STRANGER SPEAKS(POV: YANNA)
1300 Words
"Ano ba ’tong nararamdaman ko?"
Hindi ito takot na basta-basta lang.
Hindi rin kaba na dulot ng spotlight, ng mga kamera, ng gala crowd na parang mga buwitre na naghihintay ng dugo.
Ito ay isang mas malalim, mas masikip, mas mapanganib na pakiramdam.
Parang sasabog ang puso ko sa dibdib ko...hindi dahil sa paligid, kundi dahil sa lalaking nakatayo sa harap namin.
Isang panganib na hindi ko lubos maintindihan.
Isang presensyang parang multo mula sa nakaraan, ngunit may bigat na kayang durugin ang kasalukuyan ko.
At higit sa lahat...
Dahil kay Kairo.
Nasa tabi ko siya, pero pakiramdam ko nasa harap ko siya, nasa likod ko, nasa bawat sulok ng paligid ko. Para siyang pader na may pulso...buhay, mainit, galit.
Ang bawat galaw niya ay kontrolado, ngunit ramdam ko ang tensyon sa bawat hibla ng katawan niya. Ang bawat paghinga niya ay may intensyon, may babala, may pangakong malinaw na malinaw kahit hindi niya sinasabi:
Hindi siya makakaabot sa’yo. Kahit patayin ko ang mundo.
Tumayo ako, pero tila nagyelo ang buong katawan ko.
Ang heels ko ay parang nakakapit sa sahig, bawat sentimetro ay laban sa takot, laban sa alaala, laban sa lalaking biglang bumangon mula sa bahagi ng buhay kong akala ko’y tuluyan ko nang inilibing.
“Yanna…”
Bulong ni Kairo.
Malamig ang boses niya, pero ang ilalim nito ay nag-aalab. Parang apoy na pilit kinukulong sa bakal.
“Stay behind me.”
Hindi iyon pakiusap.
Hindi rin iyon paalala.
Isa iyong utos....at sa hindi ko maintindihang dahilan, sinunod ko.
Ang lalaki ay hindi na nagmamasid lang.
Lumapit siya nang diretso. Walang pag-aalinlangan. Walang takot. Ang bawat hakbang niya ay parang paghahamon...hindi lang kay Kairo, kundi sa akin, sa katahimikan kong pinili noon, sa katauhan kong pilit kong binuo ulit.
“Step aside,” sabi niya, boses na puno ng galit at arrogansiya, tila sanay na sinusunod.
Ngunit si Kairo...
Hindiapektado.Hindi natitinag..
Ni hindi man lang kumurap.
Ang katawan niya ay nakatayo sa harap ko na parang konkretong pader. Ang balikat niya ay bahagyang umangat, ang panga niya ay tumigas, at ang mga mata niya...
Diyos ko.
Ang mga mata niya ay kumikislap sa galit na halos hindi na pantao.
“Not. A. Step. Closer.”
Bawat salita ay mabagal, mabigat, at punô ng banta.
Parang may alon ng enerhiya ang bumalot sa paligid namin. Isang tensyon na halos marinig—parang bakal na hinihila palayo sa magnet, ngunit gustong-gustong magbanggaan.
Hindi ko alam kung dapat akong manginig sa takot… o matunaw sa presensya niya.
May kakaiba sa paraan ng pagtayo ni Kairo. Hindi lang ito proteksyon. Hindi lang ito galit.
May pag-aangkin.
Sa isang iglap, iniabot ng lalaki ang kamay niya—tila gusto niyang makipagkamay, tila gusto niyang ipakita na wala siyang tinatago.
Pero bago pa man siya makalapit...
Kumilos si Kairo.
Hindi marahas. Hindi madugo.
Ngunit eksakto.
Isang mabilis na galaw lang...sapat para ilihis ang kamay ng lalaki, sapat para ilagay ang distansya, sapat para ipaalala kung sino ang mas may kontrol.
Kasabay noon, hinawakan niya ang braso ko.
Mahigpit. Mainit. Parang doon niya ibinuhos ang galit na pinipigilan niya.
“Do not touch her,” bulong niya.
Hindi iyon para sa lalaki.
Para iyon sa buong mundo.
At sa sandaling iyon, may dumaan sa katawan ko...isang init, isang kilabot, isang thrill na halos ikinahilo ko.
Hindi lang galit ang naramdaman ko.
May kilig.
May pagkahilo.
May attraction na pilit kong tinatanggihan pero mas lalong lumalakas.
Ang bawat galaw niya sa tabi ko ay punô ng dominasyon. Hindi bastos. Hindi pilit. Ngunit malinaw.
Ako ang nasa kanya. At wala nang iba.
Naririnig ko ang mga bulong sa paligid:
“Who is she?”
“Why is she with him?”
“Gold digger?”
“Is she worth the trouble?”
Kung dati’y dudurog iyon sa akin, ngayon...
Wala.
Ang mundo ay lumiit sa hawak ng kamay niya sa akin. Dahan-dahan, nanginginig, pero matatag. Para bang kahit siya mismo ay nagugulat sa lakas ng nararamdaman niya...pero hindi niya iyon bibitawan.
Ang fake romance namin...
Sa unang pagkakataon...
Ay nagliyab.
Hindi ito scripted.
Hindi ito planado.
Isa itong spark na nagmula sa galit, sa panganib, sa pangangailangan.
Isang hate-to-love tension na parang apoy na hindi mo alam kung tutupok o magpapainit sa’yo.
Humakbang si Kairo palayo sa gitna ng ballroom, hinila niya ako papunta sa isang private corner. Ang galaw niya ay mabilis, desidido, parang ayaw niyang bigyan ng kahit isang segundo ang lalaking iyon.
Hinawakan niya ang mukha ko.
Hindi marahas.
Pero hindi rin marahan.
Parang gusto niyang siguraduhin na naroon pa ako. Na buhay ako. Na nasa kanya pa rin ako.
Tinitigan niya ako sa mata...at sa titig na iyon, wala nang gala, wala nang camera, wala nang mundo.
“Yanna…”
Bulong niya, halos punit ang boses.
“Do you understand?”
Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang sarili.
“You are mine.”
Hindi ko alam kung bakit hindi ako umatras.
Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumutol.
“And no one,” dagdag niya, mas mababa, mas mapanganib,
“will ever touch you.”
Tumango ako.
Halos hindi makapagsalita.
Ang init ng katawan niya ay parang apoy na dumidikit sa balat ko. Ang presensya niya ay sobrang lapit, sobrang buo, sobrang dominante na parang kaya niyang akuin ang buong mundo kung kailangan.
“Do not be afraid,” sabi niya.
Ngunit may kasamang banta iyon...isang banta na kahit ako lang ang nakakaintindi.
Parang sinasabi niyang: Kung may dapat matakot dito, hindi ikaw.
“Who do you think you are?” sigaw ng lalaki mula sa likuran namin.
Puno ng galit. Puno ng ego.
“Step aside, Valencia. This is between us.”
Pero si Kairo...
Hindi umatras.
Hindi man lang siya tumingin agad.
Mas lalo siyang lumapit sa akin, ang braso niya ay umikot sa likod ko, ang katawan niya ay halos yakapin ako nang buo...isang malinaw na mensahe sa lahat ng nanonood.
“Yanna,” bulong niya, labi halos dumampi sa tenga ko,
“do not move. Stay right here.”
Ang bawat hininga niya ay parang sumpa at pangako.
Ako ang nagmamay-ari sa’yo.
Ako ang pader mo.
Ako ang digmaan mo.
Naroon ang paparazzi.
Naroon ang socialites.
Naroon ang buong mundong naghihintay ng eskandalo.
Pero sa kabila ng lahat...
May connection kaming dalawa na parang sariling mundo.
Isang halo ng galit, attraction, at possessive tension na hindi ko na kayang itanggi.
Ang lalaki ay hindi umatras.
Ngunit si Kairo ay mas lalo lang tumigas.
Hindi niya ako iniwan kahit isang pulgada.
Ang braso niya sa likod ko, ang kamay niya sa braso ko...lahat ay tahimik ngunit malinaw:
Ako ang bahala sa’yo. Kahit masunog ang lahat.
Hindi ko alam kung dapat akong matakot o masabik.
Pero ang t***k ng puso ko...
Hindi nagsisinungaling.
“Stay close,” bulong niya, mababa, galit, at sobrang protektibo.
At doon ko naintindihan...
Hindi lang kami nasa isang gala.
Nasa isang battlefield kami.
Ng emosyon.
Ng proteksyon.
Ng isang attraction na masyadong mapanganib para pigilan.
At sa isang iglap...
Nakita ko ang lalaki na nagtaas ng kamay.
May hawak siyang dokumento.
Isang papel na parang kayang sirain ang gabi, ang gala, at ang fake relationship namin.
Si Kairo ay agad na humakbang paharap.
Galit.
Possessive.
At tuluyang wala nang kontrol.
Ang mga mata niya ay kumikislap na parang handa nang pumatay.
“Yanna…”
Bulong niya, nanginginig sa galit at damdamin.
“Hindi kita hahayaan.”
Lumapit pa siya sa akin, parang gusto niyang itago ako sa dibdib niya.
“Not now,” dagdag niya.
“Not ever.”
At sa sandaling iyon, alam ko...
Ang mga puso namin ay hindi lang basta tumitibok.
Lumalaban sila.
Nagtatanggol.
At sa gitna ng panganib...
Unti-unti, delikado, at walang pahintulot...
Nagmamahal.
Ngunit ang banta?
Mas malapit na.
Mas matindi.
At malinaw...
Hindi pa tapos ang laban.
- Writer
