Agit üç gün boyunca, sabah akşam Duru ’yla birlikte hastaneye gidip geldi. Her dönüşlerinde yüzündeki yorgunluk biraz daha derinleşiyordu. Ama asıl yorulan Duru ’ydu. O küçücük bedeni, kollarındaki minicik damarlar, durmadan iğne gören o narin teni. Hastane kokusu bile üzerindeydi sanki. Artık ona baktığımda gözlerindeki ışıltı biraz daha solmuş gibi geliyordu.
Bazı tahliller hemen sonuçlanmıyordu. Beklemek gerekiyordu. Beklemek ise, bazen her şeyden daha ağır bir yük oluyordu. Onun yaşında bir çocuğun tek derdi oyuncakları olmalıydı, doktorların soğuk elleri değil. Küçücük bedeni, anlamadığı ama bedeninin hissettiği şeylere karşı direnmek zorundaydı. Tahlillerin bekleme süreci Duru' ya biraz dinlenme imkanı verdi.
O gün, öğleden sonra, Duru’ nun sesi koridordan geldi. İnce, hafif kırgı
