Shattering Truth POV: YANNA CRUZ
1251 Words
Hindi ko na hinintay na magsara ang pinto sa likod ko.
Pagkapasok ko sa banyo ng penthouse...malamig, puti, sobrang linis para sa kaguluhang nasa loob ko...isinara ko ito at isinandal ang likod ko sa pintuan, parang doon lang ako hahawak para hindi tuluyang bumagsak.
At doon ako bumigay.
Hindi dramatic.
Hindi maingay.
Isang tahimik na pagguho...parang gusaling matagal nang may bitak, ngayon lang bumigay dahil sa bigat ng ulan.
Umupo ako sa sahig, yakap ang tuhod, at doon ko hinayaang dumaloy ang luha na buong araw kong pinipigil. Hindi ako humihikbi. Hindi rin ako sumisigaw. Ang tanging tunog lang ay ang sarili kong paghinga...ang mga hikbing putol-putol, parang hindi sigurado kung gusto pang magpatuloy.
Sa salamin, may babaeng nakatitig pabalik sa akin na hindi ko na kilala.
Hindi na siya yung Yanna na umaasang may scholarship na magliligtas sa pamilya niya.
Hindi na rin siya yung Yanna na pumirma ng kontrata para mabuhay.
Ito na ang Yanna na nasa gitna ng dalawang mundo...isa na galit sa kanya, at isa na gustong angkinin siya.
At pareho akong dinudurog.
Binuksan ko ang gripo. Hinayaan kong umagos ang tubig, umaasang matatakpan nito ang anumang tunog na lalabas sa akin. Inilubog ko ang mukha ko sa mga palad ko, pilit na hinihila ang sarili ko pabalik sa kontrol.
Hindi ka puwedeng masira, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.
Hindi ngayon. Hindi dito.
Pero parang may sariling isip ang katawan ko.
Nanginginig ang mga kamay ko. Masikip ang dibdib ko. At sa bawat paghinga, parang may nakadagan na tanong na ayaw mawala—
Hanggang kailan ko kakayanin ito?
Hindi ko alam kung gaano na ako katagal doon.
Mga minuto?
Isang oras?
Ang oras, parang nawalan ng kahulugan.
Hanggang sa may narinig akong boses sa labas ng pinto.
Hindi malakas.
Hindi rin malayo.
Si Kairo.
“...I don’t care how much it costs,” sabi niya sa telepono, mababa ang boses pero may bigat. “I want a name. A face. A history.”
Napahinto ang paghinga ko.
“Tonight,” dagdag niya. “No mistakes.”
May katahimikan. Parang may sumagot sa kabilang linya.
“Then burn the bridge,” sabi niya. “If he thinks he can reach her, he’s wrong.”
Her.
Ako.
Napatakip ako ng bibig.
Hindi ko alam kung anong mas kinatatakutan ko...ang banta ng unknown sender, o ang katotohanang si Kairo ay handang magsunog ng mundo para sa akin.
“Don’t touch her again,” dagdag niya, mas malamig pa. “Or I will.”
Napapikit ako.
Hindi iyon lambing.
Isa iyong deklarasyon ng digmaan.
At nasa gitna ako nito.
Humina ang boses niya, parang lumayo ng kaunti.
“I won’t lose her,” sabi niya, halos pabulong. “Not like this.”
Parang may kumirot sa dibdib ko.
Lose me?
Hindi ko alam kung kailan ko naramdaman na may bumitaw sa loob ko—parang isang pader na matagal kong itinayo para protektahan ang sarili ko, ngayon ay dahan-dahang gumuho.
Hindi ko intensyong makinig.
Pero narinig ko.
“At if she finds out,” dagdag niya, “I’ll tell her myself.”
May sumabog na kaba sa dibdib ko.
Find out what?
Gusto kong buksan ang pinto. Gusto kong tanungin siya. Gusto kong harapin ang lahat ngayon din.
Pero hindi gumalaw ang katawan ko.
Takot.
Hindi sa kanya.
Sa katotohanan.
May marahang katok sa pinto.
“Yanna,” sabi niya. Wala na ang galit. Wala na ang lamig. “Are you okay?”
Napatingin ako sa salamin.
Ang mga mata ko...pula.
Ang mukha ko...basang-basa.
Kung bubuksan ko ang pinto, makikita niya ang lahat ng pilit kong itinatago.
“Sandali,” sagot ko, paos ang boses.
Huminga ako nang malalim. Pinunasan ang mukha. Pinilit ang sarili kong tumayo kahit nanginginig ang mga tuhod ko.
Isa pang katok. Mas malambing.
“I’m not leaving,” sabi niya. “Take your time.”
May kung anong kumurot sa dibdib ko...isang halo ng comfort at panganib.
Bakit parang mas masakit kapag mabait siya?
Pagbukas ko ng pinto, nandoon siya.
Hindi nakasuit.
Hindi naka-armor.
Naka-puting shirt lang, manggas nakataas, buhok bahagyang magulo. Parang lalaking galing sa isang digmaan na hindi niya piniling pasukin.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa...hindi mapanghusga. Hindi rin malamig.
Nag-alala.
At iyon ang muntik nang tuluyang makabasag sa akin.
“You don’t look okay,” sabi niya.
“Hindi naman ako okay,” sagot ko, masyadong tapat para sa sarili kong ikabubuti.
Tumahimik siya.
“Come,” sabi niya sa wakas. “Sit.”
Dinala niya ako sa sofa sa loob ng kwarto, hindi ako hinahawakan...pero sapat ang lapit para maramdaman ko ang init niya.
Hindi niya ako tinanong agad.
At doon ako tuluyang nabasag.
“Pagod na ako,” bulong ko.
Isang simpleng pangungusap....pero parang inipon ko iyon sa loob ng ilang linggo.
“Pagod na akong maging matapang,” dagdag ko. “Pagod na akong ngumiti kahit gusto ko nang sumigaw. Pagod na akong ipagtanggol ang sarili ko sa mga taong hindi naman ako kilala.”
Nanatili siyang tahimik.
Isang hininga lang ang pagitan namin.
“At pinaka-pagod ako,” sabi ko, nanginginig na ang boses, “sa pakiramdam na wala akong karapatang mapagod.”
Doon niya ako hinawakan.
Hindi sa braso.
Hindi sa kamay.
Sa likod...isang maingat, steady na hawak, parang sinasabing nandito ako, hindi ka babagsak.
“Hindi mo kailangang maging malakas palagi,” sabi niya.
Napatawa ako ng mahina...mapait.
“Sa mundo mo,” sabi ko, “mahina ang kinakain.”
Huminga siya nang malalim.
“Then my world is wrong,” sagot niya.
Napatingin ako sa kanya.
At doon ko nakita...hindi ang lalaking kayang kontrolin ang media, ang board, ang reputasyon.
Isang lalaking pinipigilan ang sarili.
“May narinig ako,” sabi ko bigla.
Nanigas ang katawan niya.
“Sa labas ng pinto,” dagdag ko. “Kanina.”
Tahimik.
“About him,” sabi ko. “About someone trying to reach me.”
Tumingin siya sa akin, diretso.
“Who is he?” tanong ko.
Saglit siyang nag-atubili.
At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi agad siya handang magsalita.
“That’s not for tonight,” sabi niya sa wakas.
“Lagi na lang hindi para ngayon,” sagot ko. “Kailan, Kairo? Kapag huli na?”
May dumaan sa mata niya...isang emosyon na hindi ko pa nakikita noon.
Takot.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa akin.
“Listen to me,” sabi niya, mas mababa ang boses. “Whatever he wants, whatever he thinks he has over you....hindi ka nag-iisa.”
“Hindi mo puwedeng ayusin ang lahat,” sabi ko.
“I know,” sagot niya. “But I’ll stand in front of you while you face it.”
Parang may bumagsak na pader sa loob ko.
“Why?” tanong ko. “Bakit mo ginagawa ‘to?”
Tumitig siya sa akin.
Matagal.
At sa katahimikang iyon, may mga salitang gustong kumawala—ramdam ko.
Pero pinigilan niya.
“Because I said I would,” sagot niya sa halip.
Hindi iyon sagot.
Pero sapat para mapanginig ako.
Sa gitna ng katahimikan, biglang tumunog ang phone ko.
Isang mensahe.
Parehong sender.
Unknown:
He’s closer than you think.
Ask him about the fire.
Nanlamig ang dugo ko.
Tumingin ako kay Kairo—nakatingin na rin siya sa phone ko.
At sa mukha niya, may isang ekspresyon na tuluyan kong kinatakutan.
Pagkakakilala.
“Yanna,” sabi niya, mabigat ang boses, “we need to talk.”
At doon ko naintindihan...
Ang nakaraan ko ay hindi lang kumakatok.
Nasa loob na ito ng bahay.
- Writer
