---
Müzik çoktan durmuştu. Herkes sessizce olanları izliyordu. Kimi şaşkın, kimi alaycı bakıyordu bize. Ayşe’nin yüzü kıpkırmızı olmuştu; öfkesiyle utanması birbirine karışmıştı.
— “Benimle böyle rezillik mi çıkartacaksın Emir?! İnsanların içinde beni küçük düşürdün! Sana kim böyle bir hak verdi?!” dedi titreyen sesiyle.
Ben hâlâ sinirimden yumruğumu sıkıyordum, ama gözlerim ondan başkasını görmüyordu.
— “Ben seni korumaya çalıştım Ayşe! Adamın sana nasıl baktığını görmedin mi?!”
Ayşe gözlerini kısmış, dudaklarını bükmüştü.
— “Korumak mı? Kime karşı? Ben sahnedeydim, işimi yapıyordum! Senin bu kıskanç tavırların yüzünden herkesin içinde maskara oldum! Bunu anlamıyor musun?!”
Bir adım daha yaklaştım, sesim alçaldı ama öfkem aynen oradaydı:
— “Sen iş diyorsun, ben seni başka gözlerle
