Dangerously His (For Six Months)

KAIRO’S POSSESSIVEPOV: YANNA CRUZ

"Lord, please gabayan mo ko."

Hindi ko alam kung saan magsisimula.

Ang dibdib ko ay parang pinalo ng mga alon ng takot at pagod. Ang kamay ko sa phone, nanginginig sa mensaheng biglang sumiklab sa screen.

Unknown:

He’s closer than you think.

Ask him about the fire.

“Fire?” bulong ko sa sarili ko, parang may tumutok sa akin na espada. Ang boses ko, pabulong lang. Hindi sapat para marinig sa buong penthouse, pero sapat para mapasigaw ang takot sa loob ko.

Tumahimik ako sa sofa, nakayakap sa sarili ko. Ang mga mata ko, nakatingin sa malabo ngunit malinaw na pangitain ng banta.

At narinig ko ulit ang boses ni Kairo, mabigat, may kakaluskos na galit:

“Yanna, we need to talk.”

Napalingon ako. Hindi lang niya ako tinitigan—l...ang buong presensya niya, parang isang pader na hindi mo basta-basta malalampasan. Ang bawat galaw niya, bawat tingin, ay parang nagsasabi: Hindi kita bibitawan.

“About what?” tanong ko, nanginginig ang boses, pero pilit kong tinatanggihan ang kaba.

Hindi siya agad sumagot. Tumayo siya, lumapit, at tinitigan ako sa mata. Ang mata niya...mas matalim, mas malamig kaysa dati...ay may apoy na hindi ko mawari.

“About him,” sabi niya, mababa, halos pabulong. “About the fire. About the one who thinks they can reach you.”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

Lumapit siya nang kaunti, sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya, pero hindi niya ako hinawakan.

“Tama na ang takot, Yanna,” sabi niya, kontrolado ang boses, pero ramdam ko ang peligro sa bawat salita. “You need to hear this.”

“Tell me,” bulong ko, halos hindi marinig. Ang puso ko, parang nais kumawala sa dibdib ko.

Tumahimik siya ng saglit, at doon ko naramdaman ang bigat ng presensya niya...hindi ang CEO, hindi ang lalaking may yaman, hindi ang manipis na pakpak ng mundo...ang lalaking handang sumalubong sa lahat ng panganib para sa akin.

“Years ago,” panimula niya, “someone tried to destroy everything you’ve worked for. They set fire to a building. They thought you’d be gone. They thought I wouldn’t find out.”

Naputol ang hininga ko.

“Who?” tanong ko, halos pabulong.

“Not him,” sagot niya, tinitigan ako sa mata. “Him, the one from your past...the same one who’s trying to reach you now.”

Hindi ko alam kung paano mag-react.

Ang mga luha ko, biglang hindi na mapigilan.

Hindi sa takot lang.

Hindi rin sa galit.

Sa kalituhan.

Sa bigat ng katotohanan.

Sa pagkatuto na kahit gaano ko pa pinilit ang sarili ko na maging matatag, may mga bagay na hindi ko kontrolado.

At sa bawat salita niya, parang nabuo at nabasag ang mundo ko sabay.

“Yanna,” sabi niya, humarap na sa akin, dahan-dahan, “I won’t let them hurt you again. Ever. Do you understand me?”

Tumango ako, hindi makapagsalita.

“And if it comes to me, if he dares… I will stop him.”

Ang mga salita niya, parang hinawakan ako sa dibdib, pinatigil ang paghinga ko.

Tumayo siya nang mas malapit.

Hindi ako umatras.

Hindi ako gumalaw.

Parang may pwersa na nag-uugnay sa amin...isang bagay na mas malakas kaysa takot, kaysa galit, kaysa pagod.

“You can cry,” sabi niya. “You can scream. You can hate me for being so close. But you will not face this alone.”

Napaluha ako, tahimik.

At doon niya ako hinawakan...sa likod, maingat, steady. Parang sinasabi ng bawat galaw niya: Hindi ka nag-iisa.

Hindi ko na kayang ihiwalay ang puso ko sa kanya.

Hindi sa ganitong paraan.

Hindi sa bigat ng mundo.

Huminga siya sa leeg ko, malamig na humahaplos sa balat ko.

“And if you want to run,” bulong niya, “you can’t. Not from me. Not from them. Not from yourself.”

Biglang may kumatok sa pinto.

Isang malakas, sigurado, hindi biro.

“Mr. Valencia, there’s someone here. Claims he’s… related to the incident years ago.”

Tumigil si Kairo sa paghawak sa akin.

Tumalikod, direksyon sa pinto.

At sa kanyang mata, nakita ko ang parehong galit at proteksyon na hindi ko pa nakikita noon.

“Bring him in,” utos niya sa katawan ng seguridad.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman—takot? Galit? Relief?

Lahat ng iyon, sabay-sabay.

Pumasok ang lalaki.

Hindi ko siya kilala....o sa una, akala ko hindi.

Ngunit may kakaibang aura siya.

Parang may dalang panganib, parang may dalang lihim, parang may dalang apoy na handang sumunog sa lahat ng nakapaligid.

Nagtinginan kami.

Hindi sinabi niya ang anumang salita.

Ngunit ramdam ko...ramdam ng katawan ko...na may kaalam-alam siya sa lahat ng nangyari sa akin.

Na alam niya ang lahat ng hiwaga ng nakaraan ko.

At alam niya rin ang dahilan kung bakit ako narito...sa pagitan ng panganib at ng lalaking handang protektahan ako, sinong hindi ko mawari kung dapat kong pagkatiwalaan.

Tumalikod si Kairo sa lalaki.

At tiningnan ako.

Hindi ang CEO.

Hindi ang lalaking may yaman.

Ngunit isang mandirigma, handang ipagtanggol ang lahat, kahit ako mismo ay kabahayan niya.

“Yanna,” bulong niya, malamig, ngunit puno ng proteksyon at panganib, “whatever happens… do not move. Do not answer unless I tell you. Do you understand me?”

Tumango ako, walang boses.

At sa mata niya, nakita ko...ang lahat ng pagmamahal, galit, at possessiveness niya ay nakadirekta sa akin.

Ang lalaki mula sa nakaraan ko ay lumapit sa gitna ng kwarto, nakatingin sa akin at kay Kairo.

At sa unang salita niya—isang pahayag na magpapabago ng lahat—narinig ko ang boses na parehong nakakatakot at pamilyar:

“Yanna Cruz,” sabi niya, mababa at matalim, “this time… I won’t let anyone protect you.”

Tumigil ang mundo ko.

Si Kairo, sa kabilang banda, ay unti-unting naglatag ng kanyang presensya, parang isang leon na handang sumugod.

At doon ko naintindihan..

ang laban na ito ay hindi lamang tungkol sa nakaraan ko, o sa fake romance.

Ito ay tungkol sa buhay ko.

At sa unang pagkakataon… natakot ako sa taong dapat sana ay nagpoprotekta sa akin....ang lalaking hindi ko kilala, pero may galit na nakalaan sa akin.