Jiron and the Golden Tears

Chapter 5

MAGMULA nang sumakay si Micaya sa kotse ni Jiron ay napansin niya ang pananahimik ng binata. Malalim ang iniisip nito.

"Si Kate po ba ang iniisip mo, sir? Sorry, sinundan ko kayo at kung nangusisa na ako. Babae rin kasi ako, naramdaman ko kapag nasasaktan ang kagaya ko. Malinaw lahat ng narinig kong usapan n'yo. Nagulat lang lasi ako na nadawit ako sa usapan. Totoo bang hindi lang si Kate ang nakaranas niyon? Gumagastos ka para lang sa kaligayahan mo?"

Alam niyang masungit ito pero sa pagkakataong iyon ay kumalma. Nagmamaneho ito ng kotse. Hindi na nito nagamit ang kotseng nayupi ang harapan.

"Magagalit ka ba sa akin kapag sinabi kong oo?"

Umiwas siya ng tingin mula sa pagkatitig niya sa gilid ng mukha nito.

"Wala akong dahilan para magalit. Kaligayahan mo naman iyon eh."

"Sandaling kaligayahan. Ni hindi ko pa naman naramdaman sa sino mang babaeng naikama ko ang tunay na kaligayahan. Oo, ligaya na kailangan ng katawan. Pero iyong bawat sandali na hahanapin ko ang pagmamahal, iyong ayaw kong mawala siya sa paningin ko. Hindi ko pa iyon naranasan. Pangangailangan ko lang bilang lalaki ang napupunuan. Dahil kayang-kaya kung gastuhan iyon."

Hindi niya maipaliwanag ang kakaibang gaan sa pakiramdam niya nang maging bukas ito para ibahagi ang karanasan nito.

Jiron was so genuine. Kahit pa gaano pa kasama ang ginawa nito ay hindi nito ikinakaila. Unang kilala pa lamang ni Micaya sa binata ay napaka-transparent nitong tao. Kapag galit ay galit talaga.

She can't resist gazing at his adorable expression. Hindi naman talaga maitatago sa pisikal nitong aspeto ang pagiging possessive nito sa babae. Kahit siya ay lihim na nabighani n

sa magandang pangangatawan nito. Ang lalaking tiyak na magpapaligaya kahit sino mang babae.

"Are you still with me? Or nagugutom ka na?" pukaw nito sa pagkatameme niya.

"Okay lang, sir. Kung saan mo ako dadalhin, ayos lang. Basta safe ako."

Napalingon ito sa kaniya nang marinig ang huling katagang sinabi niya.

"Mahilig ka ba talaga sa ganiyang kasuotan?" Biglang pag-iba nito sa usapan.

Ngumiti siya. "Hindi ko ba bagay itong suot ko, sir?"

Ngumisi itong binalikan ng atensiyon ang kalsada.

"Bumagay naman sa iyo. Sumubra nga lang. Okay lang ba sa iyo kung baguhin mo ang pananamit mo kapag nasa trabaho ka? Hindi mo pa pala sinasagot ang tanong ko kung mag-stay-in ka ba sa hotel?"

Huminga siya nang malalim.

"Ang hirap pang magpasya about diyan, sir. Kung sa pananamit okay ako kahit palitan ko itong estilo ko. Pero sa stay-in, bigyan mo pa ako ng time to think, please!"

"Okay, no problem. Magsasama na ba kayo ng boyfriend mo? Siguro naman open ka rin na i-share sa akin ang about sa inyo."

Iniiwas niya ang tingin kapag alam niyang papalingon ito sa kaniya. Hindi niya pinahahalatang nagnanakaw siya ng sulyap sa matangos na ilong nito. Best asset ng lalaki para sa kaniya ang may matangos na ilong. Lihim lang siyang naiinis kapag makita niya ang maninipis na mga labi nito dahil malamang kung saan-saan na iyon dumampi.

"Hindi naman kita pipilitin kung ayaw mo magkuwento."

"No, sir! Okay lang. Prangka naman po ako eh."

Sumaglit ito ng sulyap sa kaniya sabay ng matamis na ngiti.

"May commitment na ba kayo ng fiance mo? Kailan ang kasal?"

"Engaged kami pero madalas postpone ang napagplanuhang kasal. 'Buti kung linggo o buwan lang, inaabot ng taon. Kahit lalaki ka, hindi ako maglilihim. Sa tagal na namin ni Daniel, natural may nangyari na. Hindi ko namam masabi na ayaw ko, nagmamahalan kami."

"Nagmamahalan? Bakit parang nalungkot ang boses mo sa huling sinabi mo?"

May lungkot na nabuhay sa puso niya. Nag-iimot na siya nang biglang nagpreno si Jiron. Sumubsob ang mukha niya sa hita nito. Napadampi ang kamay niya sa umbok na nakakubli sa pantalon nito. Maagap niyang tinanggal bago pa man ito makahalata.

"Bakit mo po biglang inihinto? Niliko mo pa sa kaliwa, sa iyo tuloy ako nasubsob," angal niya.

"Biglang nag-U-turn ang track na sasalubungin sana natin. Buti na lang libre sa kabilang kalsada," rason nito.

Dinahan-dahan na nito nang muling inusad ang sasakyan.

"Saan po ba kasi tayo pupunta, sir?"

"Huwag kang mainip, limang minuto na lang."

Dahil magtatanghali na ay inihinto muna nito ang sasakyan sa isang restaurant na malapit sa mall. Hindi na siya nakatanggi nang yayain siyang mag-oder ng kakainin nila, gutom na rin naman siya.

Sa fast-food chain na sila kumain para mas mabilis. Okay na siya sa orange-chicken with rice. May sabaw lang ay buhay na buhay na siya.

"Puwede mo na ba sagutin ang tinanong ko kanina?" anito nang malapit na silang matapos kumain.

"Marami ka namang itinanong, sir. Alin ba doon? Nakalimutan ko na kasi nang bigla kang magpreno."

"About you and your boyfriend. Napansin ko kasing nalungkot ka."

"Ah, iyon ba? Ano kasi, pinanghahawakan ko na lang ang engaged status namin. I'm trying to save our relationship matapos kong mahuli na may iba siya. Ipinagkasundo kami ng mga magulang namin mula pagkabata. Nagmahalan naman kami pero hindi ko akalaing umabot sa betrayal ang engagement. Kaya medyo nawalan ako ng tiwala."

"So, you're still hoping na matutuloy ang kasal ninyo?"

"Ang hirap namang sagutin niyan. Kaya ako nag-apply muna ng trabaho sa company mo para makapagdistansiya muna sa masakit na nakaraan. Nakikita ko naman na nag-e-effort siya na maayos namin ang lahat. Pero, obserbahan ko muna."

Sa maigsing sandali na kasama niya si Jiron ay nakahanap siya ng masusumbungan. Hindi niya iyon nasasabi kahit pa sa malalapit na kaibigan o pamilya. Naramdaman kasi niya na pinakikinggan at naiintindihan siya niyon pa lamang niya nakilala.

Matapos ang tanghalian ay niyaya naman siya nito upang maglibot sa mall. Dinala siya nito sa department store at naghanap ng mga damit na isusuot niya kapag magtrabaho.

"Naku, sir, ang mamahal naman ng nasa tag price. Ginto ang presyo," reklamo niya matapos silipin ang halaga ng mga skirt na pinili nito.

"Don't worry, hindi ko naman ibabawas sa sahod mo. As long as carry mong isuot, wala akong pakialam sa presyo. Make sure lang na makikita kong suot mo ang mga ito."

Mabilis niyang inagaw at ibinalik ang pulang dress na fitted at siguradong pang-upo lang niya ang matatakpan.

"Bakit mo ibinalik? Iyan ang mga tipo kong isinusuot ng secretary ko," nakasimangot na turan nito.

"Grabe naman kaigsi niyon, sir. Magtatrabaho ba ako sa iyo o magpapakita lang ng kaluluwa?" inis na pakli niya.

"Whatever you wear, kahit two piece pa, okay lang sa akin."

"Huwag mo naman akong itulad sa mga nauna mong secretary. Ibahin mo naman ako kahit fifty percent lang, sir. Ang dami na nga nating napili, magdadagdag pa tayo? Masyado mo na akong ginastusan. Siguraduhin mo lang, sir, na walang ibang kapalit ang lahat ng ito."

Ngumisi ito. "Bakit naman kita sisingilin? Kaysa naman sa pambababae ko igastos ang pera ko. Mabuti nang ibigay ko sa iyo."

Lihim siyang natuwa sa naging katuwiran nito. Maghapon silang umikot sa mall. Napuno pa ang likuran ng sasakyan ng mga pinamili nila, lahat iyon ay para sa kaniya.

Pabalik na sila sa hotel. Inabutan sila ng dilim sa daan. Nadaanan nila ang walang gaanong kabahayan. Panay mga sasakyan lamang ang dumadaan.

Nagtataka siya nang dahan-dahan silang gumilid at huminto.

"Anong nangyari, sir? Naubusan ba ng gasolina?" nag-alalang tanong niya.

Hindi ito umimik. Napansin niyang pinagpapawisan ito kahit siya ay nanginginig na sa ginaw. Deretso ang tingin nito sa labas.

"Masama ba ang pakiramdam mo, sir?" usisa na naman niya.

"Meca, pakisilip mo ang langit para sa akin," pakiusap nito.

"Huh? Bakit ko sisilipin?" Nagtataka siya.

"Sige na, please!" Parang bata itong nagmamakaawa.

Lumabas na lamang siya at tiningala ang kalangitan. Matapos ay bumalik ito sa loob.

"Okay naman po. Maaliwalas nga eh dahil sa liwanag ng buwan," tugon niya pagkaupo.

Mahinang napamura ito. Nagtataka siya. Hindi na ito mapakali at kung ano na ang dinampot para ipamaypay sa katawan nito.

"Ano ba kasi ang nangyayari sa iyo, sir? May sakit ka ba? Ako na ang magmamaneho, marunong ako. Dadalhin na kita sa ospital. Baka tumaas ang presyon mo," tarantang saad niya.

Hinawakan nito ang kamay niya na aagaw sana sa manibela.

"Wala akong sakit." Umpit ang boses nito. "Mica, makinig ka sa akin, paniwalaan mo ako, please!"

"A-Anong ibig mong sabihin?"

Humigpit ang pagkakapisil nito sa kamay niya.

"M-Mica, infected ako ng rabies ng lobo. M-May sumumpa sa akin." Parang sinisilaban ang buong katawan nito. "Nakakahiyang sabihin, pero wala akong choice. Kapag ganito ang nararamdaman ko, naghahanap ako."

"Ng ano?" Kinakabahan siya dahil baka bigla siya nitong sunggaban.

"Huwag mo akong katakutan, pakiusap. Hindi ko ito gustong gawin, hindi ko mapigilan. Tulungan mo ako!" Napadaing na ito sa init na nananaig sa katawan nito.

Naghahanap ito ng maiinom dahil sa labis na pagkauhaw. Kinulang ang dalang maliliit na bote ng tubig. Hinila na niya ang isang galon na naglalaman ng limang litrong tubig. Nanlaki ang mga mata niya nang walang hinga-hinga na inubos nito.

Napausal siya ng dasal nang wala sa oras. Pinangangambahan niya ang susunod na mangyayari rito. Naka-full na ang aircon ngunit tagaktak pa rin ang pawis nito.

"Bakit ka nagkaganiyan?" Ninerbyus na siya. Wala naman siyang makitang nagbago sa anyo nito. Hindi lang ito mapakali at naiinitan.

"Mica, nakikiusap ako. Kailangan kita ngayon."

Sunod-sunod na napalunok siya. Nangangatal ang mga tuhod niya. Ngunit naaawa siya sa itsura nito. Alam niyang hindi ito nagbibiro. Lumamlam ang mga mata nito na tila nauuhaw pa rin.

"Anong kailangan kong gawin?" nabalisang tanong niya.

Hinayaan na lamang niya itong kumilos. Sinalakay siya ng matinding kaba nang kabigin siya nito at siniil ng halik sa mga labi. Punong-puno iyon ng pananabik. Natagpuan na lamang niya ang sarili na tumutugon sa mapaglarong mga labi nito.

Hindi niya maintindihan kung bakit hindi man lang niya tinutulan kahit alam niyang kakikilala pa lamang niya rito.

Habang inaangkin nito ang mga labi niya ay damang-dama niya ang paghagod nito sa malusog niyang yaman sa dibdib. Lumikot ang mga kamay nito, inisa-isang tinanggal ang mga botones ng pang-itaas niya.

"Forgive me for doing this. Gawin mo lahat ng nais mo sa akin, magalit ka at saktan mo ako pagkatapos nito. Hindi ko talaga mapigilan, Mica," anas nito nang madako ang bibig nito sa puno ng tainga niya.

May dinukot pa ito sa pitakang nasa pantalon nito. Naglabas ito ng pildoras at inalok sa kaniya.

"Ano 'to?" Nagtataka niyang tanong.

"Just for your safety. Take it, sweetie! Mas mabilis umepekto iyan."

Hindi na niya tinanggihan. Tama nga naman ito. Susugal siya rito nang wala siyang katiyakan.

Lumipat ito sa kinauupuan niya. She sat on his lap. Mabuti na lamang at malaki ang sasakyan nito, hindi tumama ang ulo niya sa bubong. She's facing him kung saan tumapat sa mukha nito ang dibdib niya. Nausal nito ang mahinang mura nang humarap ang malusog niyang umbok.

"I really don't expect, you're hiding a huge br3ast," anito at nanabik na isinubo iyon.

Napakagat siya sa ibabang labi habang dinadama ang kiliting dulot ng mga labi nito sa umbok niya. Humigpit sa kapitang nasa uluhan niya ang mga kamay niya. Ipinaraya niya ang sarili rito. Tinamasa nito ang kalusugan niya sa dibdib.

Madilim sa paligid ng sasakyan. Tinted ang bintana. Naka-off ang ilaw nila. Hindi kaagad mapapansing nakaparada roon ang itim na sasakyan nila. Bahagyang liblib sa bahaging iyon ng daan.

Nagsabay ang ungulan nila nang parehong madama ang nakaliliyong sensasyon. Napaangat siya nang maramdaman ang daliri nito sa hiwa niya. Nilaro-laro nito roon sabay ng pagtamasa sa dibdib niya. Hindi umubra ang todong balot niya sa katawan dahil tinanggal lang din nito. Hinawaan na siya nito ng kainitan, pinanindigan na niya.

Lumakas ang pang-amoy nito. Nauulol sa pamamasa niya. Kahit masikip para sa kanilang dalawa, sinikap pa rin nitong madako ng bibig ang kaselanan niya. Hindi na natapos ang halinghing niya habang anggkin ng matigas na dila nito ang lagusan niya.

Lalo siyang naliyo, halos hindi na niya matagalan ang pagsisid nito. Matapos ay inalalayan na siya nitong puwesto sa nakaumang na alaga nito.

She feels his long and hardness filling inside her. Napaawang ang mga labi niya sabay sungaw ng mahabang ungol. That was huge enough to fill her slit. She let him come in and out. Napamura pa ito nang humagod siya sa alaga nito.

"I would love to do this again and again! Oooh!" Nausal nito.

He was not yet completed inside her. Pero pakiramdam niya ay sinagad na siya nito.

"W-Walang h-hiya ka, sir! T-Tapusin m-mo 'to, oooh!" She's bouncing on his top.

"I wanna take you from behind," hiling nito. Pinagbigyan na niya ito.

She's almost reaching her peak. Sumabay sa pagbayo nito ang sasakyan. Her whole body was shaking. Napahiyaw siya sa pagsabog ng orgasmo niya. His rate on her back fills her happiness. Nangibabaw ang ungol nito nang makamit na ang kasukdulan.

She feels the warm burst inside her.

"Iisipin mo bang masama na akong babae dahil dito?" Dinapuan pa siya ng konsensiya.

Nakapagbihis na sila. Hindi nito inalis ang pagkakaabay ng kamay sa balikat niya.

"No. It's all my responsibility. You helped me. Pakiramdam ko ay ikamamatay ko iyon. Patawarin mo ako sa ginawa ko."

Nakatulong siya upang pakalmahin ito. Hindi lang niya maiwasang isipin ang pagsuko niya rito. Matapos makapagpahinga ay muli nilang binagtas ang daan.

Okay na sana siya sa naramdaman niya. Ngunit nang tumunog ang cellphone nitong nakalapag sa gilid ng upuan nito ay siya ang unang nakapansin sa caller. Hindi niya maintindihan kung bakit biglang nanikip ang dibdib niya nang makita ang pangalan at imahe ni Kate, ito ang tumatawag kay Jiron.