The Devil's Bride

BLOOD 7: Pantalone Man

IN A DARK cold night, when the leaves were swaying and the wind was whistling, In a secret location, a humongous black limestone rock formation stood. There were an eerie fog mantling in the ground level and air.

In the heart of the mountainous construction was a Gothic-like with pointed arch exterior attached at the middle; as well as the hundreds of stairs that connected from the huge sculpted door down to the surface.

The structure and the form were also demonstrated by the large windows that have a tracery in rose design that left an atmosphere and an image of peculiar. The interior was also something to state that it was large and extensive. The whole space was illuminated by the blue-light inside of the transparent-like stalagmites that formed as the pillar inside.

At sa pinakagitna noon ay isang throne seat na kulay pula at nakaupo ang lalaking suot ang pantalone mask. The mask was one of the popular masquerade mask and even used to a classical Italian theater. It was a half-mask that has a sizable hook nose that looks like a beak and slanted eyes.

The veneer was also complimented by the clothes of the man. It was matched with his red close-fitting long-sleeve and trouser, a full-length black cassock that usually worn by priests, a black top hat and a dangling earring on the left ear. The man had long ebony hair that laid behind his back and a prominent angled jaw.

Naka-crossed legs siya habang hawak-hawak ang isang puting rosas na may mantsa ng dugo. Nakahalumbaba ang kabila niyang kamay habang matamang tinitingnan ang bulaklak at iginalaw-galaw pa ito.

Walang bakas na emosyon ang makikita sa kulay hazel gold niyang mata at hugis pahaba. As he continued to move the rose at all angle, his eyes were once again drawn focused to the blood that stained the flower.

Naisip niya ang nangyari kanina. Biglang napakunot ang noo niya dahil hindi na niya naabutan ang eksenang namatay ang kinontrol niyang halimaw. Abo na lang ang nakita niya dahil naaliw siya sa unang tao na nabiktima niya.

Ang sarap sa pakiramdam niya na nakikitang natatakot ang taong 'yon. Napakahina at napakarupok ng katawan na kapag gumawa siya ng akto maaaring katulad lang ito sa pagpitas ng tangkay ng halaman. Kaya ang ginawa niya ay tignan na lang ito habang sinusugod ng isang kiyohime---isang babaeng serpent demon.

Kalaunan nagsawa siya kaya lumipat naman siya ng lugar para tignan ang isa pang nabiktima ng halimaw ngunit wala na. Alam niyang iyon talaga ang mangyayari dahil ang teritoryong iyon ay hindi kaniya. Pumupunta lang siya doon para maglaro, maghanap ng pagkain at bilang break sa isang misyong ibinigay sa kaniya.

Subalit isang nakapagtataka at nakakahalinang dugo ang naiwan sa lupa at sa sobrang tuwa ay isinawsaw niya dito ang puting rosas niya. Ngayon hindi niya mapigilan na amoyin ito at mapaisip sa kung anong meron ang dugong iyon. Wala pang ganoong dugo na sobrang bango. Mas mabango at masarap pa ito sa dugo ng pinagsisilbihan niya.

"This is PERFECTION!" Bulalas niya matapos amoyin ulit ang bulaklak at itinaas pa ito sa ere.

"What an epicurean aroma! The exactness and rightness. Oh, how I am infatuated with this scent." Tumayo na siya at sumayaw-sayaw sa tapat ng upuan niya. He was swaying the white rose in the air and treated as if it was his dance partner.

Umikot-ikot siya at nag gagawa ng iba't ibang dance steps at pagkatapos ay inamoy niya muli ang rosas at napatigil siya. To a certain extent, he retained something that it owed his life up until now.

HANGOS NA hangos si Friore sa pagtatakbo. Hindi siya mapakali sa pag-lingon-likod niya habang mabilis ang pagtatahak ng daan.

Nararamdaman na din niya ang pagsakit ng kaniyang sugat malapit sa dibdib. Naghahalong dumi at pawis ang kaniyang mukha at kasabay nito ang panghihina na ng katawan niya.

Hindi niya magawang pumalit ng anyo at lumipad dahil sa natamo niya. Ito na marahil ang kabayaran ng pagiging binge eater niya. Kumakalabog ang kaniyang dibdib at ayaw ihinto ang katawan hanggat hindi siya nakakalayo.

At sa pagtatakbong iyon ay nakahanap siya ng pag-asa. Ito na marahil ang tutulong sa kaniya dahil nawawalan na siya ng lakas at unti-unting na ding lumalaki ang sugat niya.

He saw a cloak man riding a black horse with a pair of red eyes. He thought to halt him. Wala na siyang maisip na ibang paraan kundi ang harangin ang lalaking naka-kabayo. Desperado na siya at ayaw niya pa mamatay.

Napahinto naman ang lalaking naka-cloak at hindi tuminag sa pagkakaupo ng kaniyang kabayo.

"P-Pakiusap t-tulungan m-mo ako..." Paputol-putol niyang sabi. Nahihirapan na siya ngayon huminga at nanlulumo na ang mga tuhod niya. He was trying to block the pain and was holding his left chest part that continues to drip blood. Hindi papigil ang paglaki ng sugat at nginangatngat na nito ang kailaliman ng laman niya.

"Ginoo...p-pakiusap...." Muli niyang pagsasamo na halos hindi na niya maituon ang kaniyang mga mata sa lalaking hinihingan niya ng tulong.

Bumababa naman ang lalaki at nakatalukbong pa rin ang malaking hood nito sa ulo. Hirap din matukoy ang mukha nito dahil balot din ang kaniyang mukha ng tela. Wala itong imik na inikotan ang nanghihinang lalaki at pagkatapos, huminto ito sa harap.

"At bakit ko naman iyon gagawin? Ano ang magagawa ng isang kriminal na crow demon?" Sambit ng cloak man.

Nagulat siya sa nakakatakot at lalim ng boses nito pati ang kaalaman nito tungkol sa kaniya. Paano niya nalaman iyon? At sino ang kausap nga ba ang kausap niya ngayon?

"Ang isang tulad mong walang ginawa kundi ang gumawa ng pipityoging puppet show, ang iligaw ang mga inosenteng tao at kainin ang kaluluwa nila ay dapat na matuwa na lang. Hindi ba? Marapat lang na matuwa ka dahil nagawa mo na ang lahat ng iyon bago ka mamatay," Dagdag pa nito habang nakatayo lang at patuloy na tinitingnan ang sugatang si Friore.

"At mukhang ito na yata ang araw mo."

Nanlaki naman ang mga mata ng naghihikaos na lalaki. Tumatak sa isipan niya ang mga salitang iyon. Ayaw niya pang mamatay.

"H-hindi. A-Ayokong madakip ng mga Angelos. T-Tulungan mo ako..."

"Wala ka ng magagawa. Papalapit na sila," The cloak man throw a bored rigid answer. He felt nothing for the man. Not a single sympathy.

Tinalikuran na ng cloak man ang kawawang lalaki at pabalik na ito sa kaniyang kabayo nang biglang hinila naman nito ang laylayan ng kaniyang damit.

"You have to help me. I will submit my life to you just help me please," Mahinang sambit ng lalaki. Tuluyan na siyang napaluhod at kalaunan ay napahiga na siya sa madamo at madahon na lupa. He was chasing his breath helplessly. He was groaning in pain and misery. Parang matutuyo na ang kaniyang mga ugat sa pag-agos ng dugo palabas ng katawan niya.

The man on the cloak suddenly stopped and the words that he had heard from the poor guy sounded like a music to his ears. He evilly smiled. Hindi alam ng kawawang lalaki kung anu ang kaya niyang gawin mula sa sinabi nito.

Actually, he had thought to come to an end about the unfortunate guy begging for his help. Bago pa man ito makalapit at kausapin siya ay alam na niya ang takbo ng isip nito.

Malayo pa lang nakita na niya ang kawawang lalaki na si Friore at hinayaan lang talaga niya na pahintuin siya nito dahil naisip niyang maaring mapakinabangan niya ito.

Pero mukhang wala itong magiging silbi sa kaniya dahil malapit na din itong mamatay ngunit ngayon sa sinabi ng kawawang lalaki ay na ingganyo siya muli lalo na, na ito na mismo ang nagbigay ng permiso at pagsasangla ng kanyang buhay.

He turned a face to the weak man and made up his mind.

"You have to mean what you are saying," He meaningfully said.

Sinugatan niya ang kaniyang palad ng matulis niyang kuko. Ikinuyom niya ito at itinapat sa bibig ng nakahandusay na lalaki sa harap niya.

"PERCURRAMUS IGITUR MIHI SERVUS SEMPITERNUS VENIS CRUOR ISTE." Pagkasambit niya nito ay pumatak ang malapot na dugo sa bibig ni Friore at pumasok ito. Gumalaw-galaw ang katawan ng lalaki na parang sinapian at nabalot ito ng makapal at itim na usok na animo'y isang mummified.

Lumitaw ang kaniyang katawan at tumindig ito sa harapan ng cloak man. Mayamaya ay nawala ang itim na usok at mabilis itong pumasok at hinigop ng sugat ng lalaki hanggang tumiklop ang balat nito.

Kumuha naman ng isang malalim na hininga si Friore pagkatapos magkaroon ng malay. Tumingin-tingin siya sa kaniyang katawan na parang hindi makapaniwala at ngumiti. Pagkatapos ay nagtaas siya ng tingin sa taong tumulong sa kaniya.

"Master..." Yumuko siya bilang senyales na pagmamay-ari na siya ng cloak man at kinikilala na niya ito bilang nakatataas sa kaniya.

"Very well. Your life has been saved. Niligaw ko na rin ang mga Angelos. Now, do your words."

Hinawakan ng cloak man ang bibig ng lalaki at ibinuka ito. May kinuha siyang maliit na bote at pinatakan niya ng laman nito ang dila ng binata.

"Find me the other person who have the same blood with this." Pagkasambit nito ng cloak man ay itinapat niya ang kaniyang bibig malapit sa bibig ng lalaki at hinawakan ito. Pumakawala siya ng makapal na itim na usok mula sa kaniyang bibig at isinalin ito kay Friore.

Friore received the black smoke while moving his body out of control. He was grambling and throbbing inside that it felt like losing his half body. Para siya nitong kinukuryente at hindi mapigilan ang pag gagalaw habang nililipatan siya ng kakaibang lakas. Nangitim na ang mga mata niya at humandusay ang katawan niya sa lupa.

"That will help you to do your mission Friore. And as long as my blood runs to you, hinding-hindi ka mahahanap ng Angelos."

After that, the cloak man dissappeared and left his reverberating words that bounced back to each corner of the place.

NAPATAYO ang pantalone man matapos maalala ang kaniyang sinapit at pagbabagong buhay. Humulma ang isang ngiti sa kaniyang mukha.

"I could show this to Master. After several years, may rason na ako para matuwa si Master sa'kin. This could be related to the blood his seeking for. Mas mabango at mas masarap nga lang ito but still this will be a great help," Pagkakausap niya sa sarili habang kaharap ang bulaklak na hawak-hawak niya.

In all the same time, he dance again in a ballet execution and steps. He leaped and spinned in a graceful movements he knew.

"Tama! Matutuwa siya dito. And maybe I could finally see his face!" He loudly spoke once again.

And amidst of his sentiment and exultation, a twin living human life-sized doll of 12 years old appeared. They were heading off toward the pantalone man. The other one had a voluminous sholder-length blonde hair and trimmed bangs while her twin had an ample twin curled ponytail.

They were wearing the same gothic black lolita multilayer dress, knee-length and worn with a flatform shoes, stockings and ribboned hat. Their eyes were black-hole and they had the same porcelain-like crack in opposite side of their pale face.

"PAPA" Sabay na sambit ng dalawa habang lumalapit ito sa kianroroonan ng pantalone man.

Napatigil at napalingon naman ang lalaki matapos marinig ang pamilyar na boses.

"Mikaela! Philomena!" Masayang bati niya sa dalawa na napa-galaw pa sa ere ang dalawang braso niya at hinihintay na makalapit ang dalawa.

The two remained walking as they were both holding a jar.

"Papa, umiiyak ba kayo?" The voluminous haired girl asked in confusion nang makalapit na sila sa Papa nila.

"Hindi umiiyak si Papa, Mikaela. Hindi ba tinuro ko na ito sa'yo? Ganito ang masaya. See?" He bended his knee to reach the face of the young doll girl and put his two finger inside of his mouth and streched it.

Umiling-iling naman si Mikaela sa nakita niya na parang naguguluhan pa rin siya. "A funny face?" He thought puzzling.

Napabuntong hininga at napabagsak ang mood ng pantalone man dahil akala niya nakuha na ng manika niya ang ibig niyang sabihin. Ito kasi ang mahirap ituro sa mga alaga niya ang iba't ibang klase ng emosyon ng isang mortal na natutunan niya.

Natuon din ang mga mata niya sa kakambal ni Mikaela at natuwa siya sa nakita niyang dala nito.

Tumayo siya ng maayos at naupo muli sa throne seat niya.

"Mukhang may ibabalita ka'yo" Panimula niya.

"Nakuha at naipon na namin Papa ang inuutos mo sa'min ni Philomena," Pagpapahayag agad ni Mikaela.

Lumapit naman ang naka-twin-pony tail na si Philomena sa Papa niya at inilahad ang dala-dala niyang jar na punong-puno ng kulay pulang likido.

"Papa, ito na ang dugo ng lahat ng mortal na nabihag mo sa Block 13. Inipon ko silang lahat dito."

"Very good Philomena" He showed a satisfying smile. Lumapit siya sa bata and pat its head but he noticed a red fluid in the side of Philomena's lips. Nanliit ang mga mata niya at agad dinilaan ang parteng iyon. Blood. He was right and he knew what was it. Hindi lang dugo.

"Philomena, What did you do? Ilang beses ko bang sasabihin? Wala kang digestive system para kumain ng puso."

Nakapameywang siya habang pinapagalitan ang bata. Hindi naman umimik si Philomena at yumuko lang. Ito ang tanging emosyon na alam nila sa kanilang Papa. To be afraid.

"I told her before but she won't listen to me Papa. Lahat ng bihag mong tao ay dinukutan niya ng puso," Mikaela stated.

Napabuntong hininga muli ang pantalone man and decided to spare it.

"Bakit? Ubos muna ba magamit ang Jell-o at clay mo?" He asked. Si Philomena kasi ang isa sa mga alaga niyang mahilig kumagat-kagat at ngumuya ng medyo matigas at chewy na bagay. Ito ang isa sa mga habit niya at pagkatapos ay iniluluwa lang naman niya.

Tumango-tango lang si Philomena at nangako naman ang Papa nila na bibilhan siya nito. Kinuha na niya ang jar sa bata, binuksan at inamoy ito.

Nadismaya siya sa resulta at mabilis na isinara ang takip.

"Hindi pa rin ito ang dugong hinahanap ni Master. Ilagay mo ito Philomena sa freezer room at ireregalo na'tin 'yan. Hm?" At ibinalik muli ang jar sa bata.

"Yes Papa." Philomena nodded.

He wandered his eyes again back to Mikaela.

"And you Mikaela?"

"Andito na rin lahat ang kaluluwa nila Papa." Mikaela handed the jar to her Papa and remained standing.

"Ah, Souls. How I've missed it." Tiningnan-tingnan niya ng malapitan ang animo'y makapal na abong usok na gumagalaw sa loob. Sa loob ng ilang taon ngayon na naman lang ulit siya nagutom at makakain nito. Simula nang ibinigay niya ang kaniyang buhay sa kaniyang Master ay nabawasan ang pagiging binge eater niya.

Napalingon naman ulit siya kay Mikaela nang magsalita ulit ito.

"Papa, meron pa. Kumuntak sa'kin ang isang kleyente mong witch sa Rosewood. Tinatanong niya kong nahanap mo na daw ba?"

"At anu ang itinuro ko sa'yo Mikaela?" Nakakunot noo niyang tanong.

"Patuloy ka pa sa paghahanap."

"Good. Ganyan lang ang sabihin mo sa kaniya. At ito, ilagay mo rin ang bulaklak na ito sa jar dahil sabay din ito sa ireregalo natin."

Ibinigay niya ang puting rosas at maingat itong hinawakan ni Mikaela. The twins made their exit right after they got the signal na kelangan na nilang umalis. On the other hand, the Pantalone man left sitting tightly to his throne chair holding the jar of souls.

He was thinking about his client witch and deceitfully smiling. He had never thought to obey from his client witch and he was intentionally giving him a false information. Iisa lang kasi ang pinapahanap ng master niya at ng witch client niya but his loyalty had been sold and that will be given only to his sole master.

He laugh harshly in high-pitched and open the jar he was holding. He could hear the cry of souls but ignored it. Instead, inalis niya ang kaniyang maskara at itinapat ang rim ng jar sa bibig niya.

He opened his mouth and eat all the souls in the jar. He was moaning for the pleasure and taste he's now having at sa bawat lunok niya at pagkain nito ay lumalabas ang kaniyang totoong itsura.

A large limb of black covered feathers take shape from his back and his faced turned to nothing but only a long outsized cut that served as his mouth. Two massive arms and feet with long claws.

He growl.

The Pantalone returned again to his berserk form.

A CROW DEMON.

***

*LET THIS BLOOD RUN THROUGH YOUR VEINS AND SERVE ME FOREVER