Eylül geldi mi konağın sessizliği bir başka oluyor. Bahçede yaz boyu yankılanan kahkahalar, Dila’ nın peş peşe anlattığı komik hiksyeler, Asmin’ in tatlı telaşları, Asil’ in arada bir Asmin’ i kızdıran çıkışları hepsi bir anda bıçak gibi kesildi. Onlar üniversitelerine döndü, ben ise kaldım.
Bir sabah uyandım, odama dolan güneş bile daha sönük gibiydi. Kahvaltıda boş sandalyelere bakıp durdum. Ne kadar çok alışmışım onların varlığına… Hele Asmin. Araba kullanmayı öğretmeye başlamıştı bana, direksiyonun başında ilk defa o kadar heyecanlandığımı hatırlıyorum. Şimdi garajdaki arabaya bakıyorum, sanki onunla birlikte gülüşmeler de gitti.
Ama hayat devam ediyor. Açık öğretimden liseye başladım. İlk başta kolay olur sanmıştım. “Zaten ders çalışmayı öğrendim, bir şekilde yaparım” diye düşündüm.
