Dangerously His (For Six Months)

Simple Gesture(Yanna’s POV)

“Good morning, Yanna. Kumusta ang gabi mo?”

Bumungad sa akin ang boses ni Kairo habang naglalakad kami sa office corridor patungo sa aming opisina. Ang simpleng tanong na iyon, kasabay ng malumanay niyang ngiti, ay parang kuryente na dumaloy sa aking katawan...isang kakaibang kilig na hindi ko maipaliwanag, kahit ilang beses ko na siyang nakilala at nakasama sa personal.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapigil ang ngiti na gusto kong ilabas. “Good morning, Kairo… okay naman. Medyo tulog lang.”

Tumingin siya sa akin at bahagyang yumakap sa aking braso, marahan ngunit puno ng presensya. “Sige, habulin mo ang kape sa pantry. Alam kong kailangan mo ng energy bago magsimula ang araw.”

Ang simpleng gesture na iyon...ang pagpansin sa akin sa paraang natural at tender...ay agad na nakakuha ng atensyon ng ilang empleyado sa paligid. Ramdam ko ang kanilang mga titig, halong curiosity at kaunting paghanga, habang kami ay naglalakad.

“Wow… hindi ko akalaing ganyan ang boss natin,” bulong ng isang intern sa likod ng desk. “Grabe… Kairo, nakaka-proud siya sa office.”

Napangiti ako, kahit kaunti lang, sa reaksyon ng mga empleyado. Hindi ko maikakaila na may impact ang presensya niya, hindi lang sa akin kundi sa buong opisina. Ngunit ramdam ko rin ang pressure...ang parehong attention na dati’y nakaka-stress sa akin ay ngayon halatang may halong sweetness at protective vibe, na hindi ko pa nasasanayan.

Pagpasok namin sa aming opisina, agad siyang nag-offer ng tulong sa pag-aayos ng mga files ko, kahit alam kong kaya ko namang mag-isa. “Hayaan mo, Yanna… tulungan kita,” sabi niya, habang iniangat ang isang stack ng mga dokumento at inilagay sa tabi ng laptop ko.

“Salamat, Kairo… pero kaya ko naman,” sabol ko, bahagyang nahihiya dahil sa kanyang overprotective act.

Ngunit tumitig siya sa akin nang diretso, matindi ngunit may kaunting ngiti, at sinabi: “Yanna, kapag nakikita kitang nagmamadali o nahihirapan… hindi ko pwedeng huwag pansinin. Hindi lang dahil boss ako, kundi… dahil mahalaga ka sa akin.”

Tumigil ako sa pag-type at napatingin sa kanya. Ramdam ko ang bigat at sincerity sa bawat salita niya. Hindi ito basta-basta pagbibigay-pansin sa empleyado; ito ay personal, puno ng possessive yet caring intensity.

Hindi rin nakaligtas sa mga mata ng iba. May mga kasamahan na nagtataas ng kilay at marahang nag-uusap sa likod ng kanilang mga screen. “Grabe… hindi ko akalaing ganito ang boss natin. Siya na ang CEO, pero parang… parang hindi niya lang iniintindi ang kumpanya...iniintindi rin ang bawat empleyado, lalo na kay Yanna,” bulong ng isa sa HR staff habang pinagmamasdan ang scene.

Habang naglalakad kami sa open space, nagulat ako sa casual yet sweet gestures ni Kairo...nag-offer siya ng tubig, in-adjust ang chair ko, at sinigurong ang desk area ko ay komportable. Ang bawat simpleng action ay may halong possessiveness at caring intensity.

Napatingin ako sa kanya, halos napapailing sa halong kilig at kaba. “K-Kairo… sobra ka naman,” bumulong ko, halos napuputol ang boses sa dami ng emosyon.

Ngunit tiningnan niya ako nang diretso, may intensity sa mga mata na nagmumungkahi ng pangangalaga at hindi pagpabaya. “Hindi ito sobra, Yanna. Ito ay… natural. Kung may isang bagay na gusto kong siguraduhin, iyon ay ang kaligtasan at comfort mo.”

Napatingin ako sa paligid. Halos lahat ng empleyado ay nakatingin sa amin, nakangiti o nag-uusap sa ilalim ng kanilang hininga, halatang impressed at slightly amazed sa dynamics namin. May halong curiosity at admiration, dahil sa kanya, ang office atmosphere ay biglang naging mas magaan at mas positibo.

Habang nagpaabot ng dokumento sa akin si Kairo, naramdaman ko ang banayad na haplos ng kanyang kamay sa aking daliri. Ang simpleng touch na iyon ay nagdulot ng kilig na hindi ko kayang ipaliwanag. Pumaimbulog ang dugo sa mukha ko, at hindi ko maiwasang mapalingon sa kanya.

“Yanna… okay ka lang ba?” tanong niya, halatang may concern sa boses.

“Y-yes… okay naman,” sagot ko, pinipilit pigilan ang t***k ng puso na tumakbo nang mabilis.

Ngunit alam ko sa sarili ko na ramdam niya ang pagkabahala ko. At sa paraan ng titig niya sa akin, alam kong naiintindihan niya ang bawat emosyon na sinusubukan kong itago. Ito ang dahilan kung bakit mas lalo ko siyang pinapahalagahan...hindi lang siya boss, hindi lang siya CEO, kundi isang tao na marunong magbasa ng damdamin ng iba.

Sa gitna ng morning briefing, ramdam ko ang kakaibang aura sa office. Ang mga empleyado ay mas attentive, mas cooperative, at tila mas motivated. Hindi ko maikakaila...ang presensya ni Kairo, ang pagiging caring at attentive niya sa akin, ay nagdudulot ng positive vibes sa buong team.

“Tingnan mo, Yanna… parang naging mas masaya ang lahat dahil nandito ako,” bulong niya sa akin habang ini-slide ang laptop ko sa presentation screen. “Hindi ko kailangan magpakitang-gilas… basta andiyan ako para sa’yo at para sa team, sapat na iyon.”

Napangiti ako sa sincerity niya, ngunit may halong pangamba at pressure. Hindi ko alam kung paano haharapin ang atensyon ng iba sa amin, ngunit ramdam ko rin na ang connection namin ay natural, totoo, at puno ng intensity na hindi ko kayang balewalain.

Habang nagtatapos ang briefing, nakita ko ang reaction ng mga empleyado. May mga humahanga sa subtle gestures ni Kairo...kung paano siya nag-offer ng tulong sa akin, paano niya pinapakita ang concern sa bawat detalye, at paano niya ako tinitingnan na parang ako lang ang mahalaga sa mundo.

“Boss… hindi ko akalaing ganito ka maging boss. Nakaka-inspire ka,” bulong ng isa sa marketing staff habang lumalapit sa kanya.

Ngunit tumingin siya sa akin, bahagyang ngumiti, at marahang hinaplos ang aking braso. “Hindi ito tungkol sa akin lang… ito ay dahil sa pagkakaroon ng tao sa tabi ko na mahalaga sa akin,” sabi niya, bahagyang bulong ngunit sapat para maramdaman ng mga empleyado ang intensity.

Huminga ako nang malalim, ramdam ang kilig, ang possessiveness, at ang protective vibe na hatid niya. At sa kabila ng lahat, alam kong sa simpleng gestures na iyon, hindi lang siya nagpapakita ng pagmamahal sa akin, kundi nagdudulot din ng positivity sa buong office.

Ngunit habang mas lalo kaming nagiging close, naramdaman ko rin ang pressure na dala ng attention ng empleyado at ng kumpanya. Alam kong hindi lang ito basta office dynamics...ang aming relasyon, kahit simpleng gestures lamang, ay nagiging sentro ng curiosity at speculation.

“Yanna…” bulong niya habang lumalapit sa akin, halos nahahawakan ang balikat ko. “Hindi mo kailangan ma-pressure sa kung ano ang iniisip ng iba. Ako ang nandito, at ang lahat ng ginagawa ko ay para sa’yo. Sa akin, ikaw lang ang mahalaga.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang init ng presensya niya, at ang possessive yet tender vibe na dumadaloy sa amin. Ang simpleng morning briefing ay naging isang intimate na moment...isang paalala na kahit sa harap ng mundo, kami ay magkasama, at kahit sino pa man ang nakatingin, walang makakaapekto sa intensiy na mayroon kami.

Ngunit alam ko rin na ang pressure ay hindi mawawala. Ang bawat mata sa opisina ay nagmamasid, bawat reaction ay may halong curiosity at admiration. At habang patuloy kaming naglalakad sa corridor patungo sa elevator, ramdam ko na ang tensyon, excitement, at intensity ng relasyon namin ni Kairo ay unti-unting lumalakas.

“Yanna…” bulong niya bago pumasok sa elevator. “Huwag kang mag-alala sa kanila. Wala silang karapatan sa nararamdaman natin. At sa bawat segundo, ako ay nandito para protektahan ka...sa harap ng mundo, at sa likod ng bawat mata na nakatingin sa atin.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang bawat salita, bawat haplos, bawat intensity ng pagmamahal at possessiveness niya. Ang simplicity ng morning sa opisina ay nagiging matindi, nakaka-kilig, at puno ng tensyon...isang silent reminder na sa kabila ng lahat, kami ay magkasama, at walang makakaapekto sa nararamdaman namin sa isa’t isa.

“Salamat, Kairo… sa lahat,” bulong ko, bahagyang napapikit sa kilig, excitement, at pressure.