Dangerously His (For Six Months)

Making It Right(Kairo’s POV)

“Yanna… tama na, pakinggan mo ako.”

Ang boses ko ay matindi, puno ng tensyon at emosyon na halos hindi ko kayang pigilan. Nakita ko siya na nakayuko sa bisig ko, mga luha niya ay patuloy sa pag-agos, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko na ang mga salita ko ay hindi sapat para maipakita ang damdamin ko.

Hinawakan ko ang kanyang mukha sa parehong mga kamay ko, marahang itinaas ang kanyang tingin sa akin. “Hindi mo kailangang magsinungaling sa sarili mo, hindi mo kailangang itago ang sakit mo sa akin. Ramdam ko lahat ng kirot mo, at hindi ko hahayaang ikaw lang ang magdusa.”

Napahinga siya nang malalim, ngunit ang panginginig sa kanyang katawan ay nagpapatuloy. Hindi niya alam kung paano haharapin ang bigat ng pressure, ng attention, at ng expectations. At sa gitna ng lahat ng iyon, siya rin ay nag-aalala sa akin...sa galit ko, sa possessive side ko, sa paninindigan ko na ipagtanggol siya sa lahat ng paraan.

“Yanna… hayaan mo akong maging totoo sa’yo,” bulong ko, ramdam ang init ng katawan ko sa kanya, ang bawat t***k ng puso ko ay nagiging mas mabilis sa bawat segundo na nakikita ko siyang umiiyak. “Hayaan mo akong ipakita sa’yo kung gaano kita kamahal… hindi sa trending, hindi sa social media, kundi sa puso ko… sa buhay ko… sa bawat minuto na magkasama tayo.”

Hindi ko na napigilan. Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanya, at ang halik na ibinigay ko sa kanya ay hindi plano, hindi staged...ito ay totoo, raw, at puno ng pangangalaga at proteksyon. Ramdam ko ang bawat panginginig niya sa ilalim ng labi ko, at sa unang pagkakataon, ramdam ko rin ang kanyang tunay na pagtitiwala at pagbibigay ng sarili niya sa akin.

“Hindi mo kailangan magsalita, Yanna… hayaan mo lang ang mga salita ko at yakap ko ang magpakita sa’yo kung gaano kita kamahal,” bulong ko habang hinahaplos ko ang kanyang likod, pinipilit na maibsan ang bawat tensyon at kirot na naramdaman niya.

Ang halik ko ay hindi lamang romantiko...ito ay possessive, passionate, at protective. Ang bawat galaw ng aking mga kamay sa kanyang likod, sa kanyang buhok, at sa kanyang mukha ay naglalaman ng mensahe: “Ikaw ay akin, at hinding-hindi ko hahayaang masaktan ka ng sino man.”

“K-Kairo…” bulong niya, halos hindi marinig, ngunit ramdam ko ang kanyang t***k ng puso na sumasabay sa akin. “Ang dami ko nang iniisip… at parang nawawala na ako sa sarili ko…”

Hinawakan ko ang kanyang mukha nang mas mahigpit, tiningnan ang mga mata niya na puno ng luha at hinagpis. “Hindi ka nawawala, Yanna. Ako ang nandito. Palagi akong nandito. Ang bawat kirot mo ay kirot ko rin… at bawat luha mo ay paninindigan ko na hindi ka pababayaan.”

Habang iniinom ko ang bawat sandali ng presensya niya sa aking bisig, ramdam ko ang possessive instinct ko na lalong lumalakas. Ang bawat pahayag niya ng panghihina ay parang isang hamon sa akin: ipagtanggol siya, protektahan siya, mahalin siya nang walang pag-iwan.

Ang halik ko ay naging mas matindi, mas matapang, at mas intimate, parang sinasabi ng bawat galaw: “Ako ang iyong sandigan… ako ang iyong proteksyon… at ako rin ang iyong tahanan.”

Napahinga siya nang malalim sa bisig ko, at ramdam ko ang unti-unting pagtitiwala at kaluwagan sa kanya. Ngunit hindi ito nangangahulugan na ang tensyon sa pagitan namin ay naglaho. Ang bawat halik, bawat yakap, bawat marahang humahaplos sa kanyang katawan ay nagpapatindi sa passion at possessiveness ko.

“Yanna… ramdam mo ba kung gaano kita kamahal?” tanong ko sa kanya, humihipo sa kanyang buhok at mukha nang marahan. “Ang bawat kirot mo, bawat pangamba mo, bawat takot mo… paninindigan ko na hindi ka pababayaan.”

Tumigil siya sa pag-iyak nang kaunti, ngunit halata pa rin ang kahinaan at uncertainty sa kanyang mata. “K-Kairo… hindi ko alam kung paano ko haharapin lahat ng ito,” bulong niya, halos napuputol ang boses sa dami ng emosyon.

Hinawakan ko siya nang mahigpit, tinitiyak na ramdam niya ang bawat pangako sa yakap ko. “Hindi mo kailangang harapin ang mundo nang mag-isa, Yanna. Ako ang nandito, at hinding-hindi kita pababayaan… sa kahit anong paraan.”

Ang bawat segundo ay nagiging matinding tensyon sa pagitan namin, hindi lang emotional kundi pisikal din. Ang init ng katawan niya sa akin, ang t***k ng puso niya na sumasabay sa akin, at ang kanyang pagtitiwala sa bawat galaw at salita ko ay nagiging matinding kilig at pagmamahal na ramdam namin pareho.

“Hayaan mo ako, Yanna… hayaan mo akong mahalin ka nang walang limitasyon,” bulong ko, ramdam ang bawat halik, bawat yakap, at bawat haplos ng katawan ko sa kanya. “Hindi ito isang laro, hindi ito staged… ito ay totoo, ito ay raw, at ito ay ikaw at ako… ngayon.”

Hindi ko na hinintay ang kanyang tugon. Ang bawat halik ay nagpapakita ng aking possessive at passionate vow: na hindi ko hahayaan na may masaktan sa kanya, na hindi ko hahayaang mawala siya sa akin, at na sa bawat pagkakataon, ako ang magiging sandigan niya.

At habang ang gabi ay lumalalim, habang ang penthouse ay tahimik maliban sa amin, ramdam ko ang bawat galaw, bawat hinga, at bawat t***k ng puso niya na sumasabay sa akin. Ang halik na iyon ay hindi lang simpleng pag-aari...ito ay proteksyon, pagmamahal, possessive passion, at commitment na walang hanggan.

“Hindi kita pababayaan, Yanna… hinding-hindi,” bulong ko sa kanya habang niyayakap siya ng mahigpit.