Character AssassinationPOV: YANNA CRUZ
1288 Words
'Kaya mo yan," kumbinsi ko sa sarili ko...araw araw
Kung may itsura ang takot, iyon ang repleksyon ko sa salamin ng dressing room bago ang live interview.
Hindi ako umiiyak.
Hindi rin ako nanginginig.
Mas masahol pa roon—kalma ako. Yung klaseng katahimikan na kadalasang nauuna sa bagyo. Nakaayos ang buhok ko. Maayos ang make-up. Maingat ang suot ko. Lahat nasa tamang lugar, maliban sa loob ng dibdib ko na parang may hinahabol na oras.
Sa phone ko, kumikislap pa rin ang mensahe.
Unknown:
You don’t belong there, Yanna.
And he knows it.
Hindi ko sinagot.
Hindi dahil wala akong gustong sabihin...ppkundi dahil may pakiramdam akong kapag sinagot ko iyon, babagsak ang pader na pilit kong itinatayo mula pa kagabi.
“Two minutes,” sabi ng staff mula sa pintuan.
Tumango ako.
Paglabas ko, naroon na si Kairo. Nakatayo sa tabi ng stage entrance, kausap ang producer. Nang makita niya ako, tumigil siya. Parang may biglang nagbago sa mukha niya....isang bagay na hindi ko mabasa.
Lumapit siya.
“Are you okay?” tanong niya, mababa ang boses.
Gusto kong magsinungaling.
“Oo,” sagot ko. “Kaya ko.”
Tinitigan niya ako, parang may gustong idagdag, pero pinili niyang huwag.
“Stay close,” sabi niya sa halip. “No matter what they ask.”
Tumango ako.
Hindi ko alam kung iyon ba ay proteksyon—o utos.
LIVE
Bumukas ang ilaw.
Parang may humigop ng hangin sa buong studio. May audience. May camera. May host na may ngiting sanay sa eskandalo.
“At good evening, everyone,” masiglang bungad ng host. “Tonight, we have the most talked-about couple of the week—Mr. Kairo Valencia and Yanna Cruz.”
Palakpakan.
May ilan na masigla. May ilan na pilit.
Umupo kami sa couch. Magkatabi. Sapat ang distansya para sa kamera...sapat ang lapit para maramdaman ko ang init niya.
“So,” simula ng host, “let’s address the elephant in the room.”
Ngumiti si Kairo. Yung ngiting pang-negosyo. Pangkontrol.
“Please,” sabi niya. “Go ahead.”
“People are divided,” sabi ng host, tumingin sa akin. “Yanna, some say you’re brave. Others say...”
Huminga ako.
“...others say you’re using him,” tinapos niya.
Tahimik ang studio.
Narinig ko ang t***k ng puso ko sa tenga ko.
“Anong masasabi mo?” tanong ng host.
Tumingin ako kay Kairo. Isang saglit lang. Hindi para humingi ng pahintulot...kundi para siguraduhing nandiyan pa siya.
Then I faced the camera.
“I say,” sagot ko, malinaw ang boses, “that people love simple stories. Villain. Victim. Gold digger. Savior.”
May murmur ang audience.
“But life,” dagdag ko, “is rarely simple.”
“Isn’t it simple though,” singit ng host, “that your life improved dramatically after entering his world?”
May kumirot sa loob ko.
“Improved how?” tanong ko.
“Well,” sabi niya, “visibility. Protection. Luxury.”
“Protection from whom?” balik ko. “From people who think they own my narrative?”
May ilang palakpak.
“Or from your past?” biglang tanong ng host, mas mababa ang boses.
Nanlamig ang batok ko.
“Excuse me?” sabi ni Kairo, nakangiti pa rin pero may babala sa tono.
The host held up a card.
“According to our sources,” sabi niya, “Yanna had a… complicated history before all this. Financial troubles. Family issues. A mysterious man who helped her before.”
Parang may humigpit sa kamay ko.
Hindi ko na naramdaman ang hawak ni Kairo...pero alam kong naroon siya.
“Isn’t it possible,” dagdag ng host, “that you’re repeating a pattern?”
Tahimik ang studio.
Lahat ng mata nasa akin.
“Stop,” sabi ni Kairo.
Isang salita lang.
Pero sapat para tumigil ang mundo.
“Let her answer,” sabi ng host, bahagyang naiilang.
“No,” sagot ni Kairo, tuluyang humarap sa kanya. “You’re done.”
Nagulat ang lahat.
“Mr. Valencia...”
“You invited us here under the premise of conversation,” dagdag niya, mas malamig ngayon. “Not character assassination.”
Tumingin siya sa akin.
“Do you want to continue?” tanong niya, para kami lang.
Huminga ako nang malalim.
“Yes,” sagot ko.
At doon ko naramdaman ang kamay niya sa likod ko...isang tahimik na I’m here.
“Yes,” ulit ko, humarap sa camera. “I had financial problems. I still do.”
May gasp.
“I have a family I’m responsible for. A mother who cries quietly at night. A sibling who doesn’t understand why people are angry at me.”
May kumirot sa lalamunan ko.
“And yes,” dagdag ko, “I needed help.”
Tumingin ako kay Kairo.
“But I didn’t need saving,” sabi ko. “I needed a chance.”
Tahimik ang studio.
“Mr. Valencia gave me a platform,” patuloy ko. “But I stand on it with my own feet.”
May palakpak. Dahan-dahan. Lumalakas.
“And the mysterious man from your past?” tanong ng host, pilit pa rin.
Hindi ko inaasahan ang biglang reaksyon ni Kairo.
Humigpit ang hawak niya sa likod ko.
“Mysterious?” ulit niya. “If you’re implying another man...”
“...then no,” putol ko agad.
Napalingon siya sa akin.
“There was no savior,” sabi ko. “Only debts. And consequences.”
Tumingin siya sa akin...parang may hinahanap.
“At you?” tanong ng host kay Kairo. “Do you trust her?”
Saglit siyang tumahimik.
Then...
“Yes,” sagot niya. Walang alinlangan.
At doon, sa isang iglap, may kung anong bumitaw sa dibdib ko.
Pagkatapos ng show, parang binuhusan ako ng tubig.
Tahimik ang hallway. May staff na nagmamadaling maglinis. May mga mata pa ring sumusunod.
Sa loob ng sasakyan, hindi agad kami nagsalita.
“You didn’t tell me about that message,” sabi ni Kairo sa wakas, hindi tumitingin sa akin.
Nanlamig ako. “Anong message?”
“The one from your past,” sagot niya. “Someone’s trying to scare you.”
Tiningnan ko siya. “How do you know?”
Tumingin siya sa akin ngayon...matalim, mapanuri.
“I have people,” sagot niya. “And I don’t like surprises.”
“So you’re spying on me,” sabi ko, hindi ko alam kung galit o takot ang nangingibabaw.
“I’m protecting you,” balik niya.
“Those aren’t the same thing,” sabi ko.
Tumahimik siya.
Then...
“Tell me who he is,” sabi niya.
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil hindi ko alam kung handa na akong ibalik sa buhay ko ang pangalang iyon.
Pagdating namin sa penthouse, hinila niya ako sa gilid...malayo sa staff.
“Yanna,” sabi niya, mas mababa ang boses. “This stops now.”
“Anong titigil?” tanong ko.
“Anyone threatening you,” sagot niya. “Anyone who thinks they can reach you without going through me.”
Parang may kiliti ng takot at init ang gumapang sa balat ko.
“At kung ako mismo ang problema?” tanong ko.
Tinitigan niya ako.
“Then I’ll deal with you too,” sagot niya.
Hindi iyon biro.
Hindi rin pang-aakit.
Isa iyong pangako.
Pagpasok ko sa kwarto ko, binuksan ko ang phone ko.
May bagong mensahe.
Parehong sender.
Unknown:
You spoke well tonight.
But he won’t protect you from me.
Nanlambot ang tuhod ko.
Sa labas ng pinto, narinig ko ang boses ni Kairo—may kausap sa telepono, mababa, galit.
“Find him,” sabi niya. “Now.”
At doon ko naintindihan—
Hindi lang ito tungkol sa hate.
May paparating na mas madilim.
At nasa gitna kami nito.
- Writer
