The Runaway Wife

“Congratulations, Harry and Bea!” nakangiting bati sa amin ng guest habang pareho kaming nakaupo sa harap ng mga bisita. Pinilit ko lamang ang ngiti ko. Masaya ako na papanindigan ako ng lalaking mahal ko, pero alam ko, na hindi niya gusto ang matali sa isang katulad ko. Pero wala siyang magawa kasi nabuntis niya ako at kailangan niya akong panindigan at ang magiging anak namin. Ramdam na ramdam ko ang galit ni Harry sa akin pero binaliwala ko lang iyon dahil mahal na mahal ko siya. Hindi ko rin naman in-expect na magbunga ang isang mainit na gawi na pinagsaluhan naming dalawa. Wala ito sa plano ko at wala din ito sa plano niya. “Thank you, Mr. Monreal,” malamig na wika ni Harry at nag-iwas ng tingin. Napatingin naman sa akin ang guest at nginitian ako. “I never thought na napakaganda ng naasawa mo, Mr. Salazar! Marunong talaga kayong mamiling magpinsan! Pero sayang at sobrang aga niyong nag-asawa. How old are you, hija?” he asked, which made me uncomfortable. “T-twenty-two,” mahinang sagot ko, nautal pa. Nakita ko ang paghinayang sa mukha ng guest bago ito nagpaalam paalis. Napayuko na lamang ako at pinakiramdaman ang nananahimik na si Harry sa tabi. Alam ko at ramdam ko na ayaw niya akong pakasalanan. Desperada lang ako at takot. Nabuntis ako ng maaga, ni wala pa akong matinong trabaho. Hindi niyo naman ako masisisi kasi mahal na mahal ko rin siya kaya gagawin ko ang lahat. Hindi ko naman talaga kailangang magpakasal e, gusto ko lang ay kilalanin ni Harry ang anak ko at malaman niya na may anak siya sa ‘kin pero ‘yong Mommy niya ay siyang may kagustuhan na magpakasal kaming dalawa. Galit na galit si Harry no’n at sinigaw ang napakasakit na salita na binitiwan niya sa kaniyang bibig. Sinabi niya sa mismong harapan ng magulang niya na ayaw daw niya akong pakasalanan dahil hindi niya ako mahal at bunga lang ito ng isang mainit na gabi. Sinabi niya din sa magulang niya na siya na bahala sa gastusin ng bata basta hindi kami magpapakasal. Pero binantaan siya ng ama nito na kapag hindi daw kami magpapakasal ay hindi maipasa sa kaniya ang kompanya, kaya galit na galit sa akin si Harry. Matapos ang kasal ay hinatid na kami sa magiging bahay namin. Sunod lang ako ng sunod sa kaniya hanggang sa makarating kami sa loob. Suot-suot ko pa rin ang malaking wedding gown. Ramdam na ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko. “H-Harry,” utal kong tawag sa pangalan niya. “About the—” Marahas niya akong nilingon at kita ko ang pag-alab ng kaniyang mga mata. Lumapit siya sa akin at madilim akong tiningnan. “Don’t you dare, insult me! Kung sana pinalaglag mo na lang ‘yan, wala na sana tayong maging problema!” Nasaktan naman ako sa kaniyang sinabi. Bakit niya naman gustong ipalaglag ang bata? Kahit ayaw niya sa baby ay blessing na ito para sa ‘kin kasi may makakasama na ako sa buhay. May magiging sandalan na ako at kaligayahan. “H-How can you say that?” nanginginig kong tanong. Kita ko naman na natigilan siya kaya nag-iwas siya ng tingin. “It’s a baby…ayaw kong ipagkait sa k-kaniya ang mundo…” Tumulo ang luha sa aking mata. Sumikip din ang dibdib ko. Siguro dahil sa pagbubuntis ko na ito kaya ang dali ko nang umiyak. “I love you, Harry,” I confessed. At hindi ako mapapagod na sabihin ng paulit-ulit ito sa kaniya. I will let him know about my feelings hanggang sa masuklian niya ito. Nilingon niya ako muli, salubong na ang kilay. Nagpatuloy naman ako, “Please love me too…” Halos pagmamakaawa ko. “Love you?” he asked, sarcastically. “Wala kang makukuha na pagmamahal sa akin! You chose this kind of life so be it! Isa kang desperadang babae! Who will love you anyway?” Natigilan naman ako roon. Ang sakit sakit niyang magsalita. Ang sakit-sakit. Ganito ba ang gawain niya para umatras ako? Pero hindi ako gano’n! Gagawin ko ang lahat, mamahalin din niya ako. He will love me and our baby! He will! Nang tumalikod siya ay tumakbo naman akong lumapit at niyakap siya mula sa likuran. Naramdaman ko na natigilan at nagulat siya dahil sa ginawa ko. Umiyak ako habang yakap siya. I want him to love me. “Please…Harry. Give me a chance…” naiiyak kong sabi. “I will prove to you my love. I will be a good wife…” Kinuha niya ang kamay ko at inilayo mula sa kaniya, marahan niya rin akong itinulak palayo at sinigawan, “You will never be a good wife to me! Hindi ikaw ang gusto kong pakasalan! Hindi, kaya kahit anong gawin mo, hinding-hindi kita mahalin kahit ilabas mo pa ang landi mo sa katawan! You will never be the woman I will love in the future!” matigas niyang sabi at padabog na tumalikod. Napaupo na lamang ako sa mala-tiles na sahig at napahagulhol sa sakit. Pero kahit gano’n, hindi naman ako ‘yong tipong tao na basta-basta na lamang na susuko. Gagawin ko pa rin ang lahat, mahalin lang niya kami, ng kaniyang magiging anak. Hinaplos ko naman ang tiyan ko na wala pang umbok pero alam na alam ko na may laman na ito. “Kapit l-lang, anak! He will accept us. Hindi ko hahayaan na lumaki kang galit siya sa ‘tin. Hindi…” naibulong ko nalang sa hangin at umiyak nang tahimik.