33. Bölüm- Gelenler
1111 Words
Kapı zili çaldığında konak bir anda sustu.
O telaşlı koşuşturma yerini gergin bir bekleyişe bıraktı. Hizmetçiler kapının iki yanına çekildi. Sultan ana öne geçti. Taylan hâlâ elimin içindeydi.
Kapı açıldı.
Önce tanıdık yüzler… Annemin sesi, babamın ağır adımları… Ve hemen arkalarında biri daha vardı.
Onu görür görmez içimde bir şey kasıldı.
Elif.
Kuzenim.
Benden hep nefret eden.
Sessiz değil, saklamayan bir nefretle.
Bakışları önce beni buldu. Dudaklarının kenarı çok hafifçe kıvrıldı. Ne gülümseme ne de şaşkınlık… Daha çok üstünlük gibiydi.
Sonra gözleri Taylan’a kaydı.
Ve o an değişti.
Adımlarını hızlandırdı. Sanki beni görmemiş gibi davranarak Taylan’ın yanına yaklaştı. Fazla yaklaştı. Sesini yumuşattı.
“Demek Taylan Bey sizsiniz,” dedi.
“Elif ben.”
Elini uzattı. Tokalaşma uzun sürdü. Gerekenden uzun.
“Biz Alya’yla çocukken çok yakındık,” dedi, bakışlarını bana bile çevirmeden.
“Sonra… yollar ayrıldı tabii.”
Taylan nazik ama mesafeli bir şekilde elini çekti.
“Hoş geldiniz,” dedi kısa bir cümleyle.
Elif başını hafifçe eğdi. Gözlerini süzdü.
“Fotoğraflarda göründüğünüzden daha…” dedi,
“karizmatiksiniz.”
İçimde bir sıcaklık değil, bir soğukluk yayıldı.
“Ve burası…” diye devam etti Elif, etrafa bakarak,
“gerçekten etkileyici. Alya’nın böyle bir yerde… tutunabilmesi şaşırtıcı.”
İşte oradaydı.
İlk darbe.
Annem boğazını temizledi ama bir şey demedi. Babam sessizdi. Herkes duydu ama kimse konuşmadı.
Ben konuşmadım.
Taylan konuştu.
“Elif Hanım,” dedi sakin ama net bir sesle,
“burada kimsenin tutunmasına gerek yok.”
Elif kaşlarını kaldırdı.
“Yanlış mı anladım?” dedi.
“Ben sadece… Alya’nın hep biraz zorlanan biri olduğunu hatırlıyorum.”
Bana döndü sonunda. Gözleri sertti.
“Ama belli ki şansı yaver gitmiş.”
Bir anlık sessizlik oldu.
Taylan’ın eli belimdeydi artık. Saklamadı. Çekmedi.
“Şans değil,” dedi.
“Seçim.”
Elif’in gülümsemesi çatladı.
Ben derin bir nefes aldım.
Ve ilk defa ona baktım.
“Hoş geldin Elif,” dedim.
“Bu evde misafirlik kısa sürer.”
Sözüm tehdit değildi.
Ama sınırdı.
Ve o an şunu biliyordum:
Bu savaş bağırarak değil,
dik durarak kazanılacaktı.
Oturma alanına geçtiğimizde konağın havası tamamen değişti.
Az önceki sessizlik gitmişti ama yerine rahatlık gelmemişti. Daha çok… herkesin birbirini tarttığı o ilk anlar vardı. Kim kim, ne kadar yakın, ne kadar uzak?
Sultan ana anneme doğru ilerledi. Annem — Esma — bir an duraksadı. Sonra o da adım attı. İki kadın göz göze geldi.
“Hoş geldiniz,” dedi Sultan ana.
Sesi sakindi. Ev sahibiydi ama üstünlük kurmaya çalışmıyordu.
“Sağ olun,” dedi annem. “Rahatsız ettik.”
“Estağfurullah,” dedi Sultan ana. “Misafirlik rahatsızlık olmaz.”
İkisi yan yana oturduğunda içimde bir gevşeme oldu. Annemin omuzları biraz indi. Ben fark ettim. Anneler böyle şeyleri sessizce yaşardı.
Babamla Taylan’ın babası tokalaştı. Kısa, ağır bir tokalaşmaydı. Fazla konuşmadılar. Erkeklerin dili başkaydı; ölçülü, temkinli. Ama göz kaçırmadılar. Bu da bir saygıydı.
Evdeki herkes bir şekilde ailemle tanıştı. İsimler söylendi, hâl hatırlar soruldu. Derya abla Gökçe’yi yanına çekmişti. Gökçe merakla etrafa bakıyor, konuşulanları anlamaya çalışıyordu.
Ama ben başka bir şeye takılıydım.
Elif’e.
Baştan beri bakıyordu.
Bana değil.
Taylan’a.
Gözleri sürekli oraya kayıyor, sonra sanki yakalanmış gibi geri dönüyordu. Ben fark ettim. Taylan da fark etti.
O yüzden…
Taylan beni yanına çekti.
Kolunu omzuma doladı. Açıkça. Saklamadan. Eli belimdeydi. Varlığını hissettiren bir temasla. Sanki “buradayım” demiyordu da, “burası benim” diyordu.
Elif’in bakışı sertleşti.
Sonra bana döndü.
“Alya,” dedi, sesi yumuşak ama niyeti sertti.
“Gerçekten çok değişmişsin.”
Herkes bize bakıyordu.
“Önceki hâlinden eser kalmamış,” diye devam etti.
“Şimdi daha… olsun duruyorsun.”
Bir an sustum.
Eskiden eksiktin.
Şimdi birine yakışıyorsun.
Cümlesinin asıl anlamı buydu.
Taylan’ın kolu belimde biraz daha sıkılaştı. Müdahale etmek istemiyordu belki ama geri de durmuyordu.
Başımı kaldırdım. Elif’e baktım.
“Evet,” dedim sakin bir sesle.
“Değiştim.”
Bir an durdum.
Sonra ekledim:
“İyi ki de değişmişim.”
Gülümsedim. Bu gülümseme nazik değildi. Ama kontrollüydü.
“Çünkü bazı insanlar,” dedim,
“değişmeyenleri sadece yerinde sayarken izler.”
Elif’in dudakları gerildi.
Taylan konuştu o anda. Sesi sakindi ama netti.
“Alya,” dedi,
“çok güzel.”
Bu bir iltifat değildi sadece.
Bir sahiplenmeydi.
Bir sınır çizgisi.
Elif sustu.
Oturma alanındaki sohbet yeniden dağıldı ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Herkes bir şeylerin farkındaydı. Bakışlar daha temkinli, cümleler daha dikkatliydi.
Ben Taylan’ın yanında otururken şunu düşündüm:
Eskiden böyle anlarda küçülürdüm.
Sesimi içime gömerdim.
Ama şimdi…
Yanımda duran biri vardı.
Ve ben, onun gölgesinde değil —
yanında duruyordum.
Sultan ana ile Taylan’ın babası bir süre sonra izin istedi.
“Birazdan tekrar uğrarız,” dediler.
“Misafirleri baş başa bırakalım.”
Gittiklerinde evin içindeki hava değişti.
Az önceki o ölçülü sakinlik, yerini tanıdık bir ağırlığa bıraktı. Annemin yüzündeki ifade… ben çocukken de böyle olurdu. Başkalarının yanında yumuşak, yalnız kaldığımızda sert.
Elif hemen yanına geçti.
Kol kola girdiler.
“Gel Alya,” dedi annem.
“Sana bakmam gereken bir şey var.”
Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmıyordu.
Taylan’a baktım. Bir şey söylemek istediğini hissettim ama Elif çoktan koluma girmişti. Tırnakları biraz fazla bastırdı. Gülümsüyordu ama eli sertti.
“Anne,” dedim,
“burada konuşabiliriz.”
“Hayır,” dedi kısa bir cümleyle.
“Burada olmaz.”
Beni neredeyse sürükleyerek merdivenlere yönelttiler. Elif bir an bile elimi bırakmadı. Odama çıktığımızda kapıyı kapattılar. Annem kilitlemedi ama kapının önünde durdu.
Oda…
Benim odam.
Ama o an sanki bana ait değildi.
Annem bana döndü. Bakışı sertti.
“Bu hâlin ne?” dedi.
“Saçların… kıyafetin… Kendini ne sanıyorsun sen?”
Bir şey söylemedim.
Elif kollarını kavuşturdu.
“Gerçekten,” dedi,
“önceden hiç böyle değildin. Şimdi birinin karısı olunca mı böyle oldun?”
Sözleri keskin değildi.
Bilerek yavaş, bilerek küçümseyiciydi.
“Bizi rezil ettin,” dedi annem.
“Bu evde nasıl durduğunu sanıyorsun? Herkes sana bakıyor.”
“Baksınlar,” dedim kısık bir sesle.
Annemin kaşları çatıldı.
“Ne dedin?”
Elif araya girdi.
“Teyza boş ver,” dedi.
“Zaten belli… biraz fazla şımartılmış.”
Şımartılmış.
O kelime içimde bir yere dokundu.
Çünkü ben hiç şımartılmamıştım.
“Bak Alya,” dedi annem,
“biz seni böyle yetiştirmedik. Kendini bil. Haddini bil.”
Gözlerim doldu ama ağlamadım.
Eskiden ağlardım.
Şimdi… durdum.
“Ben haddimi biliyorum,” dedim.
“Ve burası benim odam.”
Elif güldü.
“Ne zamandan beri?” dedi.
“Bu eve gelene kadar ortada yoktun.”
Annem başını salladı.
“İşte bu,” dedi.
“Bu hâlin… bana yabancı.”
İçimden bir ses yükseldi.
Ama bu sefer bastırmadım.
“Evet,” dedim.
“Yabancıyım.”
İkisi de sustu.
“Çünkü ben artık,” diye devam ettim,
“küçülmeyi reddediyorum.”
O an kapının kolu hafifçe oynadı.
Ve ben ilk defa şunu hissettim:
Bu odada yalnız olsam bile,
bu evde artık yalnız değildim.
Ve bu…
onları asıl rahatsız eden şeydi.
- Writer
