Lead Me To You

Kabanata VII

Dreadful

"If you're not going to comply to the wish of your complainant, you will rot here!"

Mateo was eager to make me agree for Francis' stupid suggestion.

"I will never stoop down to that level. I am a Carluccio, don't you remember? I do not deserve that!" I yelled.

He always come to visit me every Friday afternoon just to argue with me. And Friday comes that's why he's here again. Kahit na anong pagpipilit niya, hinding-hindi ako papayag sa kagustuhan ni Francis.

"Monica, your name will be useless if you will be remembered as thief. Francis is giving you another chance and gain his forgiveness by accepting his condition to you."

"And then what? Make me more miserable by commanding me? By running errands for his personal affair? Ano? Para utos-utusan?" I argued.

"No. Not like that-" his speech was being interrupted.

"Tapos na ang oras ng dalaw. Kailangan nang bumalik ni Monica sa loob. Pasensya na po, attorney." Sabi ng babaeng pulis na nagdala sa akin sa kwartong ito.

Kinasasanayan ko na ang posas na nakagapos sa aking mga palapulsuhan sa tuwing may dalaw na darating. Hindi na ako nagrereklamo at hinahayaan ko n lamang.

"Tell this person that I don't want him to pay his visit on me anymore," pahiwatig ko sa babaeng pulis susundo sa akin.

"Monica, pakinggan mo naman ako. Ginagawa ko ito para sayo." Pagsusumamo ng aking pinsan.

Hindi ko alam kung totoo ba ang kanyang sinasabi. 

Does he even really care about me?

Pinakatingnan ko ang kanyang mga mata. Malalim at halatang ilang araw nang hindi nakakatulog ng maayos.

"Does my grandfather knew about this?" I asked suddenly.

"No. I will not say a word about this to him." He said utterly.

Everyone are scared whenever they hear my grandfather's name. Because they knew that he is not easy to handle in messing around especially when it comes to his family.

"Good," I don't want him to taste the fury of my grandpa. "Now go, and don't comeback."

Wala nang salita akong narinig nang tumalikod na ako sa kanya. Naglalakad na ako pabalik ng selda. 

Isang linggo pa ang lumipas at hindi pa rin ako nakakaalis sa kulungang ito. Nalipat lamang ngunit mas lalong sumikip ang sakop ng kwarto.

"What happened to her?" Bungad ko nang makabalik ako sa aming selda.

"Sumasakit at namamaga na naman ang kanyang dibdib. Nag-breast feed kasi siya sa kanyang sanggol." Sagot naman ni Gladys.

Nakikita ko ang paghihirap at pamimilipit ni Nelly sa sakit. Yakap ang sariling dibdib at halos umiyak na sa sakit. We already asked for police's help but they are just ignoring us.

"What the hell? Somone is suffering here! Hello?!" Sigaw ko.

Wala pa ring pumapansin sa sigaw ko. Parang walang naririnig ang mga pulis na nagbabantay sa labas na kinaiinisan ko.

"Hayaan mo iyan. Lilipas din iyan," Sabi ng isang babae sa katapat naming selda.

"How can you say that? Someone is in pain! How can you say to just let it go?" Pakikipag-argumento ko.

"Monica, tama na iyan." Boses ni Nelly.

Dinaluhan ko siya sa kanyang pagkakahiga. Did mothers usually feeling this way? This is way too far as what I have imagined.

"What should we do?" Nangangamba kong tanong.

"Hayaan lang natin. Ilang buwan na rin kasi akong hindi nagbreast feed sa anak ko simula nang makulong ako dito." Sagot naman ni Nelly na pinipilit ang pagtayo.

Now I realize that being a mother is not an easy obligation. Some may think that being a mother has only one job, taking care of her child, but many are wrong. How hard it is to feed a child? How hard is could be to put your baby into sleep? How hard can it be to watch your child grow and develop? How hard it is to accept that someday, when they come up to age, they will leave you and start their own family. 

Seeing Nelly struggling because of her swollen breast, I can't help but to admire strong women like her.

"Graduation na ngayong Biyernes ng aking anak. Hindi ko alam kung makakapunta ako." Malungkot na tugon naman ni Gladys sa gitna ng aming usapan tungkol sa anak ni Nelly.

"Why would you not come? Your son will be probably waiting for you." Sabi ko.

"Gusto pa ba nila ako makita?" Tanong niya.

"You are still his mother. I'm sure that he will be glad seeing you in his graduation." Sumubo ako ng chichiryang binuksan ni Gladys habang nagkukwentuhan.

"Hindi iyon ganoon kadali. HIndi ko alam kung papayagan ba nila ako kahit dalawang oras lang na makalabas ako para makita ang anak ko."

How cruel would the law can be?

I want them to be happy.

They don't deserve rotting here for the sin they have not done.

I used to have a power on commanding anyone whatever I like, but I don't know if I still posses that power right now. I want to grant their wishes because they deserve to be happy and not forgotten. They have children, and they are growing without their mother. I know that feeling and I don't want other children to feel that way.

If only I could...

I suddenly missed my mother. Those children are lucky because they still have a mother and a family.

I am alone. All alone.

I felt the soft hands tucking my thin sheet until my shoulder. Patting my head softly while whispering heavenly onto my ear. It was so angelic that all I could hear is her soft, calming voice.

"I love you so much my Monica," the voice whispered.

The familiar voice...

Mother...

I embraced myself as if feeling the warmth of my own mother. I felt the hot liquid trailing down nose and cheeks making my pillow wet by it.

"I miss you, Mama." I said.

"And I miss you too,"

She answered! Please tell me this isn't a dream.

"Where have you been? I've been wanting to feel you like this. I didn't even know that you are this pretty." I held her face.

So soft.

So pure.

More like an angel.

I know now how my father fell in love with her. She's the brightest and enchanting woman that my father once had.

"I never left. I am always at your side, my baby."

"You are?" I asked.

"Yes, I'm always with you."

I hugged her tight. This is the first time I felt her loving embrace. It feels like she just got back to life. The calmness and gentle touch, the warmth of her body around me, these are what I missed.

But her embrace starts to fade. It becomes light and I almost cannot feel it. I looked at my mother and she's also starting to fade, together with the light behind her.

No...

Not yet!

"Mama," I called.

"I love you, my baby. Be strong."

That's the last words I heard.

I called her. I called her many times, as many as I can. I screamed on the top of my lungs wanting her to come back and hug me one more time. I am not satisfied. I still want her by my side.

But the light behind her made me realize that I was just dreaming. I opened my eyes and the loneliness are visible. My hot tears started to fall onto my cheeks. Everything is still the same. I am still here in this crappy cell, without a comfortable bed and nice foods.

"Bakit gising ka na?" Tanong ni Nelly na kinukusot pa ang mga mata.

Hindi ako sumagot. Hindi ako kumibo.

"Okay ka lang?" Tanong nitong mulli.

"I dreamt something," mahina ang aking boses na parang ayaw pa magsalita.

Narinig ko ang kislot sa aking tabi huyat na umupo ito sa aming banig.

"Ang ang naging panaginip mo?" Si Nelly na handang makinig.

Pinilit kong pigilan ang aking mga luha. Pinahid ko ito at suminghot. Humarap ako sa kanya ngunit hindi ko siya tinitingnan sa mata.

"Napanaginipan ko si Mama. She's here. She's always been here. But now, she left me." Sagot ko.

I cried silently after I said the last words. It pains me like stabbing my chest a million times. This was the first time that I had a dream about Mama. As if I am hearing her voice right beside me. As if I am feeling her touch every time she embraces me. As if I am feeling her soft kisses when I closes my eyes. The love that I have been craving from her, I am feeling it all right now. It sent shiver down my spine and I couldn't control myself from bursting into tears.

I missed her. I missed her so much.

I haven't given the chance to feel and remember her actual embrace. Father said that she was so gentle, fragile but cunning.

"Kalma lang, Monica. Halika rito." Tinapik niya ang kaniyang dibdib na parang iniimbitahan akong ipahinga ang aking ulo roon.

Dahil sa pagod ay napasunod niya ako. Sa oras na lumapat ang kanyang mga balat sa aking pisngi ay doon lamang mas lalong bumugso ang aking luha.

"Sige lang, Iha. Alam kong namimiss mo ang Mama mo kaya sige lang, iiyak mo lang lahat nang iyan." Pag-alo ni Nelly sa akin.

Why am I so unfortunate?

All the people I cared about was once there for me, but one day, they will have to leave for the reasons they made and even they don't want to. 

"Tahan na. Okay na? Halika na, matulog na tayo ulit."

Para akong batang tumatahan matapos ang aking pagiyak. Dahan-dahan ang aking pagbalik sa aking pagkakahiga at binalot ng kumot ang aking buong katawan maliban sa aking ulo. Kahit gaano kainit ay mas pinili ko pa ring balutin ang aking katawan sa kumot dahil pakiramdam ko ay mag-isa ako.

Namimiss ko na ang aking buhay sa labas ng seldang ito.

Kahit hindi ko gusto ang mga nangyayari, nananatili pa rin akong malaya.

Sa pagpikit ng aking mga mata ay unti-unti na akong hinihila ng antok. Huli kong alaala ay ang pagyakap ko sa sarili kong unan habang iniisip ang aking mga magulang. They must have been happy now that they are together. And I am too embarrassed to live right now because of so many failures and disappointments I made for myself.

Do they still love me now?

Even at my worst situation?

I bet it's a no.

Tunog ng umaalingawngaw na fire alarm at sigawan ng mga preso ang aking narinig sa oras na bumalik ako sa ulirat. Balikwas akong bumangon at sumama sa mga preso palabas ng mga selda nila.

"Monica! Monica!"

Makapal na usok ang bumungad sa akin habang papalabas ng kulungan. Siksikan, tulakan at sakitan na ang mga pangyayari ngayon habang papalabas. Lahat ay gustong mauna upang iligtas ang sarili.

"Nelly! Gladys!"

Nahiwalay ako sa aking mga kasama at ngayon ay hinahanap ko sila sa dagat ng mga taong kasabay ko. Hindi ko alam kung nasaan ang mga ito. Para na lamang akong nakalutang at sumasabay na lamang sa mga ito papalabas, hindi na kailangan pa ng pagpadyak ng aking mga paa dahil nadadala na rin ako.

"Bilis! Doon sa open field ang diretso!" Utos ng mga pulis na sumalubong sa amin.

Naiipit na ang aking katawan at hindi na makahinga. Bukod sa usok na bumabara sa aking paghinga ay dumagdag pa ang sikip na daanan dahilan ng pagdidikit ng mga preso.Humapding bigla ang aking mga paa nang maapakan ito ng kung sino man sa aking likuran.

"Watch your step, dumbhead!" Sigaw ko sa oras na maharap ko ito.

"Bilisan mo ang lakad mo! Hindi ito parke! Nakikita mo nang may sunog!" Umubo pa ito sa harap ko.

Eww!

"I am walking as fast as I could! Bakit kaya hindi mo sabihin iyan sa mga taong nasa unahan?"

Idiot!

Nakita kong nagpuyas pa sa galit ang mga mata nito bago ako tumalikod. Tinulak niya ako dahilan ng pagbanat ng aking mga kamay sa unahan para sa balanse. Ngunit ang naging resulta ay mas malala pa, natumba ako at nadapa sa sahig. Dahil sa aking pagkakataranta, pinilit kong gumapang  ngunit natatapakan ang mga kamay ko.

"Dannazione!" I cried.

Tipong nagkakaroon ng stampede ngayon. Piniprotektahan ko ang aking ulo habang pinipilit na gumapang pa rin. Iniiiyak ko ang sakit sa tuwing masisipa, matatapakan at matutulak ang aking katawan. Hindi ako makatayo dahil halos hindi na mapasukan ng karayom ang mga ito.

I cried for help over and over until one police scoop me out of that stampede.

"Ms. Monica, are you okay?" Lieutenant De Castro showed up.

Lumakas lalo ang aking pagiyak nang makalabas kami. Buhat niya pa rin ako habang nakasiksik sa kanyang leeg ang aking ulo.

"Here. Calm now. You're safe." Binaba niya ako sa bench ngunit hindi pa rin ito umalis.

Marami pa ang mga presong nasa loob na nangangailangan pa ng tulong para makalabas. Unti-unti namang gumagaan ang aking paghinga nang makalanghap ako ng hangin mula dito sa labas. Hindi ko nga alam kung paano kami nakarating agad sa pwestong ito.

"Nelly! Gladys! Naroon pa sila sa loob. They need help!" Pinilit kong tumayo gamit ang nanginginig kong mga tuhod ngunit natumba lamang ako.

My friends are still in there. They need to be saved as well. I need to see them.

"Maliligtas silang lahat. Don't worry." Tinulungan niya ako sa aking pagtayo at inalalayan muli sa pagupo.

Makulit akong tao at kahit hindi ako makatayo ay pinipilit ko pa rin. May mga kaibigan pa akong nasa loob sa gitna ng sunog. Hindi ko pa sila nakikitang lumabas at sobra na ang pagaalala ko sa kanila.

"No. You need to save them, please." My voice cracked from tears and exhaustion.

Makalipas ang tatlumpong minuto, nasugpo na ng mga bumbero ang apoy sa buong selda. Mabilis itong kumalat dahil sa mga maninipis na kahoy na pumapagitna lamang sa mga selda. Dumating na rin ang mga doktor at nars upang tingnan kaming lahat.

"Why do they keep putting this red blanket over me?" Bungad ko kay De Castro nang makalapit ito sa akin.

"Because you're in shocked, Miss." Sagot naman nito.

Shocked.

That was not the right word to describe what I have felt earlier in the fire.

My tears started to burst again. I have nothing to do but cry. I was out of my mind. I was so stupid

"I just came from the realization from what happened earlier," I said.

"Do you need anything?" He asked.

Iniling ko ang aking ulo at pinipigilan na naman ang pagbagsak ng aking mga luha. Umupo siya sa aking tabi at inayos ang pulang kumot na nakabalot sa akin.

"I'm terrified. I just realized that I'm not ready to die yet."

I suddenly cried loudly again. Still trembling from the traumatic experienced I have, once again.

"I can't die. Not right now."

I still haven't fulfill my family's wish.

"The fire was done intentionally. Other blocks was not affected." He said.

"For what reason?" Who would do such a thing?

Kahit saan ako pumunta ay palaging nadadamay sa kapahamakan ang aking sarili. Ngunit kahit ilang beses pa iyon mangyari ay buhay pa rin ako. Laking pasasalamat ko sa mga taong pumoprotekta sa akin.

Carter, Belinda, Papa, those people who really cares.

"You're still trembling. Here."

He placed another red blanket over my shoulder covering my whole upper body. I didn't noticed that I was barefooted for almost half an hour. My legs are dirty and shaky.

"The detectives are here. Marami ang hindi natin nailigtas mula sa sunog." Isang pulis pa ang lumapit sa amin.

"How many?" I asked. Cannot help to interfere.

"Sixteen dead bodies were found by the firemen," sagot naman ng pulis na kakarating lamang.

Nagsimula muling umusbong ang kaba sa aking dibdib. Sa lahat ng mga taong lumalabas sa nasusunog na kulungan, hindi ko pa rin nakikita sina Nelly at Gladys. We have been parted since they last called my name. Screaming on top of their lungs.

"Where are they? Did you find Nelly and Gladys?" Tanong ko.

"There are no signs of them, Miss. Pero ginagawa na namin ang lahat para mahanap silang lahat." Sagot naman ng lalaking pulis.

"Then it's not enough! It's been an hour since the fire broke, and they are not yet found!"

"Ma'am, kumalma po kayo. Ginagawa po namin ito ng paraan."

"Your ways of finding them are all a waste!"

"Miss Carluccio," pigil naman sa akin ni De Castro.

Pinipilit kong ikalma ang aking sarili kahit pakiramadam ko ay sasabog na ako anomang segundo. Nagaalala ako para sa dalawa dahil hanggang nagyon ay hindi pa rin sila natatagpuan. Hindi ko kakayanin kung makikita ko sila kasama ng mga nakahilerang preso sa sahig.

They don't deserve that.

"Mr. Detective, please find my friends. Nelly and Gladys, I haven't seen them since I got out of the fire. Please!" Lumapit na ako sa pulis na nagiimbistiga sa mga patay na preso.

"Miss Carluccio!" Hindi ko pinakinggan ang pigil sa akin ni De Castro.

"We are doing all that we can to find everyone. Please step aside, Miss. You're disturbing the investigation." Sagot naman ng pulis na ito.

Nagmamakaawa na ako sa kanya na halos lumuhod na ako.

Fifteen minutes have passed, my dearest cousin arrived. Concerned face was visible to Mateo and immediately attend in front of me. I can't help but to cry silently while looking at him. I saw his mouth moving, asking if I was okay but I cannot find any words to answer that. He immediately grabbed my body to his chest, burying my face to his neck.

"Hush now, Kuya's here. I'm here." He caress my hair in an up and down motion.

This is the first time he said Kuya to himself. He never wanted me to call him that way.

"Are you alright?" He asked in a low tone.

I shook my head onto his neck as a response.

"It's okay. I'm here. You're safe. We will get you out of here, okay? I promise." He kissed my forehead and embrace me tightly again.

Nang kumalma ako ay dinala niya ako sa kanyang kotse. Bukas ang kanyang makina upang hindi kami ma-suffocate dahil sa saradong mga bintana. Nanginginig pa rin ako dahil sa nangyaring sunog at nagaalala pa rin para sa mga kaibigan ko. Panalangin ko na lamang na ligtas na sila ngayon.

"Kakausapin ko si Francis para makalabas ka na rito. Hindi ko na kayang hindi kita nasusubaybayan. Baka sa susunod na dalaw ko ay wala ka na." Sabi ni Mateo.

HIndi ko siya sinagot, bagkus ay tulala lamang ako.

"Monica, I failed to protect you last time. And I will not miss this single chance to do it right again."

Protect? Na naman? Hanggang kailan ba ako aasa para sa proteksyon ng iba?

"Do you know what your father told me before he left after we last met in Manila?" Tanong niya.

Napatingin ako sa kanya. Naagaw nito ang aking atensyon nang banggitin niya si Papa. How would I know? Hindi ko nga alam na nagusap pala sila.

"Mateo, I entrust my dear daughter to you. I trust that you will protect her on my behalf when I'm gone if I'm gone.... Those are the exact words he said after we parted our ways."

"Why would he entrust me to you?" Tanong ko.

"I also asked that," he said.

"What did he tell you?" I am curious.

"Because he trust me. That's all." He said.

Nagsisimula na namang mamuo ang luha sa aking mga mata kaya nilihis ko ang aking tingin sa bintana na katabi ko. Pinikit ko ang aking mga mata nang mariin upang pumatak ang mga luhang hindi na dapat masundan pa. Sinabi ko noon sa sarili ko na hindi na ako iiyak kapag naalala ko kung paano namatay si Papa. Kailangan kong maging matigas at matapang upang mabalik ko ang mga bagay na dapat nasa akin, nasa aking pamilya at nasa aming pangangalaga.

I need to bring back our honor.

Some may think that I am just into material things such as properties and money. But they are wrong. Those material things are a sentiment to my family's name from our ancestors. Blood, sweat and tears of our ancestors are the main foundation of this heirloom. Whatever happens, I will bring it back to our possession.

Pamilyar na mga mukha ang aking nakita pagbukas ng aking mga mata. Bago takpan ng mga puting tela ang kanilang mga mukha ay daglian akong lumabas ng kotse.

"Monica!" Tawag ni Mateo.

Tinakbo ko ang distansya nito habang sumisigaw sa mga pulis na nagbubuhat sa mga ito.

I am certain, it's them.

"Wait! Please! Sandali lang! I need to see her." Pakiusap ko sa pulis.

Pinaunlakan naman nito ang aking kahilingan. Binaba nito ang katawan na dala katabi ng isa pang katawan sa may tabi. Dahan - dahan niyang hinawi ang puting tela sa dalwang katwan at hindi ko napigilan ang pagkakaupo ko sa semento.

"Monica! You're not suppose to be here!" Hinihila ni Mateo ang aking braso ngunit ang aking bigat ay hindi niya kayang madala.

Sobrang sakit ng aking dibdib nang ganito ko sila matagpuan. Sunog ang mga mukha, walang buhay at nakabalot sa puting tela. Ang saklap dahil hindi sila karapat-dapat na narito.

"It's them," pagtukoy ko sa magkatabing katawan.

"Nelly," turo ko sa babaeng nasa kaliwa.

"Gladys," turo ko naman sa babaeng nasa kanan.

Kahit sunog at halos hindi na sila makilala, nagawan ko pa din ng paraan na kilalanin sila. Ang natitirang sunog na damit ng mga ito ang nagsilbing gabay ko para malaman na sila nga ito.

"They don't deserve this. They don't deserve to die." I whispered hysterically like a crying dog.

"Come now. Let's get out of here." My cousin said.

"It's my fault," paulit - ulit kong sinasabi.

"It's not, dear. Hush please."

Bakit ba lahat na lang ng napapalapit sa akin ay umaalis? Ang bilis nilang mawala. Kung kailan nabubuo na ang tiwala ko sa kanila, doon naman sisingit ang mga balakid para iwan nila ako.

Am I a jinx?

Iyak ako nang iyak hanggang sa alalayan akong muli ng pinsan ko papasok sa kanyang kotse. Ang binigay niyang sapatos ay hindi ko nasuot dahil sa aking biglaang pagtakbo palapit sa mga bangkay.

Ilang beses na rin akong natutulala para sa araw na ito. Paggising sa umaga, agahan ko na ang pagsigaw ng tulong para maligtas ako sa sunog. Tanghalian ang mga munting galos at gasgas na aking natamo. Maggagabi na rin at hindi pa rin ako nakakakain. Bukod sa wala akong gana ay hindi rin ako makakakain ng maayos.

"Are you okay?" Tanong muli ni Mateo.

Sa buong araw, pang-anim na beses na niya akong tinanong ng ganito.

"Am I giving people a bad luck?" Napaisip ako.

"Why would you say that?" Bakit nga ba? Bakit hindi?

"Because every time I will care for them, it's either they will leave or they will die." At wala na akong balak na dagdagan pa iyon.

"Stop thinking that way, please. You do not hold their lives, okay? It's not your fault." Narinig ko ang pagbubukas niya isang bote ng tubig. "Here, drink this. Just calm down."

Binigay niya sa akin ang bote at hindi naman ako nagdalawang isip na tanggapin ito. Ngunit hindi ko iyon ininom, bagkus ay hinawakan ko lamang ito na pinapatungan ang aking hita.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga at yumuko. Naiisip ko pa rin ang masakit na sinapit nina Nelly at Gladys. Hanggang ngayon ay napapaluha pa rin ako para sa kanila. Sa ngayon ay dinala na sila lab para imbestigahan upang pangalanan, hanapin ang kanilang record upang ipaalam sa kanilang mga pamilya.

Naaalala ko ang kanilang mga ngiti habang nagkukwento sa akin tungkol sa kanilang mga anak. Kung paano sila sabik na mayakap ang mga ito. Makasama at makakwntuhan ng matagal. Ngunit ngayon, hindi na nila iyon magagawa.

Wala na sila para magawa iyon.

"Hindi ka pa kumakain. Dumaan ako sa restaurant ni Ivan bago ako pumunta dito. Dinalhan kita ng paborito mong pasta." Kinuha niya sa back seat ang plastic na naglalaman ng pagkain.

"A pasta that will remind of my father," I can't help it.

He sighed. "You still need to eat. At least three bites, para lang magkalaman ang tiyan mo. Kanina ka pa hindi kumakain."

"Kuya," I called him finally.

"Oh, ano iyon? Anong gusto mo? Nandito ako." Nagaalala nitong sagot.

"I just want to get out of here. It's killing me." I sobbed.

"Huwag kang mag-alala. Gagawa ng paraan si Kuya para malabas kita dito. Kakausapin si Francis, kahit magmakaawa ako sa kanya. Gagawin ko." Maagap na sabi nito habang hinahaplos ang aking buhok. Unti-unting pinupunasan ang aking mga luha.

"It was such a dreadful day for me. I just realized that I'm scared. Kuya, I am afraid to die."

Kahit nakapikit ako ay patuloy pa rin ang pag-agos ng aking mga luha. Lumapit si Mateo upang ako ay yakapin.

"Hindi ko hahayaan na mangyari iyon. Pangako ko sayo." Sagot nito.