หัวใจดวงน้อยของอวิ่นซงถิงสั่นไหว เมื่อเห็นอวิ่นเฟยหยวนก้มหน้าลง ขนตายาว และหนาของอีกฝ่ายทำให้เกิดเงาใต้ดวงตาคม ท่าทีเศร้าสร้อยของบุรุษตรงหน้าทำให้นางอดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้
แล้วจะว่าไป...ยามนี้ดูเหมือนอวิ่นเฟยหยวนจะผอมลงกว่าครั้งที่เจอกันเมื่อห้าเดือนก่อนมาก แม้ภายในใจจะรู้สึกว่า คำอธิบายที่มาช้าเช่นนี้ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
แต่ทว่า...เมื่ออวิ่นซงถิงนึกไปถึงเรื่องราวในวัยเด็กของพวกนาง ยามนั้นทุกครั้งที่นางทำผิดต่ออวิ่นเฟยหยวน เจ้าตัวก็มักจะไม่ถือสา
แล้วในทุกครั้งที่อวิ่นซงถิงลอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกจวน หรือทำผิดจนถึงขั้นได้รับบทลงโทษจากผู้เป็นบิดามารดา อวิ่นเฟยหยวนก็มักจะออกหน้ารับผิดแทนนาง บางคราถึงขั้นยอมโดนต่อว่า โดนตี แล้วก็มีอยู่บ่อยครั้งที่อีกฝ่ายมานั่งสำนึกผิดเป็นเพื่อนนาง
สตรีในอ้อมแขนเงียบไปนานทำให้อวิ่นเฟยหยวนเริ่มรู้ซึ้งแล้วว่า การที่ทำได้เพียงแค่เฝ้ารอ มันทรมานใจมากแค
