THE PUBLIC TENSION ESCALATES(POV: YANNA )
1132 Words
"Yanna ano tong pinasok mo?" untag ko sa sarili.
Hindi ko alam kung paano pa ako nakakatayo.
Sa totoo lang, hindi ko na rin alam kung paano pa ako humihinga.
Ang heels ko....sobrang taas, sobrang talim ng takong...ay parang mga kutsilyong nakabaon sa marble floor ng ballroom. Bawat hakbang ko ay may kasamang panganib: isang maling galaw, isang maling tingin, at maaari akong bumagsak at hindi lang pisikal, kundi sa mata ng buong mundo.
Ang ilaw ng spotlight ay parang apoy. Mainit. Mapanghusga. Walang pinapalampas.
At ang mga mata...Diyos ko....libo-libo sila. Socialites. Investors. Politicians. Reporters. Mga taong sanay humusga, manira, at gumawa ng kwento mula sa isang kisapmata.
At sa tabi ko…
si Kairo Valencia.
Tahimik siya. Masyadong tahimik para sa isang lugar na puno ng musika, halakhakan, at ingay ng kristal na nagbabanggaan. Hindi siya ngumingiti. Hindi rin siya mukhang galit. Para siyang isang estatwang bato...matatag, malamig, at handang pumatay kapag may nagkamali ng lapit.
Pero ramdam ko siya.
Ramdam ko ang bawat paghinga niya, mabigat at kontrolado.
Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit hindi kami magkadikit.
At ramdam ko ang mensahe sa likod ng bawat galaw niya:
Walang gagalaw sa’yo. Kahit sino. Kahit kailan.
At doon nangyari ang lahat.
Hindi ko maintindihan kung paano.
Isang maliit na hakbang lang. Isang segundo ng pagkawala ng balanse.
Bigla akong nadulas.
Ang mundo...na kanina lang ay puno ng flash ng camera, tunog ng music, at yabang ng elite...ay biglang nag-freeze. Parang may humigop ng lahat ng tunog. Parang ako lang ang gumagalaw… pabagsak.
Napasinghap ako.
“U—ummm!” Isang mahinang ungol ang nakawala sa labi ko, halos walang tunog, ngunit sapat para maramdaman ko ang takot na kumapit sa dibdib ko.
At bago pa ako tuluyang bumagsak...
Siya.
Isang malakas na braso ang pumulupot sa bewang ko. Mabilis. Eksakto. Walang alinlangan. Ang isa pa niyang kamay ay kumapit sa braso ko...matigas ngunit maingat, parang hawak niya ang isang bagay na maaaring mabasag anumang oras.
Hinila niya ako palapit sa kanya.
Masyadong malapit.
At sa gitna ng kaguluhan...ng gulat ko, ng pagkabigla ng mga tao, ng sabay-sabay na pag-click ng camera...
Hinalikan niya ako.
Sa labi.
Hindi mabagal. Hindi rin agresibo.
Isang halik na parang instinct. Isang galaw na parang desisyon na ginawa sa isang iglap...pero may bigat ng isang taong sanay magdesisyon ng walang pagsisisi.
Namutla ang mundo ko.
Nawala ang tunog.
Nawala ang liwanag.
Ang natira lang ay ang init ng labi niya, ang bigat ng kamay niya sa akin, at ang t***k ng puso kong parang gustong sumabog sa dibdib ko.
“Got you,” bulong niya.
Mababa. Malalim.
At sa mismong sandaling iyon… tumigil ang oras.
Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot.
O matunaw.
Ang katawan niya...malakas, mainit, solid...ay parang pader na humarang sa buong mundo. Isang halo ng banta at proteksyon. Isang presensya na nagsasabing: Kung may lalapit, dudurugin ko.
Hindi siya humiwalay agad.
Hindi niya binitawan ang hawak niya sa akin.
Hindi niya inalis ang katawan niya sa pagitan ko at ng publiko.
Sa gitna ng dance floor, sa harap ng napakaraming mata, naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko pa nararamdaman kailanman...
Possessiveness.
Hindi romantiko.
Hindi rin malambing.
Isang uri ng pag-aangkin na mapanganib… at nakakahilo.
“Yanna,” bulong niya ulit, mas mababa, halos sa tenga ko na lang maririnig.
“Do not let anyone touch you. Not now. Not ever.”
Tumango ako.
Hindi ko alam kung comfort ba ang naramdaman ko… o takot.
Siguro pareho.
Habang umiikot kami sa saliw ng musika...isang sayaw na hindi ko maalala kung kailan nagsimula...ramdam ko ang pagbabago sa paligid. Ang mga bulungan ay lumakas. Ang mga mata ay mas naging mapanuri. Ang mga camera ay mas naging agresibo.
At sa bawat ikot namin, lalo kong nararamdaman na ang mundo ko...ang buhay kong akala ko ay kontrolado ko...ay unti-unting nagiging isang kulungan na may gintong pader.
Isang lugar kung saan ako ay parehong protektado
at nakakulong.
Tumingin ako sa mata niya.
At doon ko nakita...isang liwanag na hindi ko inaasahan.
Galit.
Proteksyon.
At isang kakaibang curiosity… na parang sinusubukan niyang unawain kung bakit ako ganito kaimportante.
Hindi ko maintindihan.
Hindi ko maintindihan kung kailan nagsimulang maging ganito ka-intense ang lahat.
Kung kailan naging ganito ka-delikado ang presensya niya sa buhay ko.
Pero ramdam ko...sa bawat hawak niya sa kamay ko, sa bawat pag-pause ng paghinga niya, sa bawat paglihis ng tingin niya sa paligid...
May isang bagay na nabubuo sa pagitan namin.
Isang sparks.
Isang hate-to-love tension na parang handang sumabog anumang oras.
At doon ko siya naramdaman.
Hindi ko siya nakita agad...
pero naramdaman ko ang bigat ng kanyang presensya.
Isang misteryosong lalaki sa gilid ng ballroom.
Hindi ko siya kilala.
Pero may kakaibang lamig sa titig niya. Isang intensity na parang tumatagos sa balat ko, diretso sa mga alaala kong pilit kong kinakalimutan.
Tinitingnan niya kami.
Ako.
Si Kairo.
Parang alam niya ang lahat tungkol sa akin.
Parang alam niya kung bakit ako narito.
Parang alam niya ang mga kasalanan ng nakaraan ko… at ang dahilan kung bakit ako ngayon ay nasa pagitan ng panganib at ng lalaking handang ipaglaban ako laban sa mundo.
Si Kairo, agad siyang napansin.
Hindi siya nagalit.
Hindi rin siya kinabahan.
Pero tumigas ang katawan niya.
Isang uri ng tensyon ang dumaloy sa kanya....isang warning. Isang tahimik na banta na nagsasabing may paparating na gulo.
Hindi pa tapos ang gabi.
Habang naglalakad kami papunta sa private lounge ng gala, may narinig akong mga bulong.
“Do you see her with him? What’s going on?”
“Gold digger, isn’t she?”
Parang kutsilyo ang bawat salita.
Ramdam ko silang lahat.
At alam kong narinig niya rin.
Pero imbes na bitawan ako, mas hinigpitan niya ang hawak sa braso ko. Hindi masakit...eksakto lang. Isang pressure na malinaw ang mensahe:
Hindi kita pababayaan.
At sa loob ng puso ko, may isang halimaw ang nagising...
isang halo ng galit, attraction, at takot.
Isang bagay na hindi ko alam kung mamahalin ko…
o tatakbuhan.
Pagdating namin sa lounge, hinila ni Kairo ang isang maliit na table palapit sa amin.
“Sit,” utos niya.
Hindi malamig.
Hindi rin pasigaw.
Pero may bigat.
May awtoridad.
Umupo ako, pilit kinokontrol ang t***k ng puso ko. Hindi dahil sa spotlight. Hindi dahil sa mga mata ng publiko.
Kundi dahil sa kanya.
Isang lalaking tila hawak ang emosyon ko—
at unti-unting kinokontrol ang bawat galaw ko.
Hindi siya umalis sa tabi ko.
Hindi siya nag-relax.
Tinitigan niya ako sa mata, mabagal, mapanuri....parang binabasa niya ang bawat reaksyon ko.
“Do you feel safe?” bulong niya.
Tumango ako.
Pero sa loob ko…
alam kong bawat segundo sa tabi niya ay isang digmaan.
At habang papalapit ang misteryosong lalaki…
alam kong magsisimula pa lang ang tunay na laban.
At walang makakalabas na buo.
- Writer
