PRINE PAPERs พู่กันวาดรัก [ปราชญ์xพู่กัน]

CHAPTER 01ไฟดับเป็นเหตุ กริ๊ง กริ๊ง~ เสียงสัญญาณดังขึ้นในเวลาสี่โมงเย็น เป็นอันรู้กันว่าเป็นเวลาก้าวขาออกจากห้องเรียนได้ทันทีไม่ว่าอาจารย์จะยังสอนไม่จบหรือยังสั่งการบ้านไม่เสร็จ ข้อตกลงใหม่ประจำปีการศึกษานี้ ยื่นอนุมัติโดยสภานักเรียน ขับเคลื่อนโดย นาย ปราชญ์ วิรัตนมงคลชัย ประธานนักเรียนชั้น ม.6 คนปัจจุบัน ที่ใครต่างก็เรียกกันว่า.. “เห้ยเปเปอร์ ไปซื้อแซนวิชกันป่าว?” “จะได้ไปห้องกิจกรรมทีเดียวเลย” “เดี๋ยวนี้ไม่หาเรื่องออกมาซื้อตอนใกล้ห้าโมงแล้วอ่อ?” ผมเอ่ยถาม ‘จองแชมป์’ เพื่อนตัวดีที่ชอบหายหัวออกไปหาสาวที่แอบชอบ แต่ทำอ้างว่าหิวมากอยากหาอะไรหย่อนลงท้อง “จะจี้เพื่อ? ตอนนี้หิวค้าบ ค่อยออกมาใหม่” เพื่อนทั้งสามสะพายกระเป๋าเป้ก่อนจะเดินนำหน้าออกนอกห้องไป ‘จองแชมป์’ โบกมือส่งเพื่อนที่เจอข้างทางไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ต่างจาก ‘ปกป้อง’ หนุ่มแว่นเนิร์ดแต่นั่นก็แค่เปลือกนอก ตามด้วย ‘เม่น’ ไทป์หนุ่มเกาหลีเกาใจที่ใครก็ละสายตาไม่ได้ทุกเพศทุกวัย ทั้งหมดนี้ คือ เพื่อนในกลุ่มของประธานนักเรียนที่ใครต่างก็ฝากความหวังในการขับเคลื่อนบางอย่างเพื่อรักษาสิทธิ์ของนักเรียน ผลงาน คือ การตอบแทนคะแนนโหวต น่ะครับ “ไอจองแชมป์ กูฝากซื้ออันนึงดิ เดี๋ยวเจอกันที่ห้องสภา” เดินใกล้ถึงร้านแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานก่อนเอาคัตเอาท์ลงไว้ไม่ได้บอกคนอื่น ๆ ไว้ เดี๋ยวจะเปิดไฟเปิดแอร์กันไม่ได้ รักพวกพ้อง ห่วงใยประชาชนไหมล่ะ ไม่ทันได้รอฟังพวกมันถามอะไรมาก ก็ก้าวขายาวเดินอ้อมมาประตูด้านหลัง เปิดประตูให้แสงลอดผ่านเข้ามา พอมองเห็นทางเดินไปยังคัตเอาท์ก็เป็นอันโอเค ความสูงที่มีทำให้ไม่ต้องเอื้อมอะไรมาก พรึบ! “อ้าว สวัสดี” แสงไฟในห้องสว่างขึ้นทันที ค่อยๆ ปรับโฟกัสพร้อมกับที่ผมมองเห็นวัตถุบางอย่างห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตรทางด้านขวามือตัวเอง มันมีสีแดงและสี่ขา “เอ่อ เรากำลังจะเอาเก้าอี้มาปีนยกคัตเอาท์พอดี” เพื่อนใหม่ คู่แฝดห้องศิลป์คำนวณเพิ่งกลับมาจากแลกเปลี่ยนญี่ปุ่นได้ 1 สัปดาห์ ไม่แน่ใจว่าเธอคือ ‘พู่กัน หรือ สีน้ำ’ ถ้าเธอไม่ได้มาร่วมทำกิจกรรมด้วยกัน ก็นึกไม่ออกเลยว่าจะเจอเธอได้ที่ไหน เมื่อตอนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ 4 ก็ไม่เคยเห็นหน้า ชั้นปีที่ 5 เธอก็บินไปแลกเปลี่ยนหนึ่งปีเต็ม “เรียบร้อย มานานแล้วหรอครับ” “อื้อ เดินหาเพิ่งเจอน่ะ” เธอเอ่ยตอบ แต่ไม่ยอมสบตากันเลยแม้แต่วินาทีเดียว สงสัยจะยังเกร็งๆ ไม่คุ้นกัน “เดี๋ยวเพื่อน ๆ คงตามมา” “โอเค” ผมเห็นว่าเธอตอบเสียงเบา หยักหน้าเป็นเชิงย้ำว่ารับรู้ แล้วจบบทสนทนาด้วยการเดินกลับเข้าไปด้านในเพื่อเก็บเก้าอี้สีแดง “เธอ.. พู่กัน?” ผมเดินตามเข้ามายังห้องเก็บของอย่างไม่รู้ตัว ระยะประชิดของผมคงทำให้เธอรู้สึกประหม่า ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างทำให้ผมอยากเข้าไปใกล้ แถมยังเอ่ยถามชื่อออกไปอีก ถ้าทายผิดเธอจะเสียใจไหมเนี่ย “หรือสีน้ำหรอครับ” คนไม่รู้ไม่ผิดนี่ แต่ถ้ารู้แล้วจำผิดสิ ค่อยว่ากัน “อ่อ เรา..” “ไอเปอร์ พวกกูมาแล้ว” เสียงจองแชมป์ดังลั่นทันทีเมื่อเดินเข้ามาในห้องกิจกรรม ตามด้วยเพื่อกลุ่มใหญ่ที่ดูจะเจอกันที่ร้านค้าแล้วรอเดินมาด้วยกันโขยงใหญ่ “นี่ของมึง” ผมเอ่ยขอบใจหลังรับแซนวิชไว้ในมือ มองไปยังเพื่อนอีกคนว่าเธอจะตอบคำถามกันไหม แต่หายไปไหนซะแล้วล่ะ.. “อร่อยจัง~” เพื่อนกลุ่มผู้หญิงกำลังแบ่งขนมอบกรอบกันอย่างอร่อย เธอนั่งหันหลังอยู่ข้างแฝดของตัวเอง คล้ายกันชะมัดเลยแฮะ.. แต่รู้จักกันไปเรื่อย ๆ คงจะแยกออกแหละว่าใครเป็นใคร “นั่นอ่ะ พู่กันกับสีน้ำ” ปกป้องเดินมากระซิบกันข้างใบหู แถมยังทำสายตาแบบที่ปิดบังไม่มิดอีกต่างหาก “ทำไมมองงั้นวะ มึงชอบ?” คนเนิร์ดยักไหล่หนึ่งที แถมไม่อธิบายอะไร มันน่าเตะจริง ๆ “กินป่าวท่านประธาน” แจมกับวินดาเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าผมยืนมองอยู่นับนาที ..ที่มองไม่ได้อยากกินครับเพื่อน อยากรู้ชื่อเธอคนเมื่อกี้ นั่งหันหลังแล้วดูคล้ายกันชะมัดเลยแฝดคู่นี้ “ไม่ละ เอาเลย” ตอบปัดแล้วโบกมือปฏิเสธไปสองสามที ช่วงนี้เข้าใกล้เทศกาลปีใหม่ของโรงเรียน จากที่ประชุมกับคณะกรรมการรวมถึงคณะอาจารย์แล้ว มติออกมาว่าจะมีการจัดกิจกรรมที่โดมใหญ่ มีการประกวดดนตรีและชุดแฟนตาซีธีมสีแดงเขียวสีประจำโรงเรียนของเรา จะออกมาสนุกขนาดไหนก็คงขึ้นอยู่กับทีมจัดเนี่ยละครับ “วันนี้แยกฝ่ายคุยใช่ปะ?” วินดาเอ่ยถามไม่พอยังดูดนิ้วที่หยิบขนมนั่นอีก เชื่อเลยเถอะ ทิชชู่อยู่ข้างเธอใกล้ ๆ นั่นเอง เป็นห่วง เผื่อมีเชื้อโรคไง -; “อื้อ ไหวกันไหมละ เมื่อวานก็ประชุมกันหนักแล้ว” ตัวหลังของเมื่อวานไม่นับรวมคู่แฝดเพื่อนใหม่ ทั้งสองคนเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องกิจกรรมวันนี้ คิดว่าน่าจะวินดาและแจมชวนมา.. ทำไมไม่เจอกันไวกว่านี้นะ “ไหว แต่อยากเปื่อย” จองแชมป์มันทิ้งตัวนอนลงโซฟาไปแล้วเรียบร้อย หุบขาบ้างพ่อ รู้แล้วว่ามันใหญ่มันตุง แต่เก็บหน่อยเถอะ ไม่คิดว่าแค่ในใจเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปหุบขามันให้ดูดีขึ้นมาหน่อย ก่อนสาว ๆ จะคุยแต่ไม่มองหน้ามันสักนิด น้องชายมึงจะถูกมองหลายสิบตาแล้วเนี่ย “หวงเพื่อนแหละ มองนิดหน่อยเอง” ผมได้ยินเสียงยัยพัชชี่เอ่ยอย่างเสียดาย เธอมันสาวแซ่บปากตรงกับใจเสมอมาจริง ๆ “แฟนเธอก็มี” วินดาตีแขนเพื่อนตัวเองอย่างหยอกล้อ แฝดคนหนึ่งแอบขำอย่างชอบใจกับบรรยากาศนี้ ต่างกับอีกคนที่นั่งนิ่งกินขนมไม่หยุดเลย “มองบ่อย จับบ่อยแล้วค่ะ เบื่ออออ” รู้ว่าเป็นคนชัดเจนแต่เธอจะเปิดเผยกันอย่างนี้เลยเหรอ!! ไอจองแชมป์นั่งไม่ติดที่แล้วครับ “ถ้าเหนื่อยกันก็นั่งชิลล์ได้ เดี๋ยวกูเช็คสต็อกไปเรื่อย” ผมเอ่ยบอกทุกคน ปกติไม่มีกิจกรรมห้องนี้เราก็มานั่งเล่นกันบ่อย ถ้าเหนื่อยกันก็ไม่อยากฝืน ฝืนไปยังไงสมองก็ไม่แล่น ไว้ให้หัวข้อประชุมเพื่อนไปคิดการบ้านมาเบรนสตอร์มกันพรุ่งนี้น่าจะเวิร์คกว่า -5นาทีถัดมา- ผมเดินมาโกดังสต็อกของด้านหลังห้อง มันเป็นอุปกรณ์จัดกิจกรรมสันทนาการ ลูกบอลบางอันก็ดูเหี่ยวไม่น่าเอามาเล่นแล้ว ตะกร้าแชร์บอลบางอันก็แทบจะพัง หยิบนั่นยกนี่กับปกป้อง เม่น ได้สักห้านาที เพื่อน ๆ ก็เดินตามเข้ามาช่วยเช็คอุปกรณ์บางส่วน “ร้อนวะ แอร์ไม่เย็น” “ห้องเก็บของบ้านมึงมีแอร์เหรอเม่น” “ไอจองแชมป์ยกพัดลมเข้ามาหน่อยโว้ย” คนเข้ามาก่อนอย่างผมยังไม่บ่นสักคำ แต่ก็ร้อนอย่างที่มันบ่นจริงนั่นแหละครับ สัมผัสได้เลยว่ากลางหลังผมก็น่าจะเปียกเหงื่อนิดหน่อย แต่มันคงไม่ได้น่าเซ็กซี่แบบตอนเล่นบาสเกตบอลหรอก “ถ้าพวกเธอร้อนก็แค่เท่าที่ไหวนะ ไม่ซี อยากให้พักกัน” “พ่อพระ กูหลงรักมึงตายแล้วเนี่ย” “ไอสัส จองแชมป์” ผมปาลูกบอลใส่เข้าหน้ามันไปหนึ่งที แอบเห็นว่ายัยคู่แฝดขำคิกคักชอบใจ ถ้าได้ยืนมองหน้าเธอดี ๆ น่าจะจำได้นะว่าเมื่อกี้.. พู่กันหรือสีน้ำ คนที่ไม่ค่อยกล้าสบตาผมน่ะ “ร้อน จะไปซื้อน้ำอัดลม เอาปะ?” แจมเอ่ยถามทุกคน “ไปด้วย” จองแชมป์หาเรื่องเตร่อีกแล้ว ดูมันสิครับ “เกะกะ เลี้ยงเพื่อนสิให้ไป” แจมต่อรองอย่างไม่คาดหวัง แต่.. “เอาดิ จะซื้อของกินที่โต้รุ่งมาเลี้ยงก็ได้ วันนี้เอารถมา” เอาเรื่องใหญ่แล้วป๋า เป๋าหนักก็แฟ่บได้นะค้าบ “ซื้อมาเยอะ ๆ เลยแจม” ผมบอกแจมให้เต็มที่ “ใครไปบ้าง” พรึบ! หลายคนยกมือ มีแค่สามคนเท่านั้นรวมถึงผมด้วยที่ไม่ได้ยกมือ ดูทรงคืออยากเที่ยวกันอ่าเนอะ ปิดห้องแล้วไปเดินเล่นกันเลยมั้ยละ “มึงรอนี่ ทำไปเลย เดี๋ยวกูพาเพื่อนกลับมา” จองแชมป์เดินออกไปพร้อมยัดเสื้อนักเรียนเข้าในกางเกง พร้อมออกไปข้างนอกมาก ๆ เห็นว่าคู่แฝดกำลังคุยกันหงุงหงิง อีกคนอยากไป อีกคนไม่อยากเดิน แต่ก็ไม่อยากอยู่ “ถ้าเธอไม่อยากไปเดิน นั่งรอโซฟาก็ได้ ในนี้มันร้อน” ผมเอ่ยบอกไม่อยากให้เธอลำบากใจ มาวันแรกก็จะให้ทำงานหนักเป็นทาสได้ไงเล่า ถ้าเธอไม่มากันอีกผมจะทำยังไงT-T “เบ๊บ บี๋ฝากซื้อสังขยานะ อยากกินอ่ะ” ผมชอบความหูดีของตัวเองจริง ๆ ตั้งแต่พวกเธอเข้ามาก็ยังไม่เห็นว่าจะเรียกชื่อกัน แต่ดันได้ยินคู่แฝดเรียกกันว่า เบ๊บ กับ บี๋ ที่น่าจะมาจาก BABY น่ารักเป็นบ้าเลยครับ เพื่อน ๆ ทยอยเดินออกไปเหลือผมกับปกป้องในโกดังกันสองคน แฝดอีกคนก็น่าจะนั่งเล่นรอเพื่อนที่โซฟา ไว้ออกไปเข้าห้องน้ำจะถามชื่อเธอแล้วกัน “ออกไปตากแอร์แปป” “เออ” ผมให้ปกป้องเดินออกไปก่อนจะจัดของให้เข้าที่เข้าทางอีกหน่อย ว่าจะเดินตามมันออกไปตากแอร์เหมือนกัน พอจะโอเคแล้วล่ะ ไม่ต้องทำต่อกันแล้ว เพื่อนมาจะได้นั่งชิลล์ ๆ คุยกัน ผมก็อยากจะเดินออกไปคุยกับแฝดด้วย ว่าเธอคนเมื่อตอนเข้ามายกคัตเอาท์ชื่ออะไรกันแน่ เช็ดมือด้วยทิชชูเปียกไปหนึ่งรอบ กะว่าจะไปล้างมือในห้องน้ำให้เรียบแล้วกลับมาทำความรู้จักเพื่อนใหม่กันสักหน่อย พรึบ! ราวกับภาพตัดทุกอย่างให้กลายเป็นสีดำในพริบตา วินาทีนั้นชัดเจนว่าไฟน่าจะตก ในห้องนี้นอกจากมือที่จับชั้นวางของอยู่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นสิ่งของเลยแม้แต่เงา ไม่รอสักพักใหญ่ ก็คงต้องรอไฟมาถึงจะพอปรับโฟกัสให้เห็นได้นิดหน่อย “ไอปกป้อง มึงเดินมารับกูหน่อยดิ” ถ้าพกมือถือเข้ามาด้วยก็จะพอเปิดแฟลชมือถือได้ แต่ผมวางไว้ตรงไหนของชั้นวางของไม่รู้ “ข้างนอกก็ไฟดับปะ กูเปิดแฟลชเดินมารับหน่อย” ตึก ตึก ตึก เพื่อนไม่ได้ตอบรับอะไร แต่ผมเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาทางนี้ จังหวะที่อีกฝ่ายเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแสงแฟลช ผมยังคงมองเห็นเป็นฝ้าจาง ๆ ก้อนใหญ่ ไม่อาจมองเห็นวัตถุอะไรได้ในทันที “ปิดไฟทำไมอะ เปิดดิ” ปกป้องมันปิดไฟแล้วเดินเข้ามารับ “ไม่ตอบก็ช่วยเปิดไฟไว้หน่อย” ลูกในตาผมเริ่มปรับโฟกัสวัตถุเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงมองเห็นเป็นก้อนวัตถุดำคล้ายคน เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่ายเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าแปลกไป.. ถ้าปกป้องมันสูงพอ ๆ กันกับผม แต่เสียงลมหายใจมันดูต่ำ อย่างกับอยู่แค่อกของผมเอง ฟึบ! วินาทีนั้นมีสัมผัสเล็ก ๆ คล้ายฝ่ามือนุ่มเคลื่อนเข้ามาปิดดวงตาทั้งสองข้างของผมไว้ “แฝดหรอ?” เธอไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับเคลื่อนกายเข้ามาใกล้เสียจนเราเกือบแนบชิดกัน “เธอ..” ผมเดาไม่ออกว่าเธอจะปิดตากันทำไม “ปราชญ์ ห้องคิง?” เสียงหวานเอ่ยถามกัน “ครับ” ผมเคลื่อนฝ่ามือตัวเองวางทาบทับมือน้อยนั่น แต่ไม่ได้จะแกะมือเธอออกอะไรหรอกนะ ไม่แน่ใจด้วยว่าที่ทำแบบนี้มีเหตุผลหรือเปล่า แค่รู้สึกว่าอยากกุมมือนี้เฉย ๆ น่ะ เสียงหัวใจของผมมันเต้นรุนแรงมากขึ้น เมื่อลมหายใจอีกฝ่ายรินรดกันตรงปลายคาง ในขณะที่ฝ่ามืออีกข้างวางทางไว้กับลาดไหล่ซ้ายของผม ราวกับว่าตัวผมจะเป็นหลักให้เธอจับไว้ไม่เซล้มเพราะความสูงที่ต่างกันพอสมควร “พู่กัน.. หรือเปล่า?” ผมเอ่ยถามเสียงเบา เพราะรู้สึกว่าเราใกล้กันมากเสียจนคิดว่าขยับมากกว่านี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะบังเอิญสัมผัสส่วนไหนของอีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไร จุ๊บ.. แต่กลับเคลื่อนริมฝีปากเล็กเข้ามาใกล้ ประทับลงริมฝีปากล่างของผมอย่างแผ่วเบา ฝ่ามือเล็กที่ปิดตากันไว้เริ่มคลายกำลังลง แล้วพิงศีรษะตัวเองไว้กับปลายคางของผม คลายฝ่ามือที่กุมมือเล็กไว้แล้วเคลื่อนไปประคองแผ่นหลังเล็กไว้ เพราะคิดว่าเธอคงจะเขย่งตัวจนปวดน่องขาเอาได้ ต่อให้ยังไม่รู้ชื่อที่แท้จริง ผมก็คิดว่าต้องเป็นแฝดที่นั่งอยู่ในนี้เป็นแน่ ขโมยจุ๊บกันแบบนี้ เธอแอบชอบกันหรือเปล่า.. “เธอครับ..” ผมใช้มืออีกข้างที่ว่างเคลื่อนฝ่ามือน้อยให้ออกจากการกอบกุมดวงตา ยังไงผมก็มองไม่เห็นเธออยู่ดีจนกว่าไฟจะมา “อย่ามอง” แต่แฝดกลับปิดตากันไว้อีกครั้ง “เรามองไม่ค่อยเห็นหรอกครับ.. ไม่งั้นเราเดินออกไปเองแล้ว” ผมเอ่ยบอกเธออย่างใจเย็น แค่สัมผัสแผ่นหลังก็รับรู้ได้ว่าหัวใจเธอเต้นแรงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ “อื้อ” เธอว่าแค่นั้น ก่อนจะผละตัวออกไปเล็กน้อย แต่ร่างกายของผมมันตอบสนองไวกว่านั้นด้วยการดึงเธอเข้ามาใกล้ แล้วประทับจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ปรับองศาให้เธอรับสัมผัสกันอย่างถนัดมากขึ้น สัมผัสหวานยังคงเกิดขึ้นไปตามจังหวะ แฝดไม่ได้ผลักไส ไม่ได้ร้องขอ เธอปล่อยให้เปลือกตาผมของเป็นอิสระจากสัมผัสของเธอ แต่กลับประคองแก้มผมไว้ ราวกับอยากเป็นกัปตันในการคุมเกมนี้เอง จุ๊บ เสียงของการแลกเปลี่ยนจูบกันยังคงดังชัดจนเราทั้งสองคงได้ยินอย่างชัดเจน ยามที่ผมเน้นย้ำจูบริมฝีปากล่าง เม้มสองทีก่อนจะเอียงคอรับองศาการจูบตอบของอีกฝ่าย เธอไปฝึกจูบมาจากไหนกันนะ เก่งชะมัด เสียงเฉอะแฉะของการแลกจูบไม่แผ่วลงเลยสักนิด ยิ่งเธอเปิดให้ไปสำรวจโพรงความอ่อนหวาน ผมยิ่งอยากรู้จักมากยิ่งขึ้นไปอีก อื้อ! เธอทุบเข้าที่อกผมทีหนึ่งเมื่อเผลอขบเม้มริมฝีปากล่างเธอด้วยจังหวะหนักหน่วงแบบเผลอตัว แต่ก็ยังไม่ยอมผละออกจากกัน เธอเก่งมาจากไหนกันแฝด! “อ้าวไฟดับ เปอร์มึงออกจากห้องโกดังยัง” เสียงตะโกนแต่ไม่มีความตกใจเข้าปนมาในน้ำเสียง ดังจากแถว ๆ โซฟา ผมคิดว่ามันน่าจะต้องเดินมาดูแน่ ๆ จึงได้เปลี่ยนทิศทางการยืนของแฝดมาอีกฝั่ง ให้ตัวผมได้บังเธอเอาไว้ ถ้าไอปกป้องมันจะเปิดมาเจออะนะ พรึบ! วินาทีที่แสงไฟด้านนอกสาดเข้ามา พร้อมกับไฟในห้องโกดังสว่างขึ้น แต่ผมยังไม่สามารถปรับสายตาให้มองเห็นได้ทันที ยังคงต้องหรี่ตาแล้วซบลงที่ไหล่มนอยู่อย่างนั้นก่อน “พวกมึงกลับมาพอดี ไฟเพิ่งติด” “อีกสองคนยังจัดของอยู่เหรอ” “เออใช่เปอร์อยู่ แต่เมื่อกี้แฝดยังนั่งโซฟาอยู่เลย” เราสองคนได้ยินอย่างนั้น แฝดก็ทำท่าผละออกจากกัน แล้วยังช่วยจัดเสื้อนักเรียนของเขาให้เข้าที่เข้าทางด้วย มันคงจะยับนิดหน่อยน่ะ “เรากลับก่อนนะ” เธอว่าแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป ทิ้งให้ผมยังคงปรับสายตาอยู่ที่เดิม ขโมยจูบกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ พรุ่งนี้เจอกันแน่แฝด TBC.