SISID KUYA MARINO (SSPG)

Malamig ang hawak niyang baso, halos manhid na ang kanyang mga daliri sa yelo, pero mas malamig ang pakiramdam ni Wylda Vismañoz habang nakatitig sa dance floor ng bar doon sa BGC. Sa gitna ng makukulay na ilaw at malakas na kumpas ng musika, nakikita niya ang mga magkakaibigang nagtatawanan, mga magkasintahang tila ba nakalutang sa ulap at naniniwalang walang katapusan ang kanilang pag-ibig. Mapait siyang napangiti—isang ngiting puno ng pangungutya. Alam niyang lahat ’yan, may hangganan. Lahat ng tawa, kalaunan ay nauuwi sa pag-iyak at pagiging tang4. Lahat ng pangako ay napapako. Sa mga oras na ito, dapat ay nasa isang marangyang ballroom siya. Dapat ay nakasuot siya ng mamahaling gown na tahi ng isang kilalang designer, nakapusod ang buhok, at pilit na nakangiti habang pinapanood ang kanyang ina na muling magpalitan ng sumpa sa harap ng altar. Ngunit imbes na maging saksi sa "ikalawang pagkakataon" ng kanyang ina, heto siya—mag-isa sa madilim na sulok ng bar, lasing, at mas piniling lunurin ang sarili sa alak kaysa saksihan ang isa namang panibagong panloloko. “Isa pa,” mahina niyang utos sa bartender, sabay tulak ng bakanteng baso. Hindi sa ayaw niyang maging masaya ang kanyang ina. Ang totoo, mahal na mahal niya ito. Pero ang takot na nakabaon sa kanyang puso ay mas matindi kaysa sa anumang kagalakan. “Paano kung saktan lang siya? Paano kung gaya lang din siya ni Papa?” bulong ng isang bahagi ng isip ni Wylda. Naalala niya ang mga gabing umiiyak ang kanyang ina dahil sa pambabae ng kanyang ama. Naalala niya ang mga pangakong napunit, ang tiwalang nadurog na parang bubog. Galit siya. Galit siya sa konsepto ng pag-ibig, at mas galit siya sa mga lalaki. Para sa kanya, ang mga ito ay parang mga modelong damit na isinusuot niya sa runway—maganda lang tingnan sa malayo, makintab sa ilalim ng spotlight, pero sa likod ng entablado ay walang laman, panandalian, at madaling palitan kapag kumupas na ang ganda. Sa edad na 27, bilang isang matagumpay na modelo, alam ni Wylda Vismañoz kung paano gamitin ang kanyang ganda. Marami na siyang naging karelasyon—mga lalaking akala mo’y mga prinsipe pero kapag tinalikuran mo ay may nakatagong sungay. Ginagawa lang niyang pampalipas oras ang mga ito; isang laro kung saan siya ang laging panalo. Dahil sa kabila ng lahat ng pakikipag-date at panandaliang saya, hinding-hindi niya isinusuko ang tanging bagay na itinitira niya para sa sarili: ang kanyang puri. Iniingatan niya ang kanyang bataan na parang isang hiyas na ayaw niyang madungisan ng maruruming kamay ng sinumang lalaki. Para kay Wylda, ang katawan niya ang huling alas ng kanyang depensa. Hangga't hindi niya ito ibinibigay, hindi siya lubos na matatalo. Muli niyang ininom ang alak. Ramdam niya ang hapdi nito sa kanyang lalamunan pababa sa kanyang dibdib, na tila ba sinusunog ang mga luhang pilit niyang pinipigilan. Sa gitna ng pag-ikot ng kanyang paningin, isang anino ang humarang sa ilaw na tumatama sa kanyang mukha. Isang anino ang dahan-dahang lumapit sa kanyang gilid, humarang sa makulay na ilaw na kanina pa sumasayaw sa kanyang baso. Pag-angat ng kanyang tingin, bumungad ang isang lalaking matangkad, suot ang isang simpleng puting t-shirt na hapit sa kanyang maskuladong dibdib at balikat. Malinis itong tingnan, tila bagong ligo ang bango na humahalo sa amoy ng alak sa paligid. Pero ang pinaka-kapansin-pansin ay ang kanyang mga mata—mga matang tila nangungusap, malalim, at may kakaibang kislap na tila ba binabasa ang bawat hinanakit ni Wylda. "Masyadong malalim ang iniisip mo para sa isang Sabado ng gabi," bati ng lalaki. Ang boses nito ay baritono, kalmado, at hindi nakaka-irita—malayo sa mga barumbadong lalaking kadalasang lumalapit sa kanya sa ganitong oras. Tiningnan siya ni Wylda mula ulo hanggang paa, suot ang kanyang defense mechanism—ang mataray na awra ng isang sikat na modelo. "Bored lang ako. Bakit, mag-aalok ka ba ng entertainment?" matalim niyang tanong, tila hinahamon ang lalaki. Bahagyang natawa ang lalaki, isang mahinhin at tapat na tawa, bago ito dahan-dahang naupo sa bakanteng stool sa tabi niya. "Pwedeng oo, pwedeng hindi. Depende sa kung anong klase ng entertainment ang kailangan mo. Ako si Jeriah. At ikaw?" "Wylda," tipid niyang sagot. Gusto sana niyang balewalain ang lalaki, pero may kung anong magnetismo kay Jeriah na nagpako sa kanyang paningin. Nag-umpisa silang mag-usap. Inasahan ni Wylda na gaya ito ng ibang lalaki na puro yabang, pera, at kotse ang alam na script, pero nagkamali siya. Si Jeriah ay madaling kausap; nakikinig ito nang maigi at hindi sumasabat para lang magpa-impress. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakaramdam si Wylda ng kakaibang gaan ng loob—isang pakiramdam na noon lang niya naranasan sa isang estranghero sa gitna ng maingay na club. Habang iniikot ni Jeriah ang yelo sa kanyang baso, muli itong tumingin kay Wylda. "Bakit parang pasan mo ang mundo, Wylda? Maganda ka, nasa magandang lugar ka, pero 'yung mga mata mo... parang gustong tumakas." Inubos ni Wylda ang laman ng kanyang shot, hinayaan ang hapdi na gumuhit sa kanyang lalamunan bago sumagot nang may halong pait. "Kasal ng mommy ko ngayon, Jeriah. Pangalawang beses na niya 'to. Imbes na mag-celebrate, heto ako, nagbibilang ng baso. Hindi ko lang kasi maintindihan kung bakit kailangan pa niyang sumugal ulit sa isang bagay na alam mo namang matatalo ka lang sa huli. Bakit kailangang maniwala sa forever kung ang dulo naman ay laging goodbye?" Tiningnan siya ni Jeriah nang may malalim na pang-unawa. "Baka kasi... mas mahalaga sa kanya 'yung pagkakataong sumaya kaysa 'yung takot na masaktan. Minsan, mas nakakatakot ang hindi sumubok kaysa ang mabigo.” Napatingin si Wylda sa mga mata ng lalaki, pilit na hinahanap ang bahid ng pagsisinungaling doon. "Madaling sabihin 'yan. Pero lahat kayo, pare-pareho lang. Magaling lang kayo sa simula. Kapag nakuha niyo na ang gusto niyo, kapag nakuha niyo na 'yung tiwala o... kung ano pa man, unti-unti na kayong mawawala. Aalis din kayo." Ngumiti si Jeriah, isang ngiting hindi nang-uuyam kundi tila nakikisimpatya sa lalim ng sugat na dala ni Wylda. "Hindi lahat ng lalaki, manloloko, Wylda. May mga lalaki ring marunong manatili kahit mahirap na. Minsan, kailangan mo lang tumingin sa tamang direksyon para makita 'yung taong hindi ka bibitawan." Napatigil si Wylda. Sa gitna ng kanyang pagkalasing at ng lumalalang ingay ng musika, tanging ang mga salita ni Jeriah ang tila malinaw. At sa unang pagkakataon, ang kanyang galit sa mundo ay tila bahagyang humupa, pinalitan ng isang mapanganib na tanong: Paano kung totoo ang sinasabi niya? Bahagyang dinaluyong ng antok at alak ang isipan ni Wylda, pero bago siya tuluyang tangayin ng hilo, tiningnan niya nang diretso si Jeriah. Sa kabila ng gwapo nitong hitsura at kalmadong pananalita, may kung anong lungkot siyang naaninag sa mga mata nito. “Eh ikaw?” tanong ni Wylda, habang pinaglalaruan ang gilid ng kanyang baso. “Bakit ka nandito sa BGC? Huwag mong sabihing nag-iisa ka lang din at naghahanap ng mapaglilibangan. May problema ka rin ba? O baka naman... isa ka rin sa mga tumatakas sa sarili nilang multo?” Ngumiti nang tipid si Jeriah, isang ngiting tila may pasan ding bigat. “Lahat naman tayo may tinatakasan, Wylda. Nandito ako dahil kailangan ko ng katahimikan sa gitna ng ingay. Minsan kasi, mas madaling mag-isip kapag walang nakakakilala sa’yo. Minsan, mas madaling magpakatotoo sa isang estranghero.” Hindi na nag-usisa pa si Wylda. Sapat na ang sagot na iyon para maramdaman niyang hindi siya nag-iisa sa mundong puno ng pagkukunwari. Nagpatuloy ang kanilang pag-iinuman. Sa bawat lagok, tila unti-unting natitibag ang pader na itinayo ni Wylda sa paligid ng kanyang puso. Nagpalitan sila ng mga kwento—mga mababaw na tawanan tungkol sa mga kamalian sa runway, hanggang sa mga seryosong tinginan na tila ba sinusubukang basahin ang kaluluwa ng isa’t isa. Ngunit sa bawat paglipas ng minuto, ang paligid ay unti-unting nagbabago. Ang malakas na musika ng bar ay naging malabong ugong na lamang sa kanyang pandinig. Ang mga makukulay na laser lights ay nagsimulang sumayaw at humalo sa dilim, na tila mga bituing mabilis na nahuhulog. “Jeriah... parang... umiikot na ang paligid,” mahinang usal ni Wylda. Ramdam niya ang bigat ng kanyang mga talukap. Sa takot na tuluyang matumba, mabilis siyang napahawak sa braso ni Jeriah. Doon, sa gitna ng kanyang pagkahilo, naramdaman niya ang tigas ng muscles ng lalaki at ang init ng balat nito. Isang init na hindi nakakapaso, kundi tila nagbibigay ng seguridad na matagal na niyang ipinagkakait sa kanyang sarili. Para itong isang anchor sa gitna ng bagyo. “Sabi ko sa’yo dahan-dahan lang, eh,” mahinang bulong ni Jeriah sa kanyang tenga. Ang boses nito ay puno ng malasakit, walang halong pananamantala. Mabilis nitong ipinalupot ang isang kamay sa kanyang bewang para alalayan siya, pinipigilang mahulog siya mula sa mataas na bar stool. “Ayos ka lang ba? Masyado ka nang naparami. Gusto mo bang ihatid na kita?” Pilit na idinilat ni Wylda ang kanyang mga mata para tingnan ang mukha ng lalaki. Malabo man ang paningin, malinaw niyang nakita ang isang bagay na bihirang-bihira niyang makita sa mga lalaking nakapaligid sa kanya—ang tunay na pag-aalala. Walang malisya, walang hinihintay na kapalit. Sa sandaling iyon, ang takot na laging nakakulong sa kanyang puso—ang takot na maiwan, ang takot na maloko—ay tila panandaliang natunaw. Marahil ay dahil sa alak na nananalaytay sa kanyang dugo, o marahil ay dahil sa estrangherong ito na sa loob ng ilang oras ay naramdaman niyang mas kilala siya kaysa sa sinumang naging boyfriend niya. “Huwag mo akong iiwan...” ungasngas ni Wylda. Ang kanyang tinig ay parang isang bata, puno ng pagsusumamo at pagod sa pagiging matatag. Hindi na niya hinintay ang sagot. Tuluyan na niyang isinuko ang bigat ng kanyang ulo at isinandal ito sa matigas ngunit komportableng balikat ni Jeriah. Sa bango ng lalaki at sa init ng yakap nito, hinayaan ni Wylda na lamunin siya ng dilim, bitbit ang isang katiting na pag-asa na sa paggising niya, hindi na siya mag-isa. . . . ~ITUTULOY