Dangerously His (For Six Months)

Walls Falling (Kairo’s POV)

“Don’t push me away,” ulit ko, mas mababa, mas mahina, pero may bigat sa bawat salita—may halong takot at pananalig.

Yanna tumigil sa pagkilos, nagulat. Hindi niya inaasahan na ganito kalambing ang tono ko. Hindi siya inaasahan na ganito kalalim ang titigil ng aking mga salitang nakalaan lamang sa kanya.

“Hindi ko naman…” ang simula niya, mahina, tila nagtatanggol, ngunit naramdaman ko ang panginginig sa kanyang boses—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa hindi niya alam kung paano harapin ang biglang pagpapakatotoo ko.

“Shh,” pinutol ko siya, dahan-dahan, hinawakan ko ang kanyang kamay at iniangat ito hanggang sa mapunta sa pagitan namin. “Hindi mo kailangang magsalita. Hindi ko rin kayang magkunwari sa’yo. Hindi ko na kaya pang itago… Yanna, ikaw lang ang nagpapabago sa akin. Ikaw lang ang nagpapalambot sa puso kong matagal nang naging pader.”

Tahimik siya, nakatitig sa akin. Ramdam ko ang kanyang damdamin—pagkahilo, pagkabigla, halong kilig at takot. Hindi siya makapaniwala, at ako rin. Dahil sa lahat ng taon na iyon, hindi ko pa naramdaman na may ganoong kapangyarihan sa akin ang isang tao.

“Hindi mo ba naiisip…” nagsimula siya, halatang napapikit ang kanyang mga mata sa damdamin niya, “na baka… masaktan ako?”

Lumapit ako, hinawakan ko ang kanyang pisngi, dahan-dahang ikiniling sa palad ko. “Kung sasabihin ko sa’yo ang totoo,” ang boses ko ay halos pabulong, “bakit mo ako iniibig? Bakit ka nagpapakapalad sa akin? Dahil ako rin, sa bawat sandali, naiiyak ako sa takot na baka mawala ka. At sa unang pagkakataon, gusto kong maramdaman mo na… hindi lang kita iniingatan. Minamahal kita.”

Muling tumahimik siya, tila pinipili kung paano sasagutin ang bigat ng aking salita. Ramdam ko ang pag-alog ng kanyang katawan sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko—at sa loob ng sarili ko, lumalakas ang bawat t***k ng puso ko para sa kanya.

“Hindi mo maintindihan,” bulong niya, halos pabulong, “lahat ng nangyari sa akin… lahat ng pinagtulungan ko… hindi mo alam kung gaano ako nasaktan.”

Huminga ako nang malalim, inilapit ko ang aking noo sa kanya, at hinayaan kong maramdaman niya ang init at presensya ko. “Alam ko. At hindi ko rin kayang maintindihan lahat ng sugat mo… pero pwede kong subukan. At higit sa lahat, hindi ko hahayaang may sumakit sa’yo ulit, hindi sa akin, hindi sa mundo. Yanna… ako na ang magiging sandalan mo.”

Napakapit siya sa kamay ko, parang natutunaw sa bawat salita. Halos masaktan sa tindi ng damdamin namin. “Pero paano… paano kung nasaktan ulit ang puso ko?” tanong niya, halatang nanginginig, hindi sa lamig kundi sa sobrang emosyon.

“Hindi na,” sagot ko, halimuyak sa kanyang buhok habang dahan-dahan ko siyang niyakap. “Hindi na ulit. Walang iba, walang kalaban, walang nakaraan. Ngayon… ngayon lang tayo, at dito, sa pagitan ng yakap ko.”

Hindi ko siya hinalikan agad—hinintay ko ang bawat kisapmata, bawat paghinga. Para bang gusto kong maramdaman niya ang bawat t***k ng puso ko, bawat hangarin ng katawan ko na ipakita sa kanya na siya lang ang aking mundo.

“Ikaw lang,” bulong ko, dahan-dahan, halos pabulong, “ang makakapagpaikot sa mundo ko. Ikaw lang ang makakapagpatahimik sa gulo sa isip ko. Ikaw lang ang makakapagpapahinga sa puso ko.”

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niya, nakita ko ang luha na nagsisimula nang kumalat sa ilalim ng mga pilikmata niya—hindi ang luha ng pag-iyak sa sakit, kundi luha ng pagkakabighani, ng pagkatuklas sa lalim ng nararamdaman niya para sa akin, at para sa sarili niya.

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin…” ang boses niya, nanginginig, “…pero parang… parang gusto kong maramdaman lahat ng iyon. Ngayon. Hindi bukas. Hindi sa iba.”

Ngumiti ako, mas malambing kaysa dati, parang natutunaw na lahat ng mga pader sa paligid ko. “Ngayon na,” sagot ko, hinila ko siya palapit sa dibdib ko. “Dito, sa yakap ko… mararamdaman mo lahat. At hindi ko ito itatago. Hindi ko ito ipagkakaila. Yanna… ikaw ang aking mundo. Hindi ka lang mahalaga. Mahal kita.”

Lumapit siya sa akin, unti-unting bumaling ang mukha niya sa akin. Halos hindi ko na mapigilan ang sarili ko, hinayaan ko ang mga labi ko na dahan-dahang dumikit sa kanya—hindi marahas, hindi mabilis, ngunit puno ng lambing at pangako. Isa lang ang kahulugan ng halik na iyon: “Ikaw lang.”

Nag-ikot ang mundo namin. Parang naglaho ang lahat ng ilaw, ingay, at tensyon. Parang kami lang ang umiiral, na ang bawat hininga, bawat t***k ng puso, bawat paghipo ay nagiging panata sa pagitan namin.

“Hindi ko… hindi ko kaya…” bulong niya, nanginginig, habang pinapikit ang mga mata, “na hindi ka hawakan.”

“Hindi mo rin kailangan,” sagot ko, mas malambing pa, dahan-dahang hinaplos ang buhok niya, pisngi, at noo. “Basta narito ako. Basta narito ka sa akin. Hindi kita hahayaan.”

Hindi kami bumitaw. Hindi kami nagsasalita. Isa lang ang naiintindihan namin: kami. Ang lahat ng sugat, takot, pagkakanulo, at pagdududa ay tila napawi sa yakap at halik na iyon.

Tumigil ako sandali, hinawakan ang mukha niya, pinilit ko siyang tumingin sa akin. “Yanna… tingnan mo ako. Pakiramdam ko, natutunaw ang lahat ng pader ko… at ikaw lang ang makakagawa nito. Ang puso ko… ikaw lang ang may hawak.”

“Hindi ko alam…” bulong niya, at halatang nanginginig sa damdamin, “kung paano mo nagawa ito… na bumagsak lahat ng pader ko… sa isang gabi.”

“Hindi ito basta-basta,” sagot ko, malambing ngunit matatag, “dahil matagal na kitang mahal. At ngayon lang, napapayagan ko ang sarili kong ipakita ito sa iyo. Walang ibang tao ang makakakita, walang ibang makakaalam… kundi ikaw.”

Humigpit siya sa akin, halos lumingon sa halik, at sa bawat segundo, ramdam ko ang kanyang pagtitiwala, ang kanyang pagkapit sa akin—hindi sapilitan, kundi kusang-loob.

“Hindi mo lang ako iniingatan…” bulong niya, “ginagawa mo rin akong maramdaman na… mahalaga ako.”

Ngumiti ako, halos maiyak sa kalambingan ng mga salita niya. “Palagi, Yanna. Hindi lang ngayon. Palagi.”

Ngunit alam ko rin na hindi sapat ang mga salita. Kaya hinila ko ang maliit na kahon mula sa bulsa ko—ang singsing na ilang linggo kong iningatan, na nakalaan lamang para sa kanya.

“Huwag ka munang matakot,” bulong ko habang inilalapit ang kahon. “Hindi ito para sa lahat. Para lang sa iyo… at sa gabi na ito. Hindi ko kayang hintayin pa. Kailangan mo lang malaman… kailangan mo lang maramdaman kung gaano ka kahalaga sa akin.”

Bumuka ang kanyang mga mata sa kahon, sa singsing. Hindi siya makapaniwala, at sa loob ko, mas lalong lumakas ang pananabik, mas lalong lumalim ang pangako.

“Hindi ko ito inasahan,” bulong niya, nanginginig ang boses. “Hindi ko… hindi ko alam… Kairo…”

Hinawakan ko ang mukha niya sa dalawang kamay ko, at hinayaan ko siyang tumingin sa akin. “Hindi mo kailangang sabihin ang kahit ano ngayon. Tingnan mo lang, damhin mo lang. Ang puso ko… ang lahat ko, sa iyo.”

Napakapit siya sa akin, at para sa unang pagkakataon, hindi niya itinago ang kanyang sarili. Hindi siya umiwas. Hindi siya takot. Isa lang ang ramdam niya—ang pagiging minamahal at protektado.

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin…” bulong niya, halos nagbabalatkayo ang kilig, takot, at tuwa, “…pero parang… parang natagpuan ko ang lugar ko.”

“Dito ka,” sagot ko, malambing at matatag, “sa puso ko. Dito ka lagi.”

At doon, sa gitna ng katahimikan, sa liwanag ng buwan, sa init ng aming pagkapit, nagsimula kaming maglakbay sa bagong kabanata ng relasyon namin—hindi sa salita lang, kundi sa damdamin, sa lambing, at sa pag-aalaga.

At bago kami tuluyang lumabas sa hiwaga ng gabi, narinig ko ang mahinang bulong niya:

“Kairo… ano bang ginagawa mo sa’kin?”