Everything is Possible

Chapter 3

Pagkatapos ng klase lumabas kami para gala sa labas, nag ca-crave daw kasi sila ng fishball. Kaya sinamahan ko na sila, hindi namin Kasama si Fretche kasi pinatawag na naman siya ni Tito Henry.

"Hay, ang sarap naman,ano Long-week-end bukas, one week na Araw walang pasok sasamantalahin ko na Ang pagkakataong makauwi sa amin sa Bataan! Isasama ko nalang si Fretche para hindi na magtampo ulit!" Niligpit ko ang mga gamit ko para maka uwi na sa condo.

"Ako rin, sama ako! Baka makakita ako ng mga gwapo doon". Natatawang sabi ni Pam, Kumakain siya ngayon ng fishball.

" Ano aalis kayo ng Hindi ako Kasama! Ang sama niyo naman!" Chanda Pouted her face.

"Ako rin Zel! Sama ako" sabi ni Ed, habang kinukuha ang sukli niya.

"U-umm dito nalang ako marami pa kasi akong gagawin na assignment" sabi ni Jean.

"Asus. Baka busy sa boyfriend niyang tupakin" nang-aasar na naman si Edzon.

" Ano Kaba Jean your always busy...why you should join with us, take a rest of your body." Sabi ni Pam.

"Hay naku sa inyo bahala kayo saan kayo sasama" nagugulohan na ako sa kanila.

Na-una na akong pumasok sa kotse ni Pam, oo, may taga hatid sundo si Pam... piro Hindi naman siya oa sa lahat ng pagkain, kumakain naman siya ng mga Street food... pero Yung parents lang niya ang oa.

Sumunod na sila pagkatapos ng kumain, hinatid kami ni manong sa condo and good thing nakarating na pala si Fretche, she looks so stress pag galing siya sa kanila...nag away na naman siguro sila ng daddy niya.

MAAGA akong nagising dahil ang ingay ng alarm clock ko. Umuwi sila saglit sa Bahay nila para maka kuha ng madadalang damit.

"Okay guys... Let's go!" ani ni fretche na readying-ready na maka uwi.

"Let's go!" Sabay kaming sumigaw.

Naka sakay kami sa Bus pa uwi. Hindi na kami nag car kase malayo pa baka mapagod si Fretche ka ka-drive.

Napapitlag pa ako dahil ginising ako ni Edzon na dahil malapit na daw kami...ako ang nahihiya sa kanila kase ang ingay-ingay nila sa biyahe nagtitinginan ang mga pasahero sa amin.

Habang papalapit na kami...I remember all of the memories, the memories that even if i died I can't forgot.

So, I'm here! At last, I'm home... again...after 6 years napabuntong hininga nalang ako habang papahinto na ang Bus.

Bumaba na kami, my heart start faltered again...hindi ko alam kung sa excitement o sa kung anupaman...saglit akong pinikit ang aking mga mata at ninamnam ang kakaibang lumukob sa aking isipan.

"Hoy...Hazel! Tala na gusto mo bang iwan ka namin?" Sabi ni Chan, at nagpatuloy na sa paglakad.

Nakarating na kami sa tapat ng gate namin, medyo nag iba na Ang kulay ng Bahay namin kasi nga Wala ng nakatira simula noong Wala na silang mama at papa.

I saw a familiar face, nakangiti sa akin habang kumakaway.

" Hazel Mae!"

Yes, si Althea my cousin. May anak siyang kambal at halatang nalosyang na ito dahil nga maagang nag-asawa, at kung Hindi ako magkamali buntis naman ito. Magtatatlo na ang anak sa loob ng limang taon? Ah, what a wasted of time.

"Ate Althea..." Humakbang ako papalapit sa kanya, pasulyap-sulyap sa lumolubong tiyan at niyakap niya ako.

"I missed you Thea..." I hug her so tight. Na-miss ko Rin tong kumag na to no kahit hindi kami masyadong magkasundo.

"Me too..." Sabi niya at feel na feel talaga na na-miss niya talaga ako. M

" Pwede Sali din kami?" Nambibiro naman si Pam. Umipal na naman tong isa nato, nag Peace sign pa.

"Of course come here?" Sabi ni ate Althea.

At ayon na natapos na kami sa yakapan moment.

" Kumusta na ate Althea mukang may bago na naman bunso ah?" Tanong ko sa kanya habang hinahawakan niya ang kanyang tyan.

" Ah, oo tatlong buwan pa at manganganak na ako" She smiled at me awkwardly. "oh, shall we get inside?"

Naka pasok na kami sa Bahay hindi naman Malaki ang bahay Wala naman Masyadong alikabok dahil nililinasan naman ng mga katulong kahit walang tao , may dalawang guest room naman. Wala silang Tito dahil may inasikaso daw sa negosyo na iniwan ng mga magulang ko.

"Oi pare Ganon pa rin ang sarap talaga ng simoy ng hangin dito noh?" Sabi ni Edzon habang papunta sa backyard.

"Hoy. Ed halika ikaw naman pictureran ko" hinila ni fretche, si Edzon papunta sa damohan.

" Ako rin!" Sabi ni Chan, sumunod naman siya, Masyado silang malikot parang mga bata.

Nakita kung pumasok si Jean sa loob ng library ni mama, oo...may library kami inggit ka no? Di Juk...mahilig di mama ng mga libro katulad ng mga novels book at etc.

Si Pam naman, dumiretso sa kitchen naghahanap ng makakain ata. Alam mo na yan si Pam, mahilig sa pagkain pero, Hindi naman tumataba.

" Umm, sorry I need to go home na coz my husband will get mad if he didn't see at home" sabi naman ni Althea.

" Yeah... Of course, bye coz"at yun umalis na ang losyang na Englishira hanggang ngayon napakaplastic niya pa rin.

Pumunta ako sa kwarto ko para makapagpahinga na muna, pero Imbis na matulog ay lahat ng alaala ko simula bata pa ako ay nag balik.

***Flashback***

"Okay, Darling open your eyes." Sabi ng mama ko, binuksan ko ang aking mga mata at nakita ko sa salamin ang nilagay ng aking Ina sa leeg ko.

Nakaharap kami sa salamin at ang regalo niya sa akin, it is a Necklace.

"Mama, sa akin ba to?" Tanong ko sa kanya, at hangang-hanga sa necklace.

"Yes, of course that my present for you. Happy birthday Hazel!" She give me a lovely smile.

"Thank you mama, I love you." I hug her so tight, at bigla Rin pumasok si papa at may dalang malaking kahon.

"What's that? Papa." Na curious ako sa kahon na dinala niya kasi ang laki.

"Okay," nilagay niya sa ibabaw ng table.

Masayang-masaya akong mabuksan kung ano ang laman ng box kaya dali-dali ko itong binuksan.

Mas Lalo pa akong na mangha sa ibinigay sa akin ni Papa, isang malaking teddy bear na kasing laki.

"Happy birthday my princess..." Binuhat ako ni papa at nagyakapan kami.

Kumakanta si mama habang pinapatulog ako,"sleep well, darling..." She kissed my forehead. Inayos niya ang kumot ko at umalis na.

Kinabukasan, ginising niya ako...Pinaligoan, binihisan at pinakain. My dad was eating sandwich, while reading some magazines.

Ilang sandali pa ay nagpunta kami malapit lang sa Bahay isang malaking punong kahoy, maganda ang paligid at We are happy family, everything was fine...

But suddenly it changed since that night, a unexpectedly accident happened to us. Hindi ko inakala sa isang iglap mawawala sila ng tuloyan.

Nang na gising na ako, nasa hospital ako at sabi nila 3 months akong kinakain ng coma...nakita ko si Tita, Ang kapatid ng mama ko. Umiiyak ito, habang hawak ang kamay ko... I looked around to find my parents but I didn't see them.

"Tita... where's mama and papa?" I asked.

Humahagolhol ang Tita ko, pumasok Sina Tito at Althea sa loob...Akala ko nga silang mama at papa na. Nagtanong ako sa kanila at Hindi sila maka salita, tinanong ko sa kanila na saan mama at papa.

"Your parents is Dead, Hazel" sabi ni Tito without hesitating.

The words seemed to fill the room, growing louder and louder, until it was screaming in my ears... I remembered that day— and everything becames dark and silent.

***End of the flashback***

Hindi ko namalayan nagsibuhod na pala ang aking mga luha, good thing hindi sila pumasok.

Lumabas ako para makuha ng maiinom na tubig, napadaan ako sa library room at nakita ko si Jean. She's really obsessed reading books.

Nagpatuloy ako sa papunta sa kusina nakita ko sila sa labas.Si Fretche naman ay nag dala ng Canon camera kanina pa-picture ng picture nilang Pam, Chan at Ed.

Bumalik na ako sa kwarto at para maka pagpahinga...medyo napagod lang sa byahe kaya bagsak agad ang katawan sa kama.

Ilang sandali pa, ay may naalala ako na kaklase ko noong high school.

Kumusta na kaya si Marcus? Hay, na saan na kaya siya ngayon? Balita ko ay pumunta daw sa ibang Bansa para soon mag-aral ng medisina...Hayst! Bakit ko pa ba siya inisip hanggang ngayon bah inuusig parin ako ng konsensya ko!

***Flashback***

"K-kaylangan ko bang gawin iyon?" Tanong ko kay Fretche habang inaayos niya ang hair ko.

" And why not? Ang galing mo kaya nagaya ang mga galaw ko, pati pagsasalita. Look Hazel he ask you to dance! Why did you not accept it? Nakaka -awa si Marcus oh! Ayusin mo kasi sarili mo! " bulong ni sa akin.

Ilang sandali, napatitig ako sa kinaroroonan ni Marcus nasa kabilang table.I wear a maroon gown, off-shoulder kaya labas ang aking makinis at maputing balikat, leeg at bandang dibdib, may korte Rin sa baywang.

Fretche also wear a color lavender gown and also off-shoulder.Pumunta ako sa kabilang table dahil kanina pa siya nakatulala, Hindi ko alam dahil ba tingangihan ko siyang maki- pagsayaw sa akin or anupaman.

Bagay na bagay sa kanya ang suot nitong lalaking-lalaki ang dating.

His handsome at matalino piro hindi ko tagala ma turoan ang puso ko kahit simula bata pa ay nagustohan na daw niya ako.

" H-hey" lumapit ako sa kanya, I gave him a smile.

"Oh, hazel ! what a pleasant surprise! Ito ata ang pinaka-unang pagkakataon na Ikaw Ang lumalapit sa akin, " nakatitig ito sa akin.

" Well, ayaw mo ba?" May pagkamalambing ang tinig ko. It's so awkward to take a first move even if you don't like him.

" Ayaw? Of course gustong-gusto ko!" Nakita ko Ang ning-ning ng kanyang mga mata.

" Really?" Mas lumanbing na naman ang akin himig.

"Oo naman! So, anything I can do for you? Just tell me, at gagawin ko." Nakita ko ang mga ning-ning ng kanyang mga mata.

" Wow! Anything ha, sobrang lakas ko pala sayu."tumawa ako ng sarkastiko.

"Of course! Alam mo naman na mahal na mahal kita—"

" Hey--hey" Pinutol ko na Ang kanyang sasabihin.

" Oh, I'm sorry masyado lang kasi akong na- excite"

" It's okay! Anyway, inaya mo ako kanina sumayaw diba? I -i changed my mind, I like to dance with you? I'm not busy!"

" Really? Oh, that was great ,Hazel! So, shall we?" Nakita ko Ang ning-ning ng kanyang mga mata.

Humakbang na kami papunta sa gitna...

"You look so lovely tonight, ang Ganda-ganda ng suot mong gown..." He said, habang nagsimula na kaming sumayaw.

"Thank you..." I give him a fake smile. Kanina pa ako na-iilang. Parang gusto ko ng tawagan si Fretche.

Ilang sandali pa, ay humigpit ang hawak niya sa baywang ko. Naging seryoso na Ang Mukha niya.

" Hazel ...alam ko naman na pumayag ka nalang dahil na aawa ka sakin" napatigil ako sa mga sinasabi niya .

" kung Wala ka talagang nararamdaman sa akin kahit kunti lang...wag mong pilitin ang nararamdaman mo o wag kang maawa."

I looked at him, I felt something twisting in my chest...

"Thank you Hazel, because of you I learn how to love... And also I learn how to let go." niyakap niya ako ng mahigpit at niyakap ko rin siya.

"It's okay Marcus, maybe someday you'll meet the perfect girl that will love you no matter what."

"Yeah..." And a awkward moment fell between us.

***End of flashback***

Maya-maya ay tumayo na ako sa kwarto para magluto, ako nalang naman ang taga luto nila dito. Nakita ko si Jean sa kitchen parang na gutom na sa kaka-basa ng libro.

"LA LA LA"pa kanta-kanta pa ito habang naglalagay ng seasoning sa kanyang niluluto.

"Hmm, ang Bango ha? Ang sarap tikman" biglang sumipot si Ed.

"Ay-ay!" Nagulat pa si Jean dahil Hindi niya inaasahan nakatayo na pala sa bandang likuran niya si Ed.

Napapitlag si Jean mabuti nalang hinawakan siya ni Ed.

"Ano Ka ba? Mag-ingat ka nga! Baka malapnosan ka niyan! And worst, paano Kong matapunan ka ng sabaw?" Wika ni Ed, pero tila Hindi naman agad nakakilos para bitiwan si Jean.

" Hoy-hoy Tama na Ang kalandian...Hindi niyo ba ako nakikita" sabay Palo sa likod ni Ed " ano ako rito multo?"

" Ah- siya kasi ginulat ako" binatukan pa niya si Ed piro halatang namumula.

"Hoy Edragon tawagin mo na silang Pam,Chan at Fretche para mag haponan"

"Masusunod madam" tawang-tawa pa itong patungo sa backyard kung saan silang Fretche.

" Jean ano palang niluto mo?" Napatingin ako sa kanyang niluto. Masarap talaga mag luto si Jean dahil may maliit na restaurant ang kanyang pamilya.

"Ahh batchoy! Nagcrave kasi ako...kaya naghanap ako ng maluluto dito sa ref."

"Patikim nga" titikman ko na sana ang niluto ni Jean kaso biglang may tumawag. " Wait sasagutin ko mo na ito"

Dominic?

[ Hello?]

[Hey nasan ka? Nasa baba ako ng condo niyo]

[What?! Nasa Bataan ako ngayon, Anong nyare?]

[Ahhhh Ganon ba! Sge uuwi nalang ako]

[Bakit--]

And he end the call...kaya bumalik nalang ako sa kusina.

~UrgirlSunshine