Berçim, kollarını mengene gibi sıkan iki adamın arasında, ayakları yerle temas etmeksizin lüks koridorlardan geçiriliyordu. Bileklerindeki morluklar sızlıyor, günlerdir tutulduğu o rutubetli mahzenin kokusu üzerine bir lanet gibi sinmiş duruyordu. Ancak fiziksel acı, Berçim için her zaman yönetilebilir bir şey olmuştu. Onu asıl yoran, belirsizliğin o ağır, gri dumanıydı.
Yemek odasının ağır varaklı kapıları açıldığında, içerideki görkemli ışık gözlerini kamaştırdı. Devasa bir kristal avize, sanki Berçim’in sefaletiyle alay edercesine parlıyordu. Uzun, mermer masanın ucunda Baron oturuyordu. Önünde yarım bırakılmış bir kadeh şarap ve gümüş şamdanlar vardı. Baron, Berçim içeri girdiğinde sanki çok eski bir dostunu ağırlıyormuş gibi sahte bir nezaketle gülümsedi.
“Bırakın hanımefendiyi,”
