Lead Me To You

Kabanata VIII

Agreement

Monica

Kailangan naming lumipat ng kulungan dahil maraming selda rin ang nasira ng sunog. Wala pa akong maayos na tulog dalawang araw na ang nakakalipas simula ng nangyari iyon.

"It's been two days since the tremendous fire broke down. And here you are, in front of me. My dearest cousin might have told you that I needed to see you." I said.

Narito kami ngayon sa isang probadong kwarto. Kasama ni Mateo ngayon si Francis na parehong nasa harapan ko. Hindi pa rin nababago ang ekspresyon niya kapag nakikita ako.

Plain. Poker faced. Expressionless.

"The police said that the fire was intentional. For you. Do you know anyone who can have motives to do this to you?" Really? He came all the way here just to asked me that?

"Did you came here just to ask me that? And besides, I don't know! I don't even know my family's enemies. Or how many they are." Umirap pa ako.

Why would he asked me that? Hindi ko nga alam kung sino ang mga may galit sa pamilya ko. Hindi ko rin alam kung sino sa mga kasama ko ngayon ang totoo. Kasi hindi na ako sugurado sa buhay ko.

I'm not safe anymore.

"What do you want me to do?" He asked. No, he offered.

"Get me out of here," I said.

His eyebrows raised.

"We have an agreement. If you will now agree to my-"

"I will do whatever you want,"

I cut him off. Alam ko namang isisngit niya iyon kaya pinangunahan ko na. He will not agree unless I gave him his satisfaction.

Napatingin ito ng diretso sa akin. HIndi makapaniwala sa aking biglaang pagsang-ayon sa kagustuhan nito. Ilang linggong pagmamatigas ang aking ginawa na wala namang nangyari. Ako lang ang nahirapan.

It's time to lower my pride. It will not harm me, anyway.

"I just realized that it will do me no good if I keep on hardening and declining your offer. In fact, I am jobless. I can't keep living a luxurious life without money."

I will not to this for myself. I will do it because I want to fulfill that buried dreams of my prison friends.

"I will do it, but on one condition." I said.

He chuckled. "Of course. You will not do it on your own willingness."

Just think of whatever you want to think. I don't care.

"You will fund the newborn baby of my one friend until it turns eighteen and able to live comfortably without your support. You will also fund the college studies of the son of my other friend until he finished and you will hire his father on whatever position that is available in your company."

"That's too much,"

"I am not finished yet,"

"I will go to the christening of Nelly's daughter and be her godmother. I will support her. I will also go to the graduation of Glady's son three months from now to be the substitute of her mother instead."

"That is too much to ask as a condition," Francis said.

"But that's all I wanted. Nothing more. Then, I'm all yours. You can use me. You can have me as much as you want. You can toy me around. You can dispose me when you feel like you didn't need me anymore. And I will not said any single objection. You will not hear me protest."

Saying those words while my tears are falling down my cheeks might be my power right now. I can convince him and this is my chance of getting away with this mess.

"You didn't want anything for yourself?" He asked.

I shrugged my shoulders and constantly wiping my tears. "Just want to get out of here,"

Now that we have come to our agreement, I changed my clothes to my personal outfit and took the long bath I could imagine.

My cousin; the lawyer, the chief are sitting opposite to mine while Francis and I are on the other side of the table. While the prosecutor are standing beside me.

"Madali ka naman palang kausap, pinatagal mo pa." Sabi ng hepe.

Diretso lamang ang aking tingin at hindi ako umiimik.

"Both parties have come to an agreement. Mr. Rodriguez will lift the charges and Ms. Carluccio will pay for the fines." My cousin said.

"Okay. Tatanungin kitang muli, Ms. Monica Carluccio." Umayos ng upo ang hepe habang hawak ang papel na di umanoy isang kontrata o waiver para sa aking charges. "Do you admit to the charges that your complainant have raised against you?"

Napagkasunduan na diba? Bakit kailangan pang ulit-ulitin?

Pinamumukha ba nito sa akin ang pagkakamali kong nagawa?

"I admit,"

"Do you also agreed to pay the fines for your committed crime?"

"I admit,"

Habang nagsasalita ay diretso pa rin ang aking tingin. Pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang pumatak habang pinapahiya ko ang aking sarili. My pride and the honor of my family was now in vain because of what I did. I let my anger control me and the revenge I seek to eat me alive.

"I will now close this case. Sign the paper and you may go."

Inabot ng hepe ang papel na hawak nito kanina pa at ang ballpen na nasa bulsa ng kanyang uniporme.

Hindi ako nagaksaya ng segundo sa pagpirma sa papel at pagtapos ko ay binigay ko iyon kay Francis.

"That will be all for today. Malaya ka na, Ms. Monica Carluccio."

Pagkabukas ni Mateo sa pintuan ng tanggapan ay kislap agad ng mga camera ang bumulag sa aking mga mata. Ang dami ng mga tao sa labas na naghihintay sa akin ay puro mga media mula sa iba't ibang establisyemento.

"Ms. Monica, ayon sa mga reports ay pinagnakawan mo ang Carluccio's. Totoo ba ito?

"Bakit mo iyon nagawa?"

"Ginawa mo ba iyon para sa iyong pinaghahandaang paghihiganti?"

"Ano ang mga napagkasunduan niyo ng bagong may ari ng Carluccio's?"

Kahit sa mga tanong nila ay wala akong sinagot. Patuloy lamang ang aking lakad habang pinaliligiran ako ni Mateo at nang iba pang mga pulis. Hindi ako magbibigay ng panibagong mga statements para pagsimulan na naman ng gulo na hadya nang naisara.

Nagsarado ang kasi dahil sa desisyon kong ibaba ang aking pride.

Kahit iyon na lamang ang meron ako. Mas pinili ko pa ring bitawan, makaalis lang ako sa lugar na ito.

Tatlumpong minuto ang nakalipas nang makaalis ako sa himpilan ng mga pulis. Tahimik pa rin sa loob ng sasakyan habang kasama ko sina Francis at Mateo na nasa unahan habang mag-isa ako sa likod, nakatingin sa mga nadadaanang puno, gusali at mga tao.

"You must be hungry. Francis, okay lang ba na dumaan muna tayo sa restaurant bago natin siya ihatid sa condo?" Tanong ng aking pinsan.

"Use honorifics, Mateo. He's our boss." Sabat ko naman sa mga ito.

"It's okay. I asked him not to do it." Francis defended.

"From now on, he will use it. I just don't want my cousin to get in trouble when the time comes." Sagot ko.

Nakita ko ang pagigting ng panga ni Francis at ang paghigpit ng hawak nito sa manibela. Si Mateo naman ay nanahimik sa tabi at halos itago ang sarili sa upuan.

One thing I learned in my almost two weeks stay in the prison, know where your place truly is. Mataas man ang iyon posisyon or hindi. Magkakaiba man ng propesyon. Lahat ay pantay - pantay at dapat alam mo kung saan ang tamang lugar para sayo. I accepted my ill fate just a moment ago and I am just curious on how it will drive me to keep my life.

Maybe it's best to just let go so that I will not experience the merciless fate that my father has gone through.

Dumaan pa nga sa unang restaurant ang mga ito para bumili ng pagkain. Wala rin naman akong ganang kumain kaya hindi ko rin pinansin ang mga iyon. Pagkarating ko naman sa condo ay dumiretso na ako sa aking kwarto at nagkulong. Malinis ito hindi tulad ng huli ko itong iniwan.

"Monica, you have to eat." Katok ni Mateo sa nakakandado kong pinto.

Ipipilit na naman ang kanilang gusto kapag ayaw ko.

"Leave her alone for now, Mateo. Kakain naman iyan kung kailan niya gusto." Narinig kong pigil naman ni Francis.

"You don't know her. Kaya niyang magkulong ng dalawang araw at higit pa sa kwarto nito nang hindi lumalabas para kumain. And after that, nagkakasakit ito." Mateo still remember how I keep my sophisticated tantrums.

"That's her choice. Let her be." Francis chuckled.

The nerve of him! He just laughed at me?

Kinuha ko ang aking cellphone at nagtipa ng mensahe para ipadala sa aking pinsan. I cannot stand there annoying presence near me.

Ako:

Leave the f*****g food on the table. I will eat whenever I want. And get out of my house!

Kakalabas ko pa lamang ng kulungan ngunit nakakaisip na naman ako ng krimen. Sa aking utak ay sinasakal ko ang mga ito hanggang sa mawalan sila ng hininga dahil naiinis ako.

I want them to leave!

Mateo:

Alright, we will leave. Just call me when you need anything. You have to eat. Please.

Good!

Leave and never bother me again.

Nararamdaman ko na nakaalis na ang mga ito dahil wala na akong ingay na naririnig sa labas. Tamad naman akong bumangon sa aking kama para hubarin ang aking mga damit. Nakita ko naman ang litrato ni Papa sa aking bedside table kaya nilapitan ko ito.

"I know, Papa. You're not proud of me. And I will not question you if you feel like I have abandoned our family's hope. I hate myself too."

Huminga ako ng malalim.

Hinila ko ang pintuan palabas ng aking kwarto para pumunta sa kusina. Nakakauhaw palang maginarte maghapon kaya kumuha ako ng isang bote sa aking ref at doon ininom.

"Your food is on the table," that is Francis' voice.

Napaharap ako sa pinanggagalingan ng kanyang boses. He was looking straight into my face and I saw him glimpsing to my naked body.

"I'm not hungry," sabi ko at sinarado ang ref.

Dala ang isang baso ng tubig at nagpatuloy ako sa paglalakad papunta sa aking sala. Inabot ko ang remote at binuksan ang aking TV. I have been watching my favorite series since I left and I want to continue it now.

"Why are you still here?" Tanong ko kay Francis nang hindi ito tinitingnan.

Pinindot ko na ang play button para magtuloy na ang aking panonood sa series na ito.

"Your cousin asked me to check on you. I just want to make sure na kakain ka. Kasi nagaalala siya." Sagot naman nito.

"You're checking on me?" In the command of my cousin. "You are letting your employee to command you whenever they want?

I scoffed. "You are the first person I knew who's doing that,"

"You're cousin knew how to separate work and personal life. And he is not just an employee to me. He is my friend."

Kumunot ang aking noo. Wala rin naman ako maintindihan sa pinapanood ko dahil kay Francis.

And friend? Kailan pa?

"Friend? How can he have a friend like you?" I asked sarcastically.

"What's the likes of me, Monica?" His jaw clenched.

I pissed him off. I can see that.

Nanatili akong tuwid na nakatingin sa kanya habang iniisip at iniisa-isa ang mga bagay na mayroon siya na makakapagpatunay sa sinabi kong katulad niya. Kung isasaboses ko iyon ay baka magtalo lamang kami.

Binalik ko ang aking tingin sa TV at kahit hindi ko na maintindihan ang aking pinapanood ay nagpanggap pa rin ako. Binaba ko sa lamesa ang kanina ko pang hawak na baso at umayos ng pwesto sa sofa. Nakakrus ang mga braso at binti.

"You have checked on me. Report to him then. And leave as soon as possible." I said.

Pinagtuunan ko na lamang ng pansin ang aking pinapanood at pilit na binabalik dito ang aking pansin.

"Do you realize that you do not have any clothes right now except to your undergarments?

I do realize that. And so what?

"I know. So what? This is not different when I wore swimsuit at the beach."

I can do whatever I want because this is my house.

"But you are not alone here. You are with a man." He said.

Sa kanyang inis ay hinubad nito ang kanyang coat at hinagis iyon sa akin. Sumakto ang lapag nito sa aking katawan upang takpan ang mga maseselang bahagi. Sa aking gulat at galit sa kanyang ginawa ay hinagis ko pabalik sa kanya ang kanyang coat.

"This is my personal space!" Habang sinasabi ko iyon ay lumalapit ako sa kanya at tumigil lamang ng magpantay ang aming mga mata.

"You are invading my privacy that's why I asked you to leave!" I scolded.

Labing dalawang pulgada ang layo namin dalawa at pantay ang aming tingin. Wala akong ibang maramdaman sa ngayon kundi galit dahil sa pangingialam nito. Bumuntong hininga ito bilang pagsuko at pinagpagan sa aking harap ang kanyang coat na aking hinagis.

"Leave," I commanded.

"I will," he said.

Ngunit bago ito umalis ay sinampay niya sa aking mga balikat ang kanyang coat. Pumiglas ako upang alisin ito ngunit pinirmi niya ang aking mga braso at tuluyang binutones ang damit.

"You are f*****g annoying!"

"I know. Lock the door." He said before closing the door.

Kumukulo ang aking dugo dahil sa inis. Padabog akong naglakad sa pinto para ikandado iyon. Malaki ang pangangatawan ni Francis kaya nagmistulang hanger ako ng kanyang damit. Padabog ko ring inalis ang kanyang coat at hinagis ito sa sofa.

Is that the Francis I will be with every working hours?

Annoying. Arrogant. And so f*****g handsome!

Ugh!

Why am I thinking of that right now?

"Remember Monica, he turned you and your family down. He is a snake! And even you have nothing right now, there will be something in you that he can get too. That's him. So we need to be careful!" Pakiusap ko sa aking sarili.

"Don't become soft to his actions!"

Padarag kong sinarado ang pintuan ng aking kwarto. Pahinga ang kailangan ko dahil alam kong bukas ay mapapagod na naman ako. Mas doble sa pagod na nararamdaman ko ngayon.

He will never go easy on me.

Umaga na ngayon ngunit hindi pa rin ako nakakabagon sa aking kama. Kumakatok na naman sa labas ng aking pintuan ang maingay kong pinsan para gisingin ako. HIndi pa ako handa para sa kakaharapin ko ngayon. Anong gagawin ko? I have never worked as an assistant my whole entire existence.

"Monica, bumangon ka na dyan. Maagang pumapasok si Francis. Kailangan ay mas maaga ka sa kanya!" Sigaw ni Mateo habang bulabog na kumakatok sa aking pintuan.

Papa, guide me, please. I don't know what I am doing.

"Va bene! Stupido." I answered back.

I finally rose to my bed while grunting. Every move I make, I made sure to complain by muttering whispered words and growling.

Nakasimangot kong binuksan ang aking pintuan at nang makita kong nakabantay pa rin ito sa aking pintuan at nakapamaywang ay inirapan ko siya. Diretso akong nagpunta ng kusina upang buksan ang ref.

"Hindi ka raw kumain sabi ni Francis. Ano? Hindi ka na naman kakain ngayon? Tiningnan ko ang ref at ang cupboards mo, wala namang mga laman kundi bote at mga tubig. Magkakasakit ka sa ginagawa mo."

I didn't know that he can be a better nagger than my nonna.

"As I have told him, and I will tell you again. I am not feeling any hunger." Tama nga naman ito. Wala akong ibang makain dahil puro tubig lang naman ang laman ng ref ko.

Napabuntong hininga na lamang ako.

"You have lost too much weight! Baka mamaya ay di mo kayaning magtrabaho."

"Stop, okay? Stop saying anything. Ngayon pa man ay masama na ang pakiramdam ko so I ask you to shut up. Sinabi mo na maaga siyang pumapasok, diba? And I should be half an hour early than him. I have no time right now, so let's go. I got to have a nice first impression."

Sanay naman ang aking katawan kahit hindi ako kumain. I have been doing an intermittent fasting to get my period into regular flow monthly. That was the advice of the doctor beside on taking pills. Although may side effects, kinasanayan ko na rin naman. Eversince I got my first period, the doctor said that I am in an irregular flow. So to prevent that, I have to take extra measure to take care of myself.

Dumating na kami sa building kung nasaan ang opisina at nagaabang na sa elevator para ito ay bumukas. Naririnig ko ang mga bulong-bulungan ng mga kasabay namin ni Mateo na naghihintay rin sa elevator.

Hindi ko lang maiwasang marinig ang mga iyon dahil malapit lang ang mga ito sa akin.

"Siya yung anak ng Carluccio, diba? Yung usap-usapang nakulong?"

"Oo siya nga iyon. Nagbalik para maging sekretarya ng executive."

"Wala na sigurong pera iyan,"

"At nagnakaw pa talaga!"

"Hindi na nahiya,"

Did I just heard them shaming my name? Why am I at fault at this?

Nakakuyom ang aking mga palad at nagpipigil na makipag away ngayon. Unang araw ko pa naman sa trabaho at ayokong bigyan sila ng impresyong masama nga ang ugali ko.

"Hayaan mo na sila. Huwag mo nang pakinggan ang mga sinasabi nila." Bulong sa akin ni Mateo.

Oh! He also heard them talking shameful things about me. Ang yet, he didn't want to do anything to defend me.

"Are you just going to let them talk?" Pabulong kong tanong sa kanya.

"This is your first day, Monica. Hindi mo pa pwedeng ilabas ang sungay mo."

What the hell?

"Confirmed! SIya nga ang Monica Carluccio."

Doon na nagpantig ang aking pandinig. Hindi ko na kayang pigilan pa ang aking pasensya. At ng pinsan ko ay hindi man lang ako magawang depensahan sa mga ito.

"Excuse me?" I finally faced them.

Nakita ko ang gulat sa kanilang mga mukha. Dahil nasa likod lang naman namin ang mga ito kaya madali ko silang naharap. Hinawakan naman ng Mateo ang aking braso para pigilan ako.

"Do you have a problem with me? Kanina ko pa kasi naririnig ang pangalan ko na pinaguusapan niyo. Is there anything I can help you?" One wrong answer and I will tear all the hair she have.

"Monica, enough." Sabat naman ni Mateo.

Narinig ko namang tumunog ang mga elevator hudyat na nasa palapag na ito. Patagilid na lumakad ang mga ito paalis ng aking harapan upang pumasok sa elevator.

At tatakasan ako?

"I'm asking you a question!" Sigaw ko na narinig sa buong paligid.

"Monica!" Hinila naman ni Mateo ang aking braso papasok sa kabilang elevator.

Nang magsara iyon ay pinigwas ko ang aking kamay para maharap ko ito.

"You heard them! They were talking about me. At wala ka man lang ginawa." Sabi ko.

"Anong gusto mong gawin ko? Awayin ko sila para sayo?" Tanong naman nito.

"Oo! Awayin o sabunutan o suntukin, para lamang mapagtanggol mo ako. They were saying things about me, Mateo!"

"Wala akong magagawa kung ganyan ang iniisip ng mga tao tungkol sayo. Hindi ko iyon kayang kontrolin. At hindi ako nananakit ng babae!"

"Hahayaan mo sila sa mga iniisip nila sa akin? While it bothers me to keep a peaceful surrounding here in the office?"

"I will not use violence against them. Hindi ka naman nila sinaktan."

"They've hurt me through their words! That's still considered violence."

"But you are okay! Kumpleto. Lilipas din ang mga salitang sinabi nila sayo. Huwag ka lamang magpa-apekto!"

"What about me? I am your cousin! Nakakaya mo bang marinig na pinaguusapan nila ako ng ganoon?"

"You brought yourself into this situation. So bear with it." He gritted his teeth while saying these.

Hindi na ako nakaimik. Hindi ako makapaniwalang kinakampihan pa nito ang mga iyon kaysa sa akin. Ako ang kamag anak pero parang estranghero lamang ako most of the time.

Natahimik kaming dalawa habang nasa magkabilang dulo ng lift. Hindi nagpapansinan at nakatingin lamang sa pintuan. Pinipigilan kong pumatak ang aking mga luha. Tumunog ang lift nang nasa ikapitong palapag at bumukas iyon. Pumasok at pumagitna sa amin si Francis habang sa aking ang tingin.

"Francis, I have to talk to you before you go to your office." Mateo said.

Without honorifics, as usual.

"Okay," sagot naman ni Francis na hindi inaalis sa akin ang tingin.

Nakikita ko siya sa gilid ng aking mga mata kaya kahit hindi ako lumungon ay alam ko kung nasaan ang kanyang mga mata.

Pasimple akong suminghot at pinunasan ang mga luhang pumatak sa gilid ng aking pisngi dahil sa pagaaway namin ni Mateo kanina. Wala naman akong pakialam kung makita niya iyon. I don't want to hide my emotions.

"Why did you wipe your tears?" Francis leaned a bit just to ask me.

That made me uncomfortable.

"It's none of your business," I said.

"Monica," Mateo commented in the middle.

I rolled my eyes in disgust and sighed heavily.

Kapag ako ang hindi gumamit ng honorifics, bawal?

"It's none of your business, Sir." Pag-uulit ko.

"Goodness! Monica!" Muling komento ng aking pinsan sa aking sinabi.

Narinig ko naman ang marahang pagtawa ni Francis sa gilid na lalong nagpataka sa akin.

"Did you just laughed at me?" Tanong ko.

HIndi ako sinagot ng mga ito. Imbis ay nagpatuloy si Francis sa kanyang pagbungisngis habang si Mateo naman ay hinihilot ang gitna ng kanyang kilay habang nakapikit.

What is their problem?

"What's wrong? I added honorifics just like what you wanted!" I hissed.

They still continue to laugh at me until the elevator door opened. Lumabas ang mga ito at humarap sa akin.

"Go to my office first. I'll meet you there." Francis said.

Where is his office? Are they gonna leave me? Goodness! I don't know anything about this office!

Magsasara na sana ang pintuan ng lift ngunit napigilan iyon ni Mateo mula sa labas.

"Hindi ka ba lalabas ng lift?" Mataray na tanong nito.

Malungkot akong bumaba ng lift habang tinitingnan silang naglalakad palayo. Saan naman ako pupunta ngayon? Hindi naman ako pamilyar sa opisinang ito.

Ang they just left me here, all alone.

"Ms. Carluccio? I am Nina, the executive's secretary. I will escort you to his office." The girl in a corporate attire approached me.

I am the secretary. Why would she say that she is the seretary?

"O-okay," sagot ko.

Sumunod na lamang ako at tama nga ang aking hinala. Sekretarya nga ito ni Francis dahil doon niya ako dinala sa opisina nito. Why would he still want me to have as his assistant if he already have? What is this all about?

"Please have a seat, Ma'am. I'll get you something to drink."

Ma'am? She called me 'ma'am'?

What is really happening?

How many secretary does he need?

"Wait! I need to ask you something." Naguguluhan tala ako.

Tumigil naman ito at humarapa sa akin.

"You said that you are Francis- I mean, Mr. Rodriquez's secretary. And he's going to hire me as secretary as well. What is the meaning of this? Does he need more assistance? Or are you going to quit? Am I going to be your replacement? Or am I being fooled right now?" Sunod-sunod kong tanong.

Nakita ko kung paano nito pinigilan ang kanyang pagtawa dahil sa aking mga sinabi.

What is wrong with people this day? Why are they laughing at me?

"Am I being the laughing stock of this whole office?" Seriously.

"No, Ma'am-"

"And you're calling me 'Ma'am'. Seriously, what is my place here?"

They are making me confuse!

"I'm sorry, Ma'am. But I am in no place to tell you anything. Just tell me what you want to drink, and I'll go get you some." She said.

Not in the right place to tell me right now?

"I am being a stupid right now. I came here with the fact that I will be hired as an assistant and when I came here, there's already one. And there's three person who just laughed at me this day. As if I was some fool who didn't know anything." i complained.

Ano ba talaga ako dito? At nasaan na ba iyang si Francis? Kung hindi masabi ng babaeng ito ay siya ang tatanungin ko.

Nakayuko lamang ang babaeng nakatapat sa akin at naghihintay sa aking sasabihin. Ito ang isa sa mga ayaw ko. Ang magmukha akong inutil sa harap ng mga tao na hindi naman ako kilala. Napagtatawanan. Hinuhusgahan. Pinag-uusapan.

"I'll take it from here, Nina. Just get us a cup of coffee. Thank you." Francis came.

"Yes. Tell me everything." I said while gritting my teeth from irritation.