Dangerously His (For Six Months)

Just Us (Yanna’s POV)

“Bakit parang lahat ng mata sa mundo ngayon nakatingin sa akin?”

Hawak ko ang telepono, nakatingin sa screen habang patuloy na dumarami ang notifications. Hindi ko akalain na magiging ganito kasobra ang epekto ng trending ko sa social media. Ang dami ng messages, comments, at posts tungkol sa akin...positibo man o hindi, parang bumigat sa dibdib ko. Ang mga tao, hindi lang basta nanonood. Ramdam ko ang panliligay ng mga mata nila sa bawat galaw ko, bawat salita ko, bawat ngiti ko sa Kairo.

“Yanna… okay ka lang?”

Narinig ko ang tinig ni Kairo sa kabilang linya, at ramdam ko agad ang init ng kanyang presensya kahit hindi siya nasa harapan ko. Tumango ako, kahit alam kong hindi niya makikita iyon. “O-okay lang… medyo… overwhelmed lang.”

Tumahimik siya sandali bago magsalita ulit, marahan at may bahid ng concern: “Overwhelmed? Yanna, nandito ako. Hindi ka nag-iisa. Anuman ang nararamdaman mo, sabihin mo sa akin.”

Napangiti ako sa boses niya, sa concern niya, sa possessive charm na hindi niya tinatago. Ngunit sa loob ng puso ko, may halong kaba at takot. “K-Kairo… parang… hindi ko alam kung kaya ko lahat ng ito. Ang dami ng mata sa amin… parang… parang ang bigat sa dibdib ko.”

Ngumiti siya sa kabilang linya, halatang sinusubukan akong pakalmahin. “Yanna… hindi mo kailangang pakiramdamin ang lahat nang mag-isa. Ako ang nandito para hawakan ang bawat kaba mo, bawat pressure, bawat expectation. Huwag mong hayaang mawala ka sa sarili mo dahil sa mundo.”

Huminga ako nang malalim, sinusubukan kontrolin ang mabilis na t***k ng puso ko. “Pero Kairo… paano kung sa dami ng mata, mawala ako sa sarili ko? Paano kung masyadong nakatuon ako sa opinion ng iba kaysa sa totoong nararamdaman ko?”

Dumampi sa isip ko ang mga headlines: “Kairo at Yanna: The Power Couple Everyone’s Watching,” “Yanna Cruz Trends Positively...Fans Are Obsessed!” Parang bawat salita ay humahaplos sa kabuuan ng pagkatao ko, pero may halong pananakot at takot.

“Yanna… tandaan mo, walang ibang may karapatang kontrolin ang nararamdaman mo kundi ikaw at ako,” sabi ni Kairo, halatang seryoso. “Ang trending, ang fans, ang opinion ng mundo… walang halaga kung hindi tayo tapat sa sarili natin.”

Napapikit ako sandali, sinusubukan hanapin ang lakas sa bawat salita niya. “Pero Kairo… minsan naiisip ko… bakit ganito? Bakit parang ang bigat ng mata nila, parang ang dami ng pressure? Hindi ko na alam kung ano ang totoo o kung ano lang ang gusto nilang makita.”

Tumahimik siya sandali bago muling magsalita, may intensity at possessiveness sa tinig niya. “Yanna… hindi mo kailangang maging sino man para sa kanila. Hindi mo kailangang pumasa sa expectations ng iba. Ang importante… ikaw at ako. At sa bawat trending post, sa bawat post na nag-a-admire sa atin… tandaan mo, ikaw lang ang mahalaga sa akin.”

Ramdam ko ang init ng kanyang mga salita. Ang possessive charm, ang sincerity, ang passion na bumabalot sa boses niya na parang humahaplos sa puso ko. Ngunit sa kabila nito, may halong conflict sa loob ko. “K-Kairo… gusto ko ring maramdaman ang lahat ng ito… pero parang… natatakot ako na baka mawala ako sa sarili ko sa dami ng mata sa amin.”

Ngumiti siya, marahan ngunit may intensity. “Yanna… kahit anong sabihin ng mundo, ikaw lang ang may karapatang mahalin ang sarili mo. At ako ang nandito para ipakita sa’yo na hinding-hindi kita pababayaan.”

Huminga ako nang malalim, sinusubukan ipagtiwala ang sarili sa bawat salita niya. Pero sa kalooban ko, alam kong hindi lang ito basta kilig o excitement. Ito ang pressure, ang expectations, ang social scrutiny na hindi ko alam kung handa akong harapin.

“Pero Kairo… paano kung sa lahat ng mata, mawalan ako ng sarili ko? Paano kung masyado silang nakatingin, masyado silang nakikinig sa bawat galaw ko?” bulong ko, halos hindi marinig.

Napahinga siya sandali bago sumagot, marahan at may bahid ng possessive charm. “Yanna… hindi ka mawawala sa sarili mo. Ako ang nandito. Ako ang bahala sa’yo. Kahit gaano kalaki ang attention sa labas, sa loob ng tahanan natin… ikaw at ako lang ang importante.”

Napangiti ako, may halong kilig at pangamba. Ramdam ko ang init ng kanyang presensya kahit sa phone line. “K-Kairo… salamat… salamat sa lahat… pero parang… gusto kong maipakita rin sa kanila kung sino talaga ako, hindi lang yung persona na ini-expect ng mundo.”

Ngumiti siya, bahagyang humawak sa kamay ko sa imagination ko, halatang possessive at protective. “Yanna… hinding-hindi kita pipilitin maging sino man sa paningin ng iba. Ang gusto ko… maging totoo ka sa sarili mo. At sa bawat trending, sa bawat post… tandaan mo, ako ang makakaalam ng totoong Yanna.”

Huminga ako nang malalim, sinusubukan ipagtiwala ang sarili sa mga salita niya. Pero hindi ko maiwasang ma-feel ang conflict sa loob ko—ang pressure, ang attention, ang trending posts at lahat ay parang pumipilit sa akin na maging perfect, ngunit alam kong hindi iyon ang tunay na ako.

“Pero K-Kairo… paano kung sa dami ng mata, mawalan ako ng sarili ko?”

Tumahimik siya sandali bago sumagot, halatang seryoso at may intensity. “Hindi ka mawawala sa sarili mo. Ako ang bahala sa’yo. Ako ang protektor mo, at hinding-hindi kita pababayaan. At sa bawat trending post, sa bawat opinion ng mundo… tandaan mo, ikaw lang ang mahalaga sa akin.”

Napangiti ako, ramdam ang sincerity sa bawat salita niya. “K-Kairo… salamat… pero… paano ko ipapakita sa kanila kung sino talaga ako?”

Ngumiti siya, dahan-dahan, may bahid ng possessive charm. “Yanna… hindi mo kailangang ipakita sa kanila. Ang importante, ikaw ay totoo sa sarili mo. At sa bawat trending post, sa bawat attention… tandaan mo, ikaw lang ang may karapatang mahalin ang sarili mo, at ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka.”

Napapikit ako, ramdam ang bigat sa dibdib ko na unti-unting napapalitan ng warmth. Ang possessive charm niya, ang sincerity, at ang proteksyon, ang lahat ay bumabalot sa akin. Ngunit sa kabila nito, alam kong kailangan ko ring pag-isipan kung paano ko maipapakita sa mundo ang tunay na Yanna, hindi lang yung image na gusto nilang makita.

“Pero Kairo… paano kung sa lahat ng mata, mawala ako sa sarili ko?” bulong ko, halos hindi marinig.

Tumango siya, dahan-dahan, halatang concerned at protective. “Hindi ka mawawala sa sarili mo, Yanna. Ako ang bahala sa’yo. Kahit ano pa ang sabihin ng mundo, ikaw ang pinakamahalaga sa akin. At hinding-hindi kita pababayaan.”

Napangiti ako, bahagyang nanginginig sa kilig at pressure na ramdam ko. “K-Kairo… salamat… sa lahat… pero paano ko ipapakita sa kanila kung sino talaga ako?”

Huminga siya nang malalim, dahan-dahan, at niyakap ako sa boses niya. “Yanna… walang makakaalam ng totoong ikaw kundi ikaw at ako. Ang lahat ng iba… pansamantala lang. Ang mahalaga… ikaw at ako.”

Napatingin ako sa screen, sa mga trending posts, sa attention, sa expectations… at napaisip. Siguro nga, kahit gaano kalaki ang pressure, kahit gaano kalaki ang mata sa mundo, may isang tao na may karapatan lang na mahalin ako at protektahan… at iyon ay si Kairo.

“Pero K-Kairo… paano kung hindi ko kaya…?”

Ngumiti siya, bahagyang may possessive charm, at marahang niyakap ang boses ko sa telepono. “Yanna… kahit anong sabihin ng mundo, kahit gaano kalaki ang pressure… ako lang ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka. At hinding-hindi kita pababayaan.”