Hindi na nakapaghintay pa si Jeriah na makarating sila sa malambot na kama. Ang init na naipon sa kaniyang katawan buong araw—mula sa pangungutya ni Santi hanggang sa mapanuring mata ng press—ay tila isang bulkang sasabog na. Sa gitna ng hagdanan, habang nakatuwad si Wylda at namumula ang mga pisngi ng kaniyang puwetan dahil sa mga palo, tuluyan nang inilapat ni Jeriah ang dulo ng kaniyang nag-aalab at tumitibok na kargada sa basang-basang lagusan ng dalaga.
​"Jeriah... ahh, s-sige na... h'wag mo na akong bitinin," pagsusumamo ni Wylda, habang ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakakapit sa riles ng hagdan hanggang sa mamuti ang kaniyang mga kuko.
​Sa isang mabilis at madiing pagkadyot, tuluyan nang bumaon ang buong kargada ni Jeriah sa loob ni Wylda.
​"Ahhhhh! Jeriah! Sh-s**t!" Isang ma
