(FIRST DANGEROUS MOVEPOV: Yanna)
1423 Words
Hindi ko maintindihan kung paano pa ako nakakatayo nang tuwid habang ang buong mundo ay tila umiikot sa paligid ko.
Ang ballroom ay parang isang higanteng aquarium ng liwanag na parang mga kristal na chandelier na kumikislap na parang mga mata ng mga taong nagmamasid, nag-aabang, humuhusga. Ang mga heels ko ay parang bakal na nakabaon sa marmol na sahig. Bawat hakbang ko ay may kasamang kirot, hindi lang sa paa, kundi sa dibdib. Parang may puwersang humihila sa akin pababa, gusto akong patigilin, gusto akong ilantad.
Ang mga mata ng libo-libong bisita na mukhang mga socialites na sanay sa tsismis, mga negosyanteng may nakatagong intensyon, mga photographers na gutom sa iskandalo...ay nakatutok sa amin.
Sa akin.
Sa amin.
Sa relasyong gawa-gawa lang… pero unti-unti nang nagiging mas totoo kaysa sa kaya kong aminin.
Si Kairo ang nasa tabi ko.
Tahimik. Perpekto. Naka-itim na suit na akma sa kanya na parang isinilang siyang suotin iyon. Ang presensya niya ay parang anino...hindi kailangang magsalita para maramdaman. Ang kamay niya ay bahagyang nakadikit sa likod ko, sapat lang para ipaalala sa lahat na may lugar ako… at hindi iyon basta-basta pwedeng lapitan.
Tumingin siya sa akin na parang ako lang ang mundo niya.
At doon ako mas lalong kinabahan.
Dahil alam kong hindi iyon parte ng plano.
Sa ilalim ng malamig niyang titig, may init na hindi ko maipaliwanag. Pero kasabay noon, ramdam ko rin ang bigat sa paligid niya....isang presensya na parang nagbababala sa buong ballroom: Walang makakaantala sa akin sa pagprotekta sa iyo.
At doon nangyari iyon.
Habang kami’y nakaupo sa VIP table, pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Ngumiti ako sa mga taong lumalapit, tumango sa mga bumabati, at tinanggap ang bawat flash ng camera na parang sanay na sanay ako sa ganitong buhay.
Pero hindi ako sanay.
Hindi sa ganitong klaseng tensyon.
Hindi sa ganitong klaseng titig.
May isang lalaki ang lumapit.
Hindi siya kasali sa mga kilalang pangalan. Hindi siya bahagi ng mga pamilyar na mukha na paulit-ulit kong nakikita sa mga event. May kakaiba sa kanya—isang aura na parehong nakakabahala at… pamilyar. Parang isang alaala na pilit kong ibinaon, pero ngayo’y umaangat muli.
Nanlamig ang batok ko.
Si Kairo ang unang nakapansin.
Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtigas ng balikat niya, sa biglang pagbabago ng hangin sa paligid namin. Hindi galit ang tingin niya sa lalaki. Hindi rin kaba.
Isang tahimik na babala.
Isang proteksyon na may halong pang-aalipusta.
“Who’s that?” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses sa lakas ng musika.
Hindi agad sumagot si Kairo. Tinitigan niya ang lalaki na parang sinusukat ang bawat hakbang, bawat galaw. Parang naghihintay siya ng maling galaw para pumutok ang digmaan.
“Someone who thinks he can control this,” sagot niya sa wakas, malamig, mababa, ngunit may panginginig na hindi galing sa takot.
Ramdam ko ang hindi niya sinasabi.
May mas malalim na panganib sa lalaking iyon.
Hindi nagtagal, lumapit ang lalaki sa amin.
Ang bawat hakbang niya ay may kasamang intensity, parang ang buong paligid ay napipilitang umatras para bigyan siya ng daan. Ang mga mata niya ay nakatuon sa akin...hindi bastos, hindi rin hayagan, pero mapanganib. Parang sinusukat niya ang bawat galaw ko, bawat hininga ko, bawat kahinaan.
“Yanna Cruz,” sabi niya, mababa at matalim, sapat lang para marinig ko. “I think you owe me some answers.”
Parang may humila sa sikmura ko pababa.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Hindi ko alam kung paano huminga nang normal. Ang pangalan ko sa labi niya ay parang sumpa...isang pinto na biglang bumukas sa isang bahagi ng buhay kong pilit kong kinalimutan.
At bago pa ako makapagsalita—
Tumayo si Kairo.
Isang iglap lang, pero sapat para magbago ang timpla ng buong ballroom. Tumigil siya sa pagitan namin, ang katawan niya ay parang pader, ang anino niya ay sumaklaw sa akin.
“You will not touch her,” sabi niya.
Malamig. Matatag. Punô ng panganib.
Para bang oras ang tumigil.
Narinig ko ang paghinto ng usapan sa mga katabing mesa, ang pagbagal ng musika sa tenga ko, ang sariling t***k ng puso ko na parang gustong lumabas sa dibdib ko. Ang mundo ko ay umiikot sa pagitan ng lalaking mula sa nakaraan ko at ni Kairo na ngayon ay handang sumunog ng mundo para sa akin.
At doon ko naramdaman—
Ang panganib ay hindi lang papalapit.
Nasa harap na namin ito.
Hindi umatras ang lalaki.
Sa halip, naglakad siya sa paligid ng mesa namin, dahan-dahan, sinasadya, parang isang mandaragit na umiikot sa biktima. Ang tingin niya sa akin ay parang banta, parang paalala.
Hindi ko mawari kung alin ang mas nangingibabaw...takot o galit.
Sa tabi ko, si Kairo ay parang isang mandirigma. Ang katawan niya ay nakahanda, ang bawat galaw ay kontrolado, ang bawat paghinga ay puno ng babala. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nag-eeksena.
Mas nakakatakot iyon.
“Yanna, do not move,” bulong niya sa akin, halos para lang sa akin ang mundo.
Tumango ako.
Hindi ako makapagsalita. Hindi ko rin alam kung kaya ko pa. Pero sa loob ng dibdib ko, may kakaibang halimaw na nagising—isang halo ng attraction at takot. Hindi lang sa lalaking nasa harap namin, kundi sa lalaking nagtatanggol sa akin.
Sa kanya.
THE PUBLIC SUSPENSE
Ramdam ko ang mga mata ng bisita na parang apoy sa balat ko.
Hindi lang sila nanonood. Naghihintay sila. Umaasang may mangyayaring pagsabog, may masisirang reputasyon, may lalabas na katotohanan. Ang init ng kanilang tingin ay halo ng tsismis, pagkamangha, at pagkainggit.
At sa bawat hakbang ng lalaki, si Kairo ay umaayon. Isang galaw pakanan, isang hakbang pakaliwa. Parang sayaw na puno ng tensyon, puno ng babala.
“Do you see him?” bulong niya sa akin, hindi tumitingin.
“Tahimik ka. Gawin mo lang ang gusto ko. Huwag kang gagalaw.”
Tumango ako muli.
At doon ko napagtanto...hindi lang niya ako pinoprotektahan.
Kinokontrol niya rin ako.
Ang fake romance namin ay unti-unting nagiging isang bagay na mas mapanganib. Mas personal. Mas totoo.
Sa isang iglap, tumalikod ang lalaki at naglakad palayo...patungo sa dance floor.
Parang may hinahandang plano.
Nanikip ang dibdib ko.
Si Kairo, walang sabi-sabi, hinawakan ang braso ko. Mahigpit. Sigurado. Hinila niya ako papalapit sa kanya, ang katawan niya ay agad na humarang sa akin mula sa buong mundo.
“Follow me,” bulong niya.
Malamig. Nanginginig. Punô ng possessive intensity.
Habang naglalakad kami papunta sa isang mas pribadong bahagi ng ballroom, hindi bumitaw ang mga mata niya sa lalaki. Ang bawat galaw niya ay nagsasabing handa siyang lumaban.
At sa loob ng puso ko, may kakaibang halo ng takot at excitement.
Hindi ko alam kung bakit.
Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging ganito.
Pagdating namin sa isang private corner, huminto siya.
Hinawakan niya ang mukha ko—dahan-dahan, pero may bigat. Parang gusto niyang siguraduhin na naroon pa ako, na ligtas pa ako, na kanya pa rin ako sa sandaling iyon.
Tinitigan niya ako sa mata.
“Yanna,” bulong niya, ang boses ay puno ng galit at proteksyon. “Do you understand? You are mine. And no one will ever touch you.”
Parang may kuryenteng dumaan sa buong katawan ko.
Hindi ko alam kung dapat akong matakot… o matunaw.
Ang t***k ng puso ko ay sumabay sa kanya. Ang init ng katawan niya ay ramdam ko kahit may distansya pa rin. Ang labi niya ay malapit sa tenga ko, ang boses niya ay halos sumisigaw ngunit kontrolado, malamig, mapanganib.
At sa sandaling iyon, ang mundo ko ay lumiit.
Kami lang dalawa.
At bago pa man ako makasagot...
Isang malakas na sigaw ang umalingawngaw sa kabilang dulo ng ballroom.
“Stop right there!”
Napaikot ang ulo ko.
Ang lalaki mula sa nakaraan ko ay hindi na nagmamasid.
Kumilos na siya.
Diretso. Matatag. May dalang galit na hindi na maitago.
Si Kairo ay agad na humarap, ang katawan niya ay parang pader sa harap ko. Ang mga mata niya ay kumikislap...galit, possessiveness, at isang pangakong hindi niya bibitawan.
Tumingin siya sa akin sandali.
At sa bulong na halos hindi marinig sa ingay ng mundo, sinabi niya:
“Yanna… stay behind me.”
At sa sandaling iyon, alam ko...
Ang panganib ay mas malapit na kaysa sa anumang akala ko.
At ang mundo ko, sa tabi ng lalaking dapat ay nagpapanggap lang na nagmamahal sa akin, ay nagsimulang magbago.
Hindi na ito laro.
Isa na itong larangan ng galit, proteksyon, at isang posibleng pag-ibig na hindi ko pa nauunawaan… pero unti-unti nang kinatatakutan at ninanais.
- Writer
