Kadir, Murat Ağa’nın o ağır, kasvetli çalışma odasından dışarı adımını attığı an, sanki üzerine çöken o devasa yük kalkmış gibi hissetti. Konağın avlusunda onu bekleyen korumaların arasından geçerken yüzüne o pişkin, kendine güvenen ifadesini tekrar yerleştirdi.
Zırhlı araca binerken kendi kendine söylenmeye başladı:
"Alla alla! Koskoca Murat Ağa da yaşlandı mı nedir? Yok ya, Asil Ağa imiş... Asil Ağa’nın benimle ne derdi olsun? Benim çapım ne, onun makamı ne!"
Arabanın arka koltuğuna yayıldı, ceketinin yakalarını düzeltti. Dışarıdaki Mardin sokaklarını izlerken sesi biraz daha yükseldi:
"Asil Ağa dediğin adam Urfa’yı yönetiyor, holdingleri var, dünyayla iş yapıyor. Benim gibi kendi halinde, ekmeğinde olan bir adamla niye uğraşsın? Beni dövenler olsa olsa o mahallenin serserileridir. M
