The Day She Said Goodbye

"Dash, uuwi ka na ngayon." Halos tumalon siya sa tuwa nang marinig niya ang sinabi ng nurse. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang sabihin. Labis na galak ang nararamdaman niya ngayon. Salamat sa Diyos, makakalabas na din siya sa lugar na ito. "Nako! Maraming salamat, Pearl!" Hindi na niya napigilan ang sarili at niyakap na lamang ang nurse. Agad naman siyang napabitiw ng naramdaman ang mahinang tulak nito sa kaniya. "Hindi ako si Pearl, Ely ang pangalan ko." Alangang ngiti ang ibinigay nito sa kaniya. "Okay," Sabi niya at binigyan na lamang ito ng isang matamis na ngiti. Umalis na ito sa kwarto niya kaya napatili siya sa saya. It's been two months noong huli akong nakauwi. Nang dumating ang mga taong maghahatid sa kaniya sa bahay nila, halos lumukso ang puso niya. Saan nga ba ang bahay namin? "Dash, ayos ka lang ba?" Napatingin siya sa nagtanong sa kaniya. "Pwede po ba akong magtanong?" Nag-aalangan niyang tanong sa lalaki. "Oo naman." "Bakit po ako nasa labas?" Seryoso niyang tanong. Napansin niya ang malalim nitong paghinga at ang isang nakakaawang tingin sa kaniya. "Uuwi ka na ngayon sa inyo. Isang linggo na din noong dinala ka nila dito." Sagot sa kaniya ng lalaki. Sumakay na siya sa sasakyan na nakalimutan na niya ang tawag. Napatingin sa kaniya ang magmamaneho at katulad ng lalaki kanina, binigyan din siya nito ng nakakaawang tingin. Hindi na lamang niya ito pinansin at tumingin na lamang sa paligid na ngayon niya lamang nakita. Kahit na ang totoo ay araw araw niya itong nakikita. Tumagal ng halos isang oras ang byahe kaya naman inip na inip siya. Nang makita niyang lumiko ang sinasakyan sa isang magarbong gate, nasabik siya. Ano kaya ang itsura ng loob ng bahay na nakikita niya. "Nandito na tayo sa inyo, Dash." Naguguluhan siyang tumingin sa lalaking ito. "Ay oo nga po, salamat po sa paghatid!" Sabi niya nang maalala niya ang nangyayari. "Mommy! Daddy!" Isang mainit na yakap ang sinalubong niya sa mga magulang. Umiyak sa tuwa ang mga magulang niya habang hinahaplos ang buhok niya. "Ang boring po sa hospital lalo na tuwing gabi. Mabuti nalang pinayagan na nila akong umuwi." Masaya niyang sabi sa mga ito. Pumasok na sila muli sa loob ng bahay upang pagsaluhan ang pagkaing inihanda para sa kaniyang pagbabalik. Naglog-in siya sa paborito niyang website at tinignan ang kaniyang mga blog. Everything's Fading Why do feelings have to fade? Why does loving have to stop? Why don't love just grow and continue? Why can't people just be happy with love? Why do lovers have to fall out of love? Love never drifts away, it always stays. It is always available. However almost all people's love fades and ceases. The feeling they are feeling suddenly disappears. With no permission and no warning, it just ceases to be visible. Love doesn't expire nor perish. It is merely there, accessible and ready for everyone. The problem is it is the lover who is still not ready for this. In the middle of the bliss, the satisfaction becomes blurry and the dullness is slowly invading the happiness. There are many reasons why people fall out of love, too plenty of reasons that it is already cliché and lame. Some love is not that deep and reasonable to continue. People always think that they are already feeling that ecstatic love. However they are just in love with the concept of love, and not with the lover. They are too curious about what love is. They are too inquisitive that they are already attached to it. They are mistaken curiosity to love. They think that they are feeling the happiness, but that is because they think it's already love. That is why it is not deep, that's why it ends so easily. Though the lovers don't like to end it, it must. Is it plausible to continue something that is not even true? Is it sensible to continue being in love with just what love is? That's why it is already the love who decided to end it. Love can be too much, too much to suddenly go from 100% to zero. People always give what they can give. They are giving too much just to make sure something or someone will stay. People are afraid of the loneliness, they are afraid to let go. That's why they are giving their love on its full allotment. It already reached the quota. It's like they are already drowning, they are suffocated and they can't breathe. The lovers are drowning in the water full of love. The lover didn't survive that's why it decided to just stop moving. The lover decided to stop loving so that the water will be less and they will be able to breathe again. That's why the love stops too. When the lover stops, the love decided to fade between them. The love never drifts away, but it changes direction. Cupid's arrow can strike the wrong person. That's why it hurts them a lot. That's why they are feeling that abysmal pain they shouldn't be feeling. It is ironic that love can bring happiness, but causes sadness too. However people still try, people take the risk. That's why even if the person is not really for them they are still into that person, to explore, to discover and to learn. And when a person is not meant for them, the love parches. The connection of love between the two of them is not strong and not firm. It can easily be devastate and ravage. It loses the track that's why it fails. Lastly, the love is not really for them to feel, maybe because it is not the right time, probably not the right person. Love is a production and it needs two right people to produce the right love, the love that never fails and never stops. If the love is legitimate, the lovers won't fall out of it. It will maybe pause, but definitely not end. Matapos niya itong basahin, muli niyang tinignan ang litrato niya sa tabi ng kaniyang higaan. Kinuha niya 'yon at muling nagbalik ang mga ala-ala nilang dalawa. Muntik na naman niyang makalimutan ang taong nasa litrato. Nakalimutan na din niya kung bakit Everything's Fading ang ginawa niyang titulo sa ginawa niyang essay. Bakit ba ang dami niyang nakakalimutan? "Hoy babae na mukhang bakla!" Agad nag-alab ang galit niya doon. "Umalis ka nga dito, papansin." Kalmado pero naiinis niyang sabi. Bakit kailangan niyang magkaroon ng kapit-bahay na ganito kaingay? "Galit ka na niyan agad?" Natatawa nitong sabi habang nakasilip sa bakod na naghahati sa mga bahay nila. "Umalis ka na lang, pwede?" Naiirita niyang sabi at bumaling na ulit sa laptop niya habang binabasa ang mga blog. "Grabe ka naman magpa-alis ng manliligaw, Dash." Agad niyang kinagat ang labi niya para mapigilan ang nagbabadyang ngiti. "Basted ka na." Pabiro niyang sabi. "May ibibigay pa naman ako sa'yo na regalo." Malungkot na sabi ng binata kaya pinag-taas-an niya ito ng kilay. "Pumasok ka dito." Sabi niya, syempre, na-curious din naman siya sa sinasabi nitong regalo. Patakbo itong pumunta sa gate nila at binuksan ito. May dala-dala itong kahon. "What's that?" Tanong niya at tinignan ang kabuuan ng binata. That dazzling eyes, his sexy body and that smile of him. Nakakapanghina. "Don't r**e me on your mind, Dash." Seryoso nitong sabi kaya sinamaan niya ito ng tingin. Tanging ngisi lang ang iginanti nito sa kaniya. "Here, my birthday present." Napakunot ang noo niya. "Sa December pa ang birthday ko, Zelo. July pa lang ngayon." Sabi niya kay Zelo. "Arte mo, buksan mo na. 'Tsaka sa November ang birthday mo at September na ngayon." Sabi nito. Nagkibit balikat na lamang siya at binuksan ang kahon. Nakita niya ang paglayo ng binata ng kaunti. "Zelo!" Napasigaw siya at naitapon ang kahon. Ang binata ay hawak hawak ang tiyan at tumatawa ng napakalakas. Halos mawalan na nga ito ng hininga sa kakatawa. "Basted ka na talaga!" Galit na sigaw niya dito. Napatingin ulit siya sa kahon na may lamang mga brief ni Zelo. "Gamitin mo 'yan ah!" Sabi nito sa kaniya at nagtatakbong pumunta sa bahay nila. Anong gagawin niya sa mga brief nito?! **** "Hoy Dash! Gabi na, wala ka bang balak matulog?" Napatingin siya sa lalaking nasa terrace. Magkatapat lamang ang terrace nila at kayang kaya nitong tumalon papunta sa terrace niya. "Hindi nga ako inaantok eh." Sabi niya dito. "Insomia na naman?" Nakangiting tanong sa kaniya ni Zelo. "Ata." Pagsisinungaling niya. Hindi niya alam kung may insomia nga siya dahil nakalimutan na niya ang dahilan kung bakit siya naoospital. "Umurong ka diyan, tatalon ako." Sabi sa kaniya ni Zelo. Sinunod naman niya ang sinabi ng binata. Isang malakas na tunog ang naidulot ng pagtalon ni Zelo. "Gago ka, baka magising sila mommy at daddy." Natatawa niyang sabi sa binata. "Ano naman ngayon?" Pumasok sila sa loob ng kwarto ni Dash at umupo sa kama nito. "Saan ka galing? Bakit ka nawala ng isang linggo?" Tanong sa kaniya ni Zelo, halos manlamig siya. Bakit hindi nito alam na nasa hospital siya? "Hospital." Maiikli niyang sagot. Lumaki ang mga mata ni Zelo at agad hinipo ang noo nito. "Anong ginagawa mo?" Nagtatakha niyang tanong sa binata. Hinawakan niya ang kamay nito at inalis sa kaniyang noo. "May sakit ka?" Tanong nito sa kaniya. Mabilis siyang umiling dahil wala naman talaga siyang sakit. "Wala no, ako pa ba? I'm the strongest girl alive." Sabi niya at kinindatan pa si Zelo. Nagtatakha pa din si Zelo kung bakit ito napunta sa ospital ng ganoong katagal na panahon. "And I'm the weakest boy alive whenever you smile." Nakangiting sabi sa kaniya ni Zelo. "Pero mukha ka pa ding bakla." Tumawa ng malakas ang binata kaya pinaghahampas niya ito. "Tignan mo nga 'yang mukha mo, masyadong mapayat. Kumakain ka pa ba?" Tanong nito sa kaniya. "Oo naman." Kumakain naman siya, ngunit minsan hindi dahil nakakalimutan niya. "Alam mo ikaw, matulog ka nalang. Mas lalo kang pumapangit sa ginagawa mong pagpupuyat." Pang-aasar nito sa kaniya. Kinuha niya ang unan at hinampas sa mukha si Zelo. Ganito ba talaga ang mga manliligaw? Mukhang kakaiba talaga si Zelo sa lahat ng mga lalaki. "Hindi nga ako makatulog." Nakangusong sabi niya sa lalaki. "E di mag-sleeping pills ka." Sabi nito sa kaniya at tumayo. "Ayoko nga," "Ganito nalang, kakantahan nalang kita para makatulog ka." Natawa siya ng sobra sa sinabi ng binata. Na-iimagine pa lamang niya na kumakanta ang binata habang nakahiga siya ay nasusuka na siya. "Zelo, noong kumanta ka nga sa stage ng school pinatigil agad ang sound system eh. Nainis pa sa'yo si Prof. Almante." Natatawa niyang sabi. Biglang naging seryoso ang mukha ni Zelo. Napatingin siya sa taas na tila nag-iisip. "Dash, never pa akong kumanta sa school. Anong sinasabi mo?" Nakakunot noo nitong tanong sa kaniya. "Huh? Totoo?" Nanlaki ang mga mata niya. Pero... ano itong natatandaan niya na kumanta si Zelo? Bakit mayroong ganito sa ala-ala niya kung hindi ito totoo? Pinagsawalang bahala na lamang niya ito dahil baka panaginip niya lamang iyon. "Oo, 'tsaka walang professor sa school na Almante ang apilyido." Mas lalong napakunot ang noo niya. Wala nga ba? "Alam mo, inaantok ka na kaya kung ano anong sinasabi mo. Come on, sleep." Sinunod niya ang sinabi ng binata at nahiga na sa kama niya. Hindi talaga siya makatulog at halos isang anim na buwan na din noong huli niyang tulog. Siguro hindi ito alam ng binata kaya ganon. Nagtalukbong siya ng kumot at nagkunwaring natutulog. Nang lumipas ang sampung minuto at nakita ni Zelo na tulog na ang dalaga, umalis na din siya. Tumalon siyang muli sa papunta sa kaniyang terrace at pumasok sa loob ng kwarto niya. Kinuha niya ang cellphone niya at nagtipa ng mga letra. "Hello, Shey." Bati niya sa bestfriend ni Dash. "Alam mo bang naospital si Dash?" Tanong niya dito. "Naospital si Dash?!" Nailayo niya ang cellphone sa tenga nang sumigaw ang kaibigan. "Ah so hindi mo alam?" Sabi niya dito. Napabuntong hininga siya at naupo sa kaniyang kama. "Pupunta ako diyan bukas, gegerahin ko ang bruha na iyon. Magkatawagan kami every night at hindi ko alam na nasa ospital siya ng time na iyon." Napakunot ang noo niya. "Anong oras kayo laging magkatawagan?" Tanong niya dito. "Mga alas dos hanggang alas tres. Nagpupuyat ata 'yon lagi at ako naman ay busy sa part time job ko every night." Napabuntong hininga ulit siya. Bakit ba laging nagpupuyat ang dalaga? Hindi niya alam kung natutulog pa ba ito. Tuwing sisilip kasi siya sa kwarto nito, makikita niyang bukas pa din ang laptop nito at nagsusulat ng mga blog. Hindi na lamang niya ito iniistorbo dahil baka may ginagawa lamang ito na importante. "Okay sige, bye na." Pinutol na niya agad ang linya at binagsak ang katawan sa kaniyang kama. Muli siyang napatingin sa kwarto ni Dash at nakita niyang nakaupo na naman ang dalaga sa terrace.