Van’daki askeri hastanede geçirilen o gerilimli ve sancılı günlerin ardından, Alparslan’ın taburcu olup Çukurca’daki o kışla lojmanına geri dönmesi, sönmeye yüz tutmuş bir yangına benzin dökmekten farksızdı. Askeri doktorların tüm "kesinlikle yatak istirahati" ve "üzerine basarsan kalıcı sakat kalırsın" uyarılarını sert bir dille geri çeviren Yüzbaşı, koltuk değneklerine tutunarak, o çelikten iradesini bir kez daha bacağına kelepçeleyerek lojmanda almıştı soluğu. Akşamın o lacivert, zifiri karanlığı Çukurca dağlarının üzerine bir kabus gibi çökerken, lojmanın dar ve gri koridoruna sinen o ölüm sessizliği, yaklaşan büyük bir fırtınanın en net habercisiydi.
Alparslan, odasının kapısını ardına kadar açıp içeri girdiğinde, sırtındaki o devasa öfke yükünü taşıyamayacak kadar bitkin ama bir o k
