Dangerously His (For Six Months)

Don't Worry(POV: YANNA)

Ang mundo ko ay nag-iba sa isang iglap. Ang gala, ang mga flashing cameras, ang mga mata ng tao sa paligid... lahat ay parang background noise lang sa kung ano ang nangyayari sa tabi ko.

Si Kairo ay nakatayo, tahimik, malamig, at bawat galaw niya ay parang pader. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa misteryosong lalaki, ngunit ramdam ko ang init ng katawan niya sa akin, hawak ang braso ko nang mahigpit. Parang sinasabi: Hindi ka niya mahahawakan.

“Do not worry about him. He’s nothing.”

Hindi ko na kailangang tumugon. Ramdam ko ang bawat salita niya, ang bawat titig niya sa lalaki, ang bawat panginginig sa boses niya. Ang hawak niya sa akin ay hindi basta proteksyon. May hawak siyang possessive control, at ramdam ko ito hanggang sa bawat hibla ng katawan ko.

“Stay close.”

Hinila niya ako nang kaunti sa tabi niya. Ang init ng katawan niya ay parang isang pader ng seguridad, ngunit hindi lang iyon ... may halimaw sa likod ng proteksyon na iyon. Ang puso ko ay mabilis, hindi lang dahil sa takot sa banta, kundi sa thrill ng presensya niya.

“Do not read that. I’ve got this.”

Isang mensahe sa phone ko, anonymous at banta, pero hindi ako makagalaw. Si Kairo ang kumikilos. Ramdam ko ang hawak niya sa braso ko, bawat galaw niya ay punô ng warning at dominance.

“Trust me. I’ll protect you, no matter what.”

Ang bawat salita ay parang naglalaman ng isang pangako at babala. Hindi lang siya nagpoprotekta; hawak niya ang kontrol sa sitwasyon, at ramdam ko na hindi niya hahayaan ang sinuman na sirain ang mundo namin ... lalo na ako.

“Yanna… stay close.”

Hindi ko kailangang magsalita. Ang bawat hawak niya, ang init ng katawan niya sa tabi ko, ang intensity ng titig niya ... lahat ay nagpapabilis ng t***k ng puso ko. Ang takot, excitement, at kakaibang attraction ay sabay-sabay sa loob ng dibdib ko, at hindi ko alam kung saan magsisimula o magtatapos.

“Do not even think about it.”

Ang lalaki sa kabilang dulo ay lumapit ng kaunti, at ramdam ko ang tensyon sa hangin. Si Kairo, parang pader, hindi umurong. Ang possessive energy niya ay nakapalibot sa amin, proteksyon na hindi basta-basta mapapasubalian.

“Yanna… this isn’t over.”

Hindi ko kailangang tumugon. Ramdam ko ang bawat salita sa loob ng katawan ko ... parang babala, parang pangako, parang halimaw na naka-lock sa akin. Hindi lang kami nakatayo sa tower; ramdam ko na parang nasa gitna kami ng battlefield ng emosyon at possessive romance, at bawat galaw ni Kairo ay nagpapaalala sa akin kung sino ang may kontrol.

Sa likod ng lahat ng ito, alam ko na hindi niya hahayaan akong masaktan. Hindi ngayon, hindi kailanman. Ngunit ramdam ko rin na habang tumitindi ang panganib, tumitindi rin ang tensyon sa pagitan namin. Ang fake relationship namin ay unti-unting nagiging mas kumplikado, mas intense, at mas hindi ko maintindihan sa sarili ko.

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatili sa gitna ng dance floor, hawak ang bawat isa sa isang rhythm na tanging damdamin namin lang ang nakakaintindi.

Ang mundo sa paligid namin ay bumalik sa reality sa isang iglap ...ang musika, ang crowd, ang spotlight ... pero kami lang ang naglalakad sa invisible bubble ng aming sariling momentum.

“Don’t ever let go,” bulong niya, hawak pa rin ako nang mahigpit, parang sinasabi na kahit anong mangyari, hindi niya ako ipapabaya.

Ramdam ko ang bawat titig niya, bawat paghinga, bawat galaw ng kamay niya sa bewang ko. Hindi peke ang tensyon na iyon. Hindi dramatiko. Real.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o masabik, pero bawat segundo sa tabi niya ay punô ng excitement at thrill na nagpapabilis ng t***k ng puso ko.

“Stay with me,” dagdag niya, dahan-dahan, at ramdam ko na hindi lang ito command kundi pangako, possessive at protective sabay-sabay.

Hindi ko kayang i-deny na may spark sa pagitan namin. Kahit na pinipilit ng isip ko na huwag itong aminin, ramdam ko sa bawat galaw niya at bawat titig na parehong nahihirapan kami sa damdamin na hindi namin kayang sabihin.

“Look at me,” bulong niya, hawak ang braso ko, inilalapit sa sarili niya.

Ang init ng katawan niya sa tabi ko, ang intensity ng titig niya, ang presensya niya .... lahat ay nagmimistulang gravity na humihila sa akin papalapit sa kanya, at hindi ko na kayang lumaban.

Habang unti-unting nagbabalik ang musika, ramdam ko ang tension sa paligid ... ang crowd, ang mga mata ng tao, ang mga paparazzi ....pero parang invisible wall ang Kairo sa pagitan namin at ng mundo.

“Let them see us. Let them know,” bulong niya, at ramdam ko ang possessive pride sa boses niya.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ito. Ang fake relationship namin ay hindi na lamang para sa publiko, kundi para sa akin mismo ... para sa proteksyon, para sa control, para sa intensity na walang ibang nakakaintindi.

“Never let anyone hurt you. Never,” bulong niya, at hinila ako papalapit sa dibdib niya, hawak ang ulo ko sa balikat niya.

Ang t***k ng puso niya ay ramdam ko sa bawat hibla ng katawan ko. Ang bawat galaw niya ay nag-iiwan ng markang hindi ko maalis, kahit gusto kong pigilan ang sarili ko.

“Yanna… don’t move.”

Hindi ko na alam kung dapat ba akong umalis o manatili. Ang mga mata niya ay naka-lock sa akin, punô ng possessive intensity, ng threat, ng promise, ng passion na hindi kayang i-deny.

Ang fake romance na nagsimula bilang kontrata ay unti-unting nagiging mas real, mas personal, mas kumplikado.

“Don’t even think about leaving,” bulong niya, at hawak pa rin niya ako nang mahigpit.

Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang breath niya sa leeg ko, at ang tension na ito ay thrilling at nakakakilig sa isang paraan na hindi ko maintindihan.

Hindi ko alam kung sino ang mas marami ang kontrol sa dance floor ... siya o ako.

Ngunit ramdam ko na sa bawat galaw, sa bawat hawak, sa bawat titig, siya ang nagpapalakas ng tension at ako ang sumasabay, kahit na ang puso ko ay sabay-sabay na nag-aaway sa sariling damdamin.

“Yanna… akin ka lang. Only mine. Always,” bulong niya sa akin, at parang ang mundo ay naging tahimik ulit, kahit na ang musika ay bumalik.

Parang kami lang ulit ang natira sa universe na ito, hawak ang bawat isa sa rhythm na hindi kayang basagin ng kahit anong crowd, kahit anong paparazzi, kahit anong drama sa paligid.

Ang bawat segundo ay punô ng emotion, passion, possessive intensity, at forbidden attraction.

Hindi kami nagsasalita, ngunit bawat galaw, bawat titig, bawat hininga ay nagkukwento ng isang storya na hindi namin kayang i-deny.

Ang mundo ay patuloy sa paligid namin, pero kami lang ang nag-eexist sa bubble na ito ng damdamin, rhythm, at intensity.

“Never let anyone come between us,” bulong niya, hawak ang kamay ko, hawak ang puso ko, hawak ang rhythm ng damdamin namin.

Ang bawat galaw niya ay punô ng control, possessiveness, at proteksyon. Ang bawat titig ay punô ng sparks na hindi ko kayang i-ignore.

Hindi ko alam kung ano ang susunod.

Ngunit sa bawat hawak niya, sa bawat titig niya, sa bawat bulong, alam ko...walang makakakawala sa rhythm na ito, sa intensity na ito, sa connection na ito.