THE STRANGER MAKES HIS MOVE(POV: YANNA)
1285 Words
“Kairo… please. Dito ka lang sa tabi ko.”
Hindi ko namalayang nasabi ko iyon nang halos pabulong, parang panalangin kaysa pakiusap. Ang kamay ko ay bahagyang nanginginig habang hinahanap ang kanya...at nang maramdaman ko ang mainit, matatag niyang palad na pumulupot sa daliri ko, parang may kumapit sa akin mula sa bingit ng bangin.
“Just hold my hand,” bulong niya sa tenga ko.
Hindi siya sumigaw. Hindi siya nag-utos. Ngunit may bigat ang bawat salita niya...isang tahimik na kapangyarihang mas nakakatakot kaysa sigaw o pagbabanta.
Humigpit ang hawak niya. Hindi masakit. Hindi rin sobrang lambot. Saktong lakas para ipaalala sa akin na naroon siya. Na hindi ako nag-iisa sa gitna ng marangyang gala na ito, sa gitna ng mga ilaw, kamera, at matang walang pakialam kung masira ang mundo ko basta may makuhang tsismis.
Hindi ko alam kung paano pa ako nakakatayo.
Ang heels ko ay parang mga patalim na nakabaon sa marmol na sahig. Ang gown ko ay mabigat, parang may sariling bigat ng inaasahan at pekeng imahe. Ang bawat camera flash ay tila kidlat...bulag, mapanakit, at walang babala.
Lahat sila ay nakatingin.
Sa amin.
Sa akin.
Ngunit sa tabi ko, si Kairo ay tahimik. Hindi siya ngumiti para sa kamera. Hindi rin umiwas. Nakatayo siya roon na parang eskultura...perpekto ang postura, diretso ang balikat, at ang presensya niya ay parang pader na hindi kayang banggain.
Ramdam ko ang mensahe kahit wala siyang sinasabi:
Hindi siya makakaabot sa’yo.
Ngunit ang lalaking iyon… ang misteryosong lalaki sa dulo ng hall… ay hindi na kontento sa panonood.
Kanina pa siya nandoon. Hindi ko alam kung kailan ko siya unang napansin...marahil dahil ang uri ng lalaking tulad niya ay hindi humihingi ng pansin. Inaangkin niya iyon.
Ngayon, kumilos na siya.
Diretso. Walang pag-aalinlangan.
Ang bawat hakbang niya ay mabagal ngunit may bigat, parang bawat tapak ay may kasamang babala. Ang suot niyang tuxedo ay elegante, ngunit ang aura niya...madilim. May galit. May arrogance na hindi kailangang ipagsigawan.
Tumigil ang ilang usapan sa paligid. May mga nakapansin. May mga umatras nang bahagya, instinctively, parang may paparating na bagyo.
“Valencia,” sabi niya.
Ang boses niya ay hindi malakas, ngunit malinaw. Tumagos sa ingay ng gala na parang kutsilyo sa sutla.
“It’s time we settle this.”
Parang huminto ang oras.
Hindi gumalaw si Kairo.
Hindi niya binitawan ang kamay ko. Hindi rin niya hinarap agad ang lalaki. Ngunit ramdam ko ang pagbabago...ang bahagyang pag-igting ng panga niya, ang pagbagal ng paghinga, ang katahimikan bago ang bagyo.
“There’s nothing to settle,” sagot niya sa wakas.
Mababa ang boses niya. Malamig. Kontrolado.
Ngayon siya tumingin sa lalaki.
At nang magtagpo ang mga mata nila, parang may kuryenteng sumabog sa pagitan nila...isang digmaang walang baril, puro titig at tensyon.
“Stay back.”
Hindi iyon pakiusap. Hindi rin iyon babala.
Isa iyong utos.
Ako ang nasa pagitan nila. O mas tama...ako ang dahilan kung bakit naroon sila.
Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin. Ang puso ko ay parang sasabog...hindi lang sa takot, kundi sa kakaibang halo ng excitement at… attraction?
Ayaw kong aminin iyon kahit sa sarili ko.
Sa bawat hakbang ng lalaki palapit, si Kairo ay halos hindi gumagalaw...ngunit ramdam ko ang bawat adjustment niya. Isang bahagyang hakbang paharap. Isang anggulo ng balikat. Isang posisyong malinaw ang mensahe:
Dumaan ka muna sa akin.
Hinawakan niya ang braso ko.
Dahan-dahan, ngunit may awtoridad.
At bago ko pa maunawaan ang nangyayari, inilagay niya ako sa likod niya...ang katawan niya ay parang pader na biglang sumara sa harap ko.
“You’re safe with me,” bulong niya.
Malamig ang tono, ngunit matatag. Parang isang pangako na hindi niya kayang suwayin kahit gusto niya.
Ang init ng katawan niya ay agad kong naramdaman. Ang likod ko ay halos dumikit sa kanya, at sa isang iglap, ang mundo ko ay lumiit...naging siya lang, ang t***k ng puso niya na ramdam ko sa likod ko, ang paghinga niyang mabagal ngunit kontrolado.
Ngunit sa halip na guminhawa… lalo akong kinabahan.
Dahil sa init na iyon, may kakaibang kilig na gumapang sa akin. Isang thrill na hindi ko maintindihan. Isang tensyon na parang may halimaw na unti-unting nagigising sa pagitan namin.
Hindi ko alam kung dapat ba akong umatras… o lalong dumikit.
Hindi lang kami ang nandoon.
Ang buong gala ay nakatingin.
Narinig ko ang mga bulong...mga salitang hindi na itinago.
“Who is she?”
“Gold digger, I presume?”
“Isn’t that Valencia’s…?”
Hindi ko na tinapos ang mga tanong sa isip ko. Dahil ang braso ni Kairo na nakapulupot sa akin ay parang sagot sa lahat.
Hindi siya nag-react. Hindi niya sinagot ang mga bulong. Ngunit ang tindig niya ay malinaw:
Hindi kita hahayaan.
Huminto ang lalaki ilang hakbang ang layo.
Tinitigan niya kami...ako, sa likod ni Kairo; si Kairo, handang humarang sa kahit ano.
“Valencia,” muli niyang sinabi, mas matalim ngayon ang tono. “I warned you. Step aside.”
Ngunit si Kairo ay hindi umatras.
Hindi rin siya ngumiti.
“Not happening,” sagot niya.
Isang simpleng linya. Ngunit ramdam ko ang bigat nito...parang desisyong matagal nang ginawa.
Ang puso ko ay parang sasabog.
Hindi lang dahil sa panganib.
Kundi dahil sa presensya niya...isang lalaking parang kayang kontrolin ang buong silid… at sa di ko maintindihang paraan, hawak din ang emosyon ko.
Habang nakatayo kami sa isang mas pribadong sulok ng hall, ramdam ko ang pag-init ng katawan ko, ang pagbilis ng t***k ng puso ko, at ang kaba sa bawat paghinga.
Ako...isang babaeng sanay sa kontrol, sa plano, sa distansya...ay ngayon ay nakatali sa pagitan ng dalawang malalakas na presensya.
Ang lalaking nagpoprotekta.
At ang lalaking nagbabanta.
Galit. Takot. Excitement. Attraction.
Lahat iyon ay sabay-sabay na nag-aalab sa loob ko.
Hindi ko alam kung saan ako lulugar...sa pagitan ng pagnanasa at proteksyon.
Ngunit isang bagay ang malinaw.
Ang bawat galaw ni Kairo ay nagbabadya ng isang katotohanang hindi ko pa naririnig, ngunit ramdam ko hanggang buto:
Ako ang nagmamay-ari sa’yo, Yanna.
Hindi nagtagal, kumilos ang lalaki.
Hindi marahas. Hindi padalos-dalos.
Isang hakbang lang...sapat para subukan ang hangganan.
Ngunit agad na nag-react si Kairo.
Mabilis. Eksakto.
Hinawakan niya ang braso ko at muling inilagay ako sa likod niya, mas mahigpit ngayon ang distansya, mas malinaw ang intensyon.
“No one dares to touch what’s mine,” bulong niya.
Halos ako lang ang nakarinig.
At sa sandaling iyon, may dumaan sa katawan ko.....isang kilig na hindi ko kayang ipaliwanag, isang init na hindi ko gustong pigilan.
Ang lalaki ay hindi umatras.
Ngunit sa mata niya, nakita ko ang pag-iingat.
Si Kairo ay hindi bluff.
Habang nakatayo kami roon, ramdam ko ang bawat pulgada ng presensya ni Kairo...ang lakas, ang kontrol, ang dominansyang hindi kailangang ipagsigawan.
“Yanna…” bulong niya, mas mababa ang boses ngayon. “You’re mine.”
Ang mundo ko ay tila umikot.
Ang fake romance.
Ang proteksyon.
Ang panganib.
Lahat ay nagsanib-sanib sa isang mapanganib na katotohanan:
Hindi na ito simpleng palabas.
At bago pa man ako makapag-isip ng kahit ano, nakita ko ang lalaki na nagtaas ng kamay.
May hawak siyang dokumento.
Isang lihim.
Isang sandatang kayang wasakin hindi lang ang gala....kundi ang lahat ng pinagtataguan naming dalawa.
Tumayo si Kairo nang mas tuwid.
Ang mga mata niya ay kumislap...galit, determinasyon, at isang bagay na mas malalim pa.
“Yanna,” sabi niya, hindi na bulong ngayon. “Hindi kita hahayaan.”
Humigpit ang hawak niya sa akin.
“Not now. Not ever.”
At sa gitna ng liwanag, mga kamera, at bulong ng mundo...ang mga puso namin ay hindi lang basta tumitibok.
Lumalaban. Nagtatanggol. At unti-unting… nahuhulog.
Ngunit ang banta?
Mas malapit na ngayon.
Mas matindi.
At malinaw...
Hindi pa ito tapos.
- Writer
