หลง แต่ ไม่ลืม Lost but not forgotten

A episode ที่ 4 หน้าฝนปีนี้ มีกุหลาบผลิบาน

หลงที่ ที่แปลว่า ไม่ลืม4??

Lost but not forgotten

Episode ที่ 4

หน้าฝนปีนี้มีกุลหลาบ ผลิบาน

นามปากกา GINOICHI

'อ่า...'

'ต้องยอมรับ ว่าเด็กสาวตรงหน้า ดูสวย แม้จะมองเห็นแค่แผ่นหลัง'

ร่างงามระหงษ์ที่ขาวผ่องตรงหน้า ทำมวลผกาที่อยู่รอบตัวหม่นซีดลง ดึงสายตาจากมวลบุบผา มารวมที่เจ้าของมันเป็นตาเดียว

จะว่าไงดี

ดูนุ่มนวล น่ามอง ซ้ำยังอยากลองเด็ดมาดม

แน่นอน ระดับคุณใหญ่ ไม่ใช่ดอกไม้ แต่เป็น

...เจ้าของโดม...

เสียงความเคลื่อนไหวที่อยู่ด้านหลังเรียกสติคนที่กำลังวุ่นวายให้หยุดการกระทำ

หัวคิ้วที่มุ่นลง รวมไปถึงแก้มป่องที่เริ่มพองลม ทำให้คนเป็นพ่อรีบหาทางเลี่ยง

"จะว่าอะไรไหม...ถ้าผมให้คุณเข้าไปเอง พอดีผมมีทุระ"

และชัดเจนว่าเป็นประโยคแจ้งให้ทราบ เมื่อ

ปิติชัยไม่รอเอาคำตอบ ชายร่างท้วม โกยอ้าวไปแบบไม่คิดชีวิต แต่ก็ยังพอมีน้ำใจเหลือบกลับมามองแขกที่ยังยืนงงอยู่บ้าง

แต่ก็นั่นแหละ แค่มอง ถ้าให้กลับไปช่วยคงไม่!

จันทร์ชมพู เวลาโมโห หน้ากลัวแค่ไหน เขารู้ดี

สรุจยิ้มมุมปาก เดินทอดน่องเข้าไปไกล้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรื่อยๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวระส่ำจนเจ้าตัวรู้สึกแปลกใจ

คนตรงหน้า ทำเขาตื่นเต้น หัวใจสูบฉีดรัวแรง แบบที่ทั้งชีวิตไม่เคยสำผัส

ร่างกายกระตุก

รำคอแห้งผาก แบบไม่ทราบสาเหตุ เพียงแค่เธอช้อนตามอง

จันทร์ชมพู ขมวดคิ้ว ดุออกไปเบาๆ พร้อมกับหมุนกายกลับไปมอง

"กล้วยบอกว่าห้ามใครมา...."

เสียงหวานที่ดูเหวี่ยงไม่น้อยหายเข้าไปในรำคอไม่ทันได้จบประโยค เมื่อคนที่ยืนตรงหน้าไม่ใช่คนคุ้นเคย

ดวงตากลมโตมองจ้องเสี้ยวหน้าชายหนุ่มนิ่งค้าง

ขณะที่สรุจ ตัวชาดิก คล้ายกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว ทั้งมึน ตั้งชา ขณะเดียวกัน ความอึดอัดในใจที่เคยมีมาตลอด มันเบาหวิว เขาหายใจสะดวกขึ้นเพียงแค่เห็นหน้าเธอ

ไม่มีบทสนทนา มีแค่เพียงสายตาที่สบมองกัน

สรุจยื่นมือไปคว้าลำแขนเรียวตรงหน้าเข้ามาหาตัว พลันความรู้สึกเจ็บร้าว ตั้งแต่ข้อมือ ลามมาถึงต้นแขนก็เล่นงานจนใบหน้าหล่อบิดเบ้

"ซี๊ด/อ้ะ!" เสียงโอดครวญ ร้องประสาน ทำเอาคนทั้งคู่ ต้องหวนกลับมามองหน้ากันอีกรอบ

"คุณเจ็บ/คุณเจ็บ" คำถามที่ดังพร้อมกัน นำความเงียบกลับมาอีกครั้ง

'ไม่ใช่แค่เจอแล้วหายใจสะดวก แค่จับ เธอก็เจ็บ เหมือนกับว่าเธอมีความรู้สึกเดียวกัน'

ชายหนุ่มครุ่นคิด เขาไม่ละสายตา จากดวงหน้าหวานเลยสักนาที นอกจากมอง มือที่เคยล้วงกระเป๋าอยู่ตลอด ดันไปคว้าเอามือเธอมาซุกใว้ด้วย!

จันทร์ชมพูมองอีกฝ่ายนิ่ง รู้สึกคุ้นตาเขาอยู่มาก เธอครุ่นคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเขาคนนี้ เคยเจอเธอที่ไหน

เมื่อคิดไม่ได้ จึงตัดสินใจถาม

แค่ถามคงไม่ผิด

"ขอโทษนะคะ คุณลุง"

สรุจ ที่หน้าชาอยู่แล้ว ชาซ้ำสอง ถ้าเปรียบเมื่อว่าเมื่อ ครู่นี้เป็นถูกสายฟ้าฟาด

คราวนี้เขาคงถูกสาดด้วยน้ำเย็น

"ลุง?"

"ลุงเลยหรอวะ"

"นี้ผมดูแก่ หรือคุณตาไม่ดี"

เขาเอ่ยแย้ง..

ตั้งแต่เกิดมา คำด่าที่ว่ารุนแรงเขาไม่เคยเจ็บ

มันดันมารู้สึกแค่สองคำ แก่ กับ ขี้เหล่

กูมั่นใจไง ว่าหน้าตาระดับนี้ ไม่ใช่จะหาคนมาเทียบได้ง่ายๆ

แล้วนี่อะไร ลุงเนี่ยนะ ลุงเลยนะโว้ย!

หยามจัด โคตรหยามศักดิ์ศรี!

"เรียกใหม่"

เขาข่มเสียงสั่ง คนที่ยืนตาแป๋วมองอยู่อีกฝั่ง

น้องจะไม่ตามตามคำสั่ง เธอยังระบายยิ้มยืนตาแป๋ว จนกลายเป็นสรุจ เอง ที่ต้องเฝ้ามองเธออย่างสำรวจ

ให้ตายสิ พอมาดูแบบนี้ เขาเรียกลุงก็คงไม่แปลก เพราะเมื่อพิจารณาดีๆ อีกฝ่าย อายุยังไม่หน้าเกิน20ด้วยซ้ำ แล้วใครปล่อยเด็กกระโปโลมาทำงานวะ

แล้วยังมอบการตัดสินใจให้ด้วย!

'เออ เจริญ กูนี่แหละเจริญ ต้องร่วมงานกับคนแบบนี้'

แม้จะไม่มีคำด่า แต่สายตาที่สาดลงมากลับชัดเจน

นี่มัน ด่ากันทางอ้อมชัดๆ

กล้วยคนนี้ ยอมได้ที่ไหน

"อายุ 19 ค่ะ จบปริญาตรี บริหารธุรกิจ ดูเด็ก แต่ทำงานได้ชัวร์ค่ะ กล้วยมั่นใจอยู่ ว่าเป็นคนที่เก่งในระดับหนึ่ง"

"ถ้ามาตรฐานที่คุณตั้งใว้ ไม่สูงจนเสียดฟ้า กล้วยว่ากล้วยไหว"

แม้จะเป็นประโยคที่เจ้าตัวเอ่ยด้วยเสียงหวาน.แต่มันกลับแดกดันจนคนฟังรู้สึกตงิดๆ

หรือกูคิดมากไปวะ?

ได้แค่คิด ยังไม่ทันได้เอ่ย

ดวงตาเรียวรี มองจดจ้องริมฝีปากอวบอิ่มตรงหน้าอย่างคนเคลิบเคลิ้ม

พูดจาหน้าหงุดหงิด แต่เขากลับ อยากจูบ

อยากลองบดกระแทกริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นดู ว่ามันจะสักแค่ไหนกันเชียว!

"ยอกย้อน แต่ดูเย้ายวน"

"หรือนี่เป็นวิธีอ่อยแบบใหม่?"

ไม่พูดปล่าว มือหนายังเคลื่อนไปม้วนเกลียวผมคนตรงหน้าเล่นคล้ายคนลืมตัว

จันทร์ชมพูชะงัก

ในหัวอยากขัดขืน แต่ในใจกลับโอนอ่อน

เสียงฝนสาดกระเซ็นอยู่เหนือโดม ดังมาเอื่อยๆ พร้อมกับใบหน้าหล่อที่ขยับลงมาเรื่อยๆ จนชิด

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าลดใบหน้า เขาไม่กดจูบลงมา แต่กลับหลุบสายตา มองคนที่ตัวเล็กกว่าอยู่แบบนั้น

"ขัดขืนไหม"

"ถ้ายังเฉย ผมถือว่าสมยอม"

เสียงขรึมกระซิบซิดใบหู ริมฝีปากแนบลงติ่งหูน้อย

จันทร์ชมพู สะท้าน ใบหน้าหวานแดงเถือกยิ่งกว่ากุหลาบ ที่เจ้าตัวชอบดม

สรุจมองนิ่ง ในตาระยับ สงสัยตัวเองเหมือนกัน ที่ไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ ทั้งที่ปกติ ฟิวส์โคตรดีแบบนี้เขาไม่เคยพลาด

กับคนตรงหน้า กับอยากค่อยๆเร็ม ค่อยๆชิม

ในสายตาเขา เด็กมันดูนุ่มนวล ราวกุหลับกรีบซ้อนสีชมพูที่ผลิบานชุ่มใบด้วยหยาดน้ำฝนก็ไม่ปาน

ใจสองใจ สลับกับเต้นรัว

สองร่างแนบชิดกันอยู่แบบนั้น

กลิ่นกุหลาบหอมคละเคล้าอยู่รอบบริเวณ

พร้อมกับเสียงฝนที่สาดกระเซ็น

"วันนี้วันที่เท่าไร ผมจำไม่ได้แล้ว"

เสียงขรึมถามเครือ

"25 มิถุนายนค่ะ" จันทร์ชมพูตอบอ้อมแอ้มในรำคอ

"หน้าฝนนี้เอง"

"หน้าฝนปีนี้ พาใครบางคนกลับมา"

"ใครบางคน ที่ผมรอ"

สิ้นประโยคที่แสนธรรมดา แต่ทั้งคนพูดและคนฟังกลับดูตื้นตันแปลกๆ เธอเงยสบนัยน์ตาเขา ก่อนจะพบเพียงเงาของเธออยู่ในนั้น

เหมือนกับนัยน์ตาของเธอ ที่มีเขาอยู่เช่นกัน

ความรู้สึก ที่คล้ายกับคำว่าคิดถึง แผ่ซ่านจนเต็มไปหมด จนเธอเองยังแปลกใจ

"เปรี้ยง!"

เสียงห้าที่ร้องคำรามลั่น เรียกสติ ที่แทบเตลิดให้คืนย้อนกลับ คนร่างเล็กผละออกห่าง

กลับมาสงวนท่าทีเหมือนครั้งแรก ที่เห็นเขา

สรุจที่เห็นเด็กสาวเปลี่ยนไปเช่นนั้น ตัวเขาเองถึงวางมาดสุขุม ไขข้อข้องใจให้สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเธอ

"มาดู Juliet Rose (ดอกกุหลาบจูเลียต)"

"อ๋อ juliet rose"

เธอพยักหน้า สำเนียงที่เธอใช้ บวกกับท่าทางที่คล่องเเคล่ว ยามอธิบายพร้อมกับเดินนำมาที่สวน สร้างความแปลกใจมาสู่เขาไม่น้อย

อาจเป็นเพราะ อะไรที่เป็นเธอมันดึงดูดเขา ได้ทั้งหมด

สรุจขลุกตัวอยู่กับเธอตลอดช่วงบ่าย ใช้คำอ้างที่เธอฟังจนหลอนหูว่า

'อยากดูกุหลาบ' จันทร์ชมพู ไม่ได้คัดค้าน

เธอเพียงแค่ทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อ

สรุจรู้ตัวอีกครั้ง คนที่เคยรอบมองก็ไม่อยู่แล้ว

"แสบนักนะ"

เขาบ่นพึมพำ มุมปากหยักยกโค้ง ผิวปากเบาๆ เดินลัดเลาะกลับไร่

ไม่รู้จะรีบไปทำไม ในเมื่อก็อยู่แค่นี้

อยู่ดีๆก็รู้สึก อยากเป็นมดแดง แฝงพวงมะม่วงขึ้นมา

'ความหมาย ชายที่ปองรักหญิงบ้านใกล้หรือที่อยู่ใกล้กัน และคอยกีดกันไม่ให้ชายอื่นมารัก'

ช่วงค่ำ

'แม้ภาพจำจะเลือนลาง แต่ความรู้สึกในใจมันแจ่มชัด

ใบหน้าที่เคยมีแต่หมอกควันวันนี้ปรากฏให้เห็น

รอยยิ้มบางๆ ตัดกับโครงหน้าที่หม่นเศร้า เลือดสีแดงสดเปลอะเปื้อนไปทั่วดวงหน้าขาว

ยิ่งเห็น ยิ่งปวดใจ'

สรุจสะดุ้งตื่นมาเวลาเดิมๆ ต่างเพียงวันนี้ ความฝันที่เคยวนอยู่ฉากซำ้ๆ วันนี้มันเปลี่ยนไป มันชัดเจน อีกทั้งยังเปลี่ยนเป็นฉากใหม่

ที่หน้าแปลกใจ คือเขาเพียงแค่รู้สึกเศร้า ไม่ปวดร้าวจนหายใจไม่ออกเหมือนที่ผ่านมา

ไม่อยากจะคิดไปเอง

แต่รอยยิ้มที่เห็นในฝัน มันเหมือนกัน กับของเธอ

เด็กสาวในโดมกุหลาบคนนัเด็กสาวในโดมกุหลาบนั่น