Yusuf odaya alınınca tüm çekirdek ailesi başında toplandı. Yattığı yerden kırık kolu ve bacağıyla hareketleri sınırlı olsada Yusuf yarım kolla herkese sarılıp ailesinin özlemini gidemeye çalıştı.
Sultan hanım başucuna oturup elini biran bile bırakmadı.
“Canın yanıyor mu oğlum çağıralımmı doktoru?”
“Yok anam iyiyim. Yeni yaptılar ağrı kesiciyi.”
Anası başucundan ayrılmazken, bi Sidra geride durup yaklaşmadı. Dicle’nin zoruyla sadece geçmiş olsun diyebildi.
Aslında haftalarca içinde biriktirdiği çok şey vardı. Neler yaşamıştı neler, son günlerde. Ettiği tek dua iyileşsin de benden bir ömür nefret etsindi. Şimdi iyileşmeye başlamıştı. Acaba dualarım kabul mü oldu diye de düşünmeden de edemedi. O vakit bir ömür de kendisinden nefret edecekti bu adam. En iyisi hiç gözüne gözükmemekti.
