nakitang punyemas at wala na rin ang mga pag-ungol nilang iyon.

Nilingon ko ang gawi ni ma'am at doon ko ito nakitang nakayuko habang busing busy sa mga papeles na binabasa niya, paniguradong may kinalaman ang mga papeles na iyon sa pag resigned niya.

May resigned thingy kasi ang likod nong envelope na binabasa niya.

"Prof," agaw ko ng pansin sakanya.

Nag-angat naman ito ng tingin mula sa binabasa niya. Tinaasan ako nito ng kilay ng makita ako nito.

Nabigla naman ako dahil sa inasta niyang iyon, cause like f**k! Akala ko kasi ay mahihiya siya sa akin dahil sa mga nakita ko nong nakaraan pero mukhang may expiration date yong hiya niya sa katawan, dahil imbes na mahiya siya sa akin ay nagawa pa niya akong tarayan.

Tinarayan ko naman ito, like duh, kung naiinis siya sa akin dahil sa ginawa kong pagsira sa unang iyotan session nila na naudlot ng dahil sa akin ay mas naiinis naman ako sakanya dahil sa dahilan na hindi ko alam. Basta't ang tangi ko lang alam ay naiinis ako sakanya.

"Ito na po pala ang mga papel na pina checkan niyo sa akin," ani ko dito, ang mga tingin ay nasa yellow paper na nasa mga kamay ko.

"Okay," iyon lamang ang sinabi nito sa naging turan ko bago muling nagbaba ng tingin sa binabasa niya.

Nainis naman ako dahil doon, 'cause f**k, hindi man lang ba siya magpapasalamat? Cause for pete's sake, pinagpuyatan ko ito kagabi.

Pinagpuyatan ko ito para lang maibigay ko ito sakanya ngayon, dahil sa kaisipang baka gagamitin niya ito, 'tas okay lang? Okay lang ang isusukli niya sa akin. Okay lang ang isusukli niya sa pagpupuyat ko? Sa paghihirap ko?! Aba'y hindi naman ata tama iyon.

Ako na nga ang napuyat, siya pa nga itong dapat na mahiya sa akin ay ako pa itong tinatarayan niya, aba'y hindi talaga tama yon!

"Saan ko po to ilalagay?" tanong ko, the irritation is visible on my voice this time.

"Sa couch," tipid na ani nito, ni hindi man lang nag-angat ng tingin.

Mas lalo pa akong nainis dahil doon. Kasi sa totoo lang, this girl is really getting on my nerves. Nakakainis na ang mga inaakto niya ah! Hindi na nakakatawa.

Pero kahit na'y inis na inis na ko'y hindi ko iyon ipinahalata sakanya dahil baka mapagtanto niya na naiiinis na ako sakanya, at pag nagkataong malaman niya ang tungkol doo'y paniguradong ikakasaya niya iyon, ikakasaya dahil sa kaisipang natalo niya ako, dahil ako yong mas nainis. At hindi ko yon gusto no!

Inilapag ko ang mga papeles sa couch na tinutukoy niya,

"Aalis na po ako," pagpapaalam ko dito, trying to be nice, well in fact gustong gusto ko na siyang sikmurain, hindi kasi marunog magpasalamat e.

Ang hindi pagiging marunong magpasalamat at mag sorry ang isa sa mga bagay na kinaiinisan ko sa isang tao. At iyon rin siguro ang dahilan kung bakit ako naiiinis ako sakanya.

Hindi ko na hinintay pa ang tugon nito sa tinuran ko, dahil obviously wala naman itong planong sagutin ang turan ko e.

Pipihitin ko na sana ang seradura ng pinto pero hindi ko na ito naituloy pa ng maunahan na ako ng kung nino man mula sa labas.

Bumukas ang pintuan na siyang naging dahilan kung bakit tumama ang pinto sa noo ko na siya rin naging dahilan kung bakit ako napaaray at saka muntikan ng matumba.

"Aray!" daing ko ng maramdaman ko ang pagtama ng pinto sa noo ko, kasabay ng pagdaing ko na iyon ay ang pagkaramdam ko sa unti unti kong pagkabuwal mula sa kinatatayuan ko.

Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at saka hinanda ang sarili at puwet sa maari nitong pagtama sa sahig. Pero bago pa man ako tuluyang matumba'y naramdaman ko na lang ang paghawak ng kung nino man sa kamay ko sabay hapit sa bewang ko.

Napahawak naman ako sa dibdib nito dahil sa bigla, "Careful," rinig kung ani no'ng lalaking sumalo sa akin mula sa muntik ko ng pagkahulog.

Napa mulat naman ako ng tingin dahil doon, at ang una kong nasilayan ng imulat ko ang mga mata ko ay ang perpekto at guwapo niyang mukha.

Wala sa sariling ako'y napatulala dahil sa nasilayan. Parang nakain ko ang sarili kong dila, at tila napako ang buo kong katawan sa kinatatayuan ko dahil doon.

"B-i-" hindi ko na naituloy pa ang balak ko sanang sasabihin ng magsalita si Prof.

"T-hunder?" ang gulat na tanong ni Prof mula sa likod ko, na siyang naging dahilan kung bakit ako napatayo ng matuwid at saka napakalas mula sa pagkakahawak no'ng lalaki sa akin.

"Thunder ikaw ba yan?"