SISID KUYA 2 🔞
1532 Words
Binuhat ni Jeriah si Wylda nang tila ba wala itong bigat. Dahil hindi niya alam kung saan nakatira ang dalaga at hindi naman niya ito pwedeng iwanan na lamang sa gilid ng kalsada sa gitna ng BGC, dinala niya ito sa hotel kung saan siya pansamantalang nanunuluyan.
Pagpasok sa silid, tanging ang mahinang ugong ng aircon at ang liwanag mula sa mga gusali sa labas ang nagsilbing tanglaw. Dahan-dahan niyang inihiga si Wylda sa malambot na kama. Amoy alak man ang dalaga, hindi nito naitatago ang bango ng kanyang mamahaling pabango na humahalo sa init ng kanyang balat.
Aayusin sana ni Jeriah ang kumot at lalayo na para bigyan ang dalaga ng espasyo, ngunit bago pa siya makatayo, naramdaman niya ang malambot na palad ni Wylda na humawak sa kanyang leeg.
"Wylda... kailangan mo nang magpahinga," mahinang bulong ni Jeriah, pilit na pinapanatili ang distansya.
Ngunit tila hindi naririnig ni Wylda ang katuwiran. Ang kanyang mga mata, kahit mapungay dahil sa kalasingan, ay diretsong nakatingin sa mga labi ni Jeriah. Sa gitna ng katahimikan ng silid, mas naging malakas ang t***k ng puso ni Wylda—isang t***k na hindi dulot ng takot, kundi ng isang pagnanasang matagal na niyang kinalimutan.
Sa isang iglap, bago pa makakilos si Jeriah, hinila siya ni Wylda palapit at biglang idinampi ang kanyang mga labi sa labi ng lalaki.
Nagulat si Jeriah. Nanigas ang kanyang buong katawan sa biglaang pagdapo ng malambot at mainit na labi ni Wylda. Hindi niya inaasahan ang ganoong kapusukan mula sa isang babaeng kanina lang ay halos isumpa ang lahat ng lalaki sa mundo. Ang halik ni Wylda ay hindi lang basta halik; ito ay puno ng poot, paghahanap, at isang uri ng desperasyong tila nagsasabing, Kahit ngayon lang, patunayan mong mali ako.
Unti-unting naramdaman ni Jeriah ang pagtugon ng sarili niyang katawan. Ang init ng hininga ni Wylda ay tila isang apoy na mabilis na gumagapang sa kanyang sistema. Ngunit sa likod ng sarap, alam ni Jeriah ang sitwasyon. Alam niyang lasing ang dalaga at bukas ng umaga, maaaring magsisi ito sa bawat segundong lumilipas.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang mga balikat ni Wylda para ilayo ito nang bahagya, kahit na ang bawat himaymay ng kanyang kalamnan ay gustong bumigay sa halik na iyon.
"Wylda, sandali..." hingal na sabi ni Jeriah, habang ang kanilang mga noo ay magkadikit pa rin. "Lasing ka. Hindi mo alam ang ginagawa mo."
Isang mapait na tawa ang kumawala sa mga labi ni Wylda habang nakapikit pa rin ang kanyang mga mata. "Alam ko... alam ko ang ginagawa ko. Gusto ko lang maramdaman na... na hindi lahat ng lalaki ay gustong manakit. O baka... gusto ko lang makalimot kahit sandali."
Muling hinila ni Wylda ang manggas ng t-shirt ni Jeriah, mas malapit at mahigpit. Sa loob ng silid na iyon, tila huminto ang oras. Ang pader na itinayo ni Wylda sa loob ng dalawampu't pitong taon ay unti-unti nang nagkakaroon ng lamat.
Nanatiling nakadikit ang kanilang mga noo, habang ang hininga nila ay naghahalo sa gitna ng malamig na silid. Ramdam ni Jeriah ang bawat mabilis na pagtibok ng puso ni Wylda laban sa kanyang dibdib. Ang halik na iyon ay parang isang kislap na sumindi sa tuyong damo—mabilis, mainit, at mahirap apulahin.
“Wylda...” mahinang tawag ni Jeriah, ang kanyang boses ay napaos na sa tindi ng tensyon. “Magsisisi ka paggising mo. Hindi ako nandito para samantalahin ang kahinaan mo.”
Pilit niyang pinalalayo ang kanyang sarili, pilit na pinatitigas ang kanyang loob. Bilang isang lalaki, bawat himaymay ng kanyang katawan ay sumisigaw na tumugon sa paanyaya ng napakagandang babaeng nasa harap niya. Pero alam niyang higit pa sa pisikal na ugnayan ang kailangan ni Wylda; kailangan nito ng taong rerespeto sa kanya, lasing man o hindi.
Ngunit si Wylda ay muling umungasngas, isang tunog na nagmula sa kaibuturan ng kanyang pagod na puso. Mas hinigpitan niya ang kapit sa t-shirt ni Jeriah, pilit itong ibinabalik sa kanyang yakap.
“Sino bang nagsabing... kahinaan 'to?” bulong ni Wylda, halos magkadikit na ang kanilang mga labi. “Ngayon lang... ngayon lang ako nagkaroon ng lakas na humiling ng ganito. Wag mong isiping dahil lang 'to sa alak, Jeriah. Siguro... kailangan ko lang ng dahilan para maniwala ulit na... na may init pa sa mundong 'to.”
Sa mga salitang iyon, naramdaman ni Jeriah ang lamat sa kanyang sariling panindigan. Hindi ito simpleng pang-aakit; ito ay isang pagsusumamo para sa koneksyon, para sa init na hindi nanggagaling sa galit o sa pait ng nakaraan.
Tumingin si Jeriah sa mga mata ni Wylda—mga matang puno ng luha ngunit nananatiling maganda. Nakita niya roon ang tiwalang ibinibigay sa kanya ng dalaga, isang tiwalang matagal na nitong ipinagkait sa iba. Doon, unti-unting bumigay ang kanyang mga harang.
“Sigurado ka ba?” tanong ni Jeriah, ang kanyang kamay ay marahang humahaplos sa pisngi ni Wylda, pinupunasan ang isang luhang kumawala sa mata nito.
Hindi sumagot si Wylda sa pamamagitan ng salita. Sa halip, siya ang muling kumuha sa mga labi ni Jeriah. At sa pagkakataong ito, hindi na lumayo ang lalaki. Tumugon si Jeriah nang may pag-iingat, isang halik na nagsasabing hindi siya nandito para manakit, kundi para alagaan ang bawat piraso ng nadudurog na puso ng dalaga.
Sa gitna ng malambot na kama at sa ilalim ng malamlam na liwanag ng mga bituin sa labas ng bintana ng hotel, tuluyan na silang nagpatangay sa alab ng nararamdaman. Nawala ang ingay ng BGC, nawala ang pait ng kasal ng kanyang ina, at nawala ang takot sa nakaraan.
Sa gabing iyon, sa loob ng apat na sulok ng silid na iyon, tanging ang init ng isa't isa ang naging totoo. At kahit alam ni Wylda na bukas ay maaaring bumalik ang lahat ng sakit, hinayaan niyang ang mga kamay ni Jeriah ang magturo sa kanya na ang pagsuko... ay hindi laging pagkatalo.
Habang naghahalikan silang dalawa, isa-isang hinuhubad ni Jeriah ang saplos sa katawan ng dalaga hanggang sa maalis na niya ito lahat. Naglakbay ang malapad niyang palad sa mainit at makinis na katawan ni Wylda.
Bumaba ang kamay nito hanggang marating ang puson ng dalaga, dahilan para mapadaing si Wylda sa gitna ng kanilang halikan.
Nakarating ang kanyang kamay sa ibabaw ng clitĂ´ris ni Wylda, hanggang bumaba yung darili nito sa pagkababĂ e. Pinaglaruan niya ang kĂ tas ng dalaga na umaagos palabas.
Ungol lang nang ungol si Wylda dahil sa kiliting nararamdaman. Iginaya ni Jeriah ang dalawang hita ng dalaga, ibinuka niya ito para maipasok ang daliri.
Dahan-dahan ipinasok ni Jeriah ang kanyang gitnang daliri. Ramdam niya ang kasikipan ng dalaga at mukhang wala pang nakakapasok. Tila ba tinutulak palabas ang kanyang darili, ayaw tanggapin dahil sa sobrang sikip. Kaya ang kanyang ginawa ay bigla niya itong ipinasok dahilan para makapapit ng mahigpit si Wylda sa kamay niya.
“Tiisin mo lang ang hapdi, sa umpisa lang iyan.” Mahinang bulong ni Jeriah habang nanatiling nakatitig sa dalaga. Patuloy ang pag-labas-masok ng kanyang darili papaikutin sa dulo bago bigyan ng pwersa sa loob. At kapag iniipit ang kanyang daliri, huhugutin niya palabas at muling ipapasok. Paulit-ulit niyang ginawa hanggang sa dinagdagan ng isa pang daliri.
“Oohh…” mahabang ungol ni Wylda, nanatili itong nakapikit dinadama ang dariling naglalabas-masok sa kanyang lagvsan.
Hindi niya akalaing ganito kasarap ang kanyang mararamdaman. Lalong naging maingay si Wylda nang pagsabayin ni Jeriah ang paglari sa clitorĂs ng dalaga. Lalong namasa ang pagkababĂ 3 niya, tila may kung ano sa loob nito na nais sabayan sa paglabas-masok ng kanyang daliri.
“Fvck, aahhh!” Mvra ni Wylda, kusa ng kumilos ang kanyang balakang para sabayan ang daliri ni Jeriah. Nang maramdaman ang paglusong ay siyang pag-abante ng balakang ni Wylda paharap.
“Oohh Jeriah.. ang saráp…” muling ungol ng dalaga. Nanatiling tahimik si Jeriah, nakatitig siya sa dalaga kitang-kita niya kung paano masarapan sa ginagawang pag-finger dito.
“Aahh faster please… ang sarà p ng ginagawa mo oohh shiitt!!” Daing ni Wylda habang kagat ang ibabang labi.
Bumilis ang palabas-masok ng darili ni Jeriah sa naglalawang lagvsan ng dalaga. Hindi na nito magawang sabayan dahil sa matinding sarĂ p na kanyang nalalasap. Nanginginig ang mga binti nito at lumilikot ang balakang tila ba gusto niya pang lalong idiin ang perlas sa darili nito Jeriah.
“Oohh Jeriah.. aahh lalabasan na ako fvck shiiiittt. ayan na ughhh.” mahabang ungôl niya, kasabay ng pangingnig ng kanyang katawan. Hinugot ni Jeriah ang daliri sa lagvsan ng dalaga. Hindi pa man din nakakabawi ng lakas ay nagulat siya nang biglang ibvka ng binata yung dalawa niyang hita at pumwesto sa pagitan nito.
“Anong gagawin mo, Jeriah?” Tanong niya sa binata ngunit hindi ito sumagot. Magsasalita pa sana ulit siya ngunit naudlot.
Naramdam niya ang mainit na dila ni Jeriah sa kanyang kvntil, nilalaro ito dahilan para mapatirik yung kanyang dalawang mata at napasabunot sa buhok ng binata.
“Oohh fvck huwag dyan…” mahabang daing ni Wylda bago pilit na inilalayo ang mukha ng binata sa kanyang naglalawang lagvsan.
Ngunit lalo lamang siyang nangisay nang sipsipin ni Jeriah ang kanyang clitĂ´ris..
"Ipasok muna please.. fvck me oohhh." Daing na ungĂ´l ni Wylda habang nakapikit at nakanganga.
.
.
.
~ITUTULOY
- Writer
