Firsts I Didn’t Plan (Kairo POV)
1241 Words
“Good morning,” bulong ko sa sarili ko, paos ang boses, parang hindi sigurado kung deserve ko bang salubungin ang araw.
Maaga akong nagising...mas maaga kaysa sa alarm na hindi ko naman kailangan. Hindi ako sanay sa ganito. Karaniwan, paggising ko ay diretso sa listahan ng dapat kontrolin. Mga numero. Mga tawag. Mga utos. Mga taong naghihintay ng desisyon ko.
Pero ngayong umaga, ang unang pumasok sa isip ko ay hindi negosyo.
Si Yanna.
Tumayo ako mula sa kama, tumingin sandali sa pintuan ng kwarto ko...parang tinitiyak na hindi panaginip ang lahat ng nangyari kagabi. Tahimik ang penthouse. Ang klase ng katahimikan na hindi malamig. Hindi rin mapanghusga. Basta nandoon lang, parang hinihintay kung anong susunod kong gagawin.
At sa halip na bumalik sa kama, naglakad ako papunta sa kusina.
Hindi ko alam kung bakit.
Hindi ako nagplano. Hindi ko inisip kung anong lulutuin. Ang alam ko lang...gusto kong may maabutan siya kapag nagising.
Huminto ako sa gitna ng kusina, napatingin sa malinis na counter. Sa mamahaling appliances na bihira kong hawakan. Sa ref na mas sanay buksan ng staff kaysa sa akin.
“Anong ginagawa mo?” tanong ko sa sarili ko, mababa.
Binuksan ko ang ref. May itlog. Bacon. Gatas. Mantikilya. May pancake mix...hindi ko alam kung kanino galing. Siguro kay housekeeper. Siguro matagal na nandoon.
Pinikit ko ang mata ko sandali. Huminga.
At kumuha ng mangkok.
Ang unang tunog ng kawali na uminit ay parang alarm sa sistema ko. Parang may mali. Parang may ina-activate na hindi ko kilala. Ang kamay ko...na sanay pumirma ng kontrata, magbigay ng utos, humawak ng mga bagay na may kapalit...ngayon ay humahawak ng spatula.
Tumawa ako nang mahina. “Lintik.”
Hinampas ko ang itlog sa gilid ng mangkok. Isa. Dalawa. Tatlo. Hinalo ko. Nilagyan ng kaunting asin. Walang sukat. Pakiramdam lang. Hindi ako chef. Hindi rin ako perfectionist dito. Gusto ko lang… totoo.
Habang niluluto ko ang scrambled eggs, naamoy ko ang bacon na unti-unting nagiging golden. Ang pancake batter ay medyo makapal...dinagdagan ko ng gatas. Hinalo ulit. Ang tunog ng paghampas ng batter sa kawali ay kakaiba...parang t***k na hindi ko kilala.
At doon ako natigilan.
Nakatayo ako sa gitna ng kusina ko, naka-sleeves up, nagluluto ng almusal.
Para sa isang babae.
Hindi dahil kailangan. Hindi dahil may kamera. Hindi dahil may kontrata.
Kundi dahil gusto ko.
“Hindi ka ganito,” sabi ko sa sarili ko, pero wala nang galit sa boses ko. May pagtataka lang.
Nasanay akong ako ang pinagsisilbihan. Nasanay akong may naghahain ng kape sa eksaktong oras. Nasanay akong may plato na nakahanda, may pagkain na hindi ko kailangang pag-isipan.
Pero ngayon, habang binabaliktad ko ang pancake...medyo uneven, medyo sunog ang gilid...may kakaibang saya na gumapang sa dibdib ko.
Hindi malakas. Hindi dramatic.
Tahimik lang. Totoo.
Inayos ko ang mesa. Dalawang plato. Dalawang baso. Mainit na tsokolate...hindi kape. Naalala ko kung paano niya hinigop kagabi ang hot chocolate, parang doon siya kumukuha ng lakas. Tinimpla ko nang dahan-dahan, tinikman...medyo matamis. Dinagdagan ko ng kaunting gatas.
“Perfect,” bulong ko, kahit alam kong hindi naman talaga.
Habang inaayos ko ang lahat, napatingin ako sa hallway papunta sa guest room. Sarado pa ang pinto. Tahimik. Tulog pa siya.
At doon ako kinabahan.
Paano kung mali ito? Paano kung paggising niya, makita niya akong ganito, at mas lalo siyang maglagay ng distansya? Paano kung isipin niyang parte lang ito ng act?
“Bahala na,” sabi ko, mas matapang ngayon.
Tapos narinig ko ang mahinang tunog ng pinto.
Hindi ko agad nilingon. Parang natatakot akong kapag tumingin ako, maglaho ang sandaling ito.
“Amoy… pancake?” marahang tanong niya mula sa likod.
Napaangat ang balikat ko. Huminga ako. At saka ako lumingon.
Nakatayo siya sa dulo ng hallway, suot ang oversized sweater na iniwan ko sa guest room. Medyo gusot ang buhok. Medyo antok ang mata. At sa unang pagkakataon...walang camera, walang mundo...si Yanna ay mukhang… payapa.
“Good morning,” sabi ko, mas malinaw ngayon.
Tumitig siya sa mesa. Sa pagkain. Sa’kin. At kitang-kita ko ang gulat sa mukha niya.
“Ikaw… ikaw ang nagluto?” tanong niya, parang hindi sigurado kung dapat ba siyang tumawa o magtanong ulit.
“Oo,” sagot ko, diretso. “May problema ba?”
Umiling siya agad. “Wala. Nagulat lang ako.”
“Masarap ’yan,” sabi ko, pilit casual. “Sana.”
Lumapit siya nang dahan-dahan, parang natatakot na baka panaginip. Umupo. Hinawakan ang baso ng hot chocolate. Uminom ng kaunti.
At ngumiti.
Hindi malaki. Hindi dramatic.
Pero sapat para maramdaman kong may gumalaw sa loob ko.
“Salamat,” sabi niya, mahina. “Hindi mo naman kailangan....”
“Gusto ko,” putol ko, bago ko pa mapigilan ang sarili ko.
Tumigil siya. Tumitig sa’kin. May tanong sa mata niya na hindi niya binigkas.
At doon ko naramdaman ang bigat ulit. Yung pader na kailangan kong ibalik. Yung distansyang dapat panatilihin.
Kaya tumingin ako sa plato ko. “Kain ka na.”
Kumain kami nang tahimik sa umpisa. Pero hindi awkward. Hindi rin pilit. Yung klase ng katahimikan na may laman. May pagitan na puno ng mga salitang hindi pa handa.
“Hindi ka talaga nagluluto?” tanong niya pagkatapos ng ilang subo.
“Hindi,” sagot ko. “First time.”
Napatawa siya. “Wow. I’m honored.”
Hindi ko alam kung biro iyon o hindi. Pero tinanggap ko.
Habang kumakain siya, napansin ko ang maliliit na bagay. Kung paano niya hinihiwa ang pancake sa maliliit na piraso. Kung paano niya tinitikman muna bago tuluyang kumain. Kung paano siya tumingin sa’kin paminsan-minsan—parang gusto niyang magtanong, pero pinipigilan ang sarili.
At sa bawat tingin niya, mas lalo akong nahihila sa lugar na hindi ko dapat puntahan.
Matapos ang almusal, tumayo ako para ligpitin ang mesa. Agad siyang tumayo rin.
“Ako na,” sabi niya.
“Hindi,” sagot ko. “Ako na.”
“Hindi ka sanay,” giit niya, may ngiti.
“Matututo ako,” sagot ko, bago ko pa maisip ang ibig sabihin nun.
Nagtagpo ang tingin namin. Masyadong matagal. Masyadong tahimik.
At doon ko naisip—ito ang delikado.
Hindi ang galit. Hindi ang selos. Hindi ang mundo.
Kundi ang mga umagang ganito.
Habang naghuhugas ako ng pinggan, naramdaman kong nasa likod ko siya. Malapit. Hindi dumidikit. Pero sapat para maramdaman ko ang init niya.
“Kairo,” sabi niya, maingat.
“Hmm?”
“Salamat ulit.”
Tumango lang ako. Hindi ako lumingon. Natatakot akong kapag nakita ko ulit ang mukha niya, mas lalo akong mawalan ng kontrol.
Natapos ko ang huling plato. Pinatay ang gripo. Humarap sa kanya.
May sasabihin sana ako. Isang babala. Isang linya. Isang paalala na hindi ito dapat magtagal.
Pero ang lumabas sa bibig ko ay hindi plano.
“Kung gusto mo… pwede ulit bukas.”
Kumislap ang mata niya. “Bukas?”
“Kung gusto mo lang,” dagdag ko agad, parang umatras. “Hindi obligado.”
Ngumiti siya...ngiti na hindi ko mabasa.
“Sige,” sagot niya. “Kung hindi ka magsusunog ng pancake.”
Napatawa ako. Totoo. Mahina. At doon ko naisip.
Ito ang pinaka-mapanganib na sandali sa lahat.
Hindi dahil may paparazzi. Hindi dahil may kontrata.
Kundi dahil sa isang simpleng almusal, unti-unti kong binibitawan ang lalaking matagal kong pinrotektahan.
At habang papalayo siya pabalik sa kwarto niya, narinig ko ang sarili kong magsalita...hindi sa kanya, kundi sa katotohanang sinusubukan kong itago...
“Yanna… huwag mo sana akong gawing mahina.”
- Writer
