KABANATA 20
1005 Words
**NOSGEL POINT OF VIEW**
Ewan ko kung may nainom akong expired Yakult o kinulam ako ni Jilly pero something weird started happening.
Nagsimula ito after ng gospel concert na tinugtog ni Aethan sa rooftop habang lasing siya sa tatlong baso ng wine. Akala ko the next day babalik na siya sa dati niyang self at mahiya sa lahat ng ginawa niya. Pero hindi. Pagpasok niya sa office kinabukasan, ang una niyang ginawa ay magpaskil ng bagong quote sa announcement board: “Blessed are those who embarrass themselves for the Lord.”
Tapos ngumiti siya sa akin.
Ngumiti. As in ‘yung totoo. Hindi ‘yung fake CEO smile na pang-press release. ‘Yung warm. ‘Yung soft. ‘Yung parang... masarap.
And that’s when I knew. Something was very, very wrong with me.
Kasi imbes na mainis, napa-smile ako pabalik.
I mean, ano ‘yun?! Reflex ba ‘to? Brain glitch? May virus ba ‘yung puso ko?
Naghahalo na sa utak ko ang stress, confusion, at... kilig? No. Hindi. Definitely not kilig. Baka kabag lang. Gutom ako. Baka high blood. Maybe I need sleep. Or exorcism.
Kinahapunan, bumisita siya sa cubicle ko. Nagdala siya ng mug. May nakalagay na hot chocolate.
“Hindi ka pa kumakain ng lunch,” sabi niya, voice soft na parang si Brother Bo Sanchez. “Naglagay ako ng cinnamon. Gusto mo ‘yun, ‘di ba?”
Napakunot ang noo ko. “Paano mo nalaman?”
“Binanggit mo dati. During the marketing review. You said cinnamon makes you feel warm and safe.”
Wait. Naalala niya ‘yun? Kahit may amnesia siya?
Biglang nag-zoom in ‘yung mata ko sa kanya. Nag-slow mo ‘yung pag-abot niya ng mug. Tapos ‘yung ngiti niya... napalunok ako.
"Thanks," bulong ko, medyo awkward.
Tumingin siya sa akin na parang may sincerity na hindi ko maintindihan. “I may not remember a lot of things, but... I want to learn more about you.”
At doon ko na-confirm.
Oh no. May nararamdaman akong hindi dapat.
Affection? Softness? *Potential love?* Absolutely not. Baka nalulunod lang ako sa masyadong maraming gospel music. Kailangan kong ma-ground. Kailangan kong mag-reality check.
Pag-alis niya, dali-dali akong nag-message kay Jilly.
“Bes. Emergency. Baka naa-attract na ako kay Father Aethan.”
Reply niya agad: “NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO.”
“YEEEESSSSSSSSS,” reply ko.
“NOSGEL SEDRUOL WHAT THE HEAVEN.”
Hindi ko na siya sinagot. Kasi kahit ako, confused pa rin.
Napatingin ako sa desk ko. Doon sa mug ng cinnamon hot choco. Sa totoo lang, paborito ko talaga ‘yun. At ang sarap ng pagkakagawa niya. Tama ‘yung timpla. Maingat. Parang... pinaghirapan.
A few days later, nagkasabay kaming sumakay sa elevator. Kami lang dalawa. Tahimik. ‘Yung tahimik na hindi awkward. ‘Yung tahimik na... kalmado.
Tumingin siya sa akin.
“I like being around you,” sabi niya bigla.
Boom. Tumigil ang puso ko sandali.
“Ah... okay,” sabay tawa kong pilit.
“As in, when I’m with you, I feel... less lost.”
Aba’t sinong hindi matutunaw doon?
Ngumiti siya. “You don’t treat me like I’m broken. Or like I’m this spiritual freak.”
“Of course not,” sagot ko. “Kasi hindi mo kailangan ng fixing. Kailangan mo lang ng... konting sense of humor.”
Natawa siya. Totoong tawa. ‘Yung parang galing sa tiyan. Nakakahawa.
Pagbukas ng elevator, hindi ako nakagalaw agad. Nakatingin lang ako sa kanya habang tumatawa siya. Parang ang gaan ng lahat. Parang... tama.
Pero hindi. NO. Mali. Mali ‘to. This is not part of the plan.
Ang plano ko: paibigin siya, saktan siya emotionally, tapos walk away with sass. Ang plano niya: maging pare, mag-bless ng employees, at iligtas ang corporate souls.
So bakit kami nagkakasundo?
Nagpunta ako sa CR, tiningnan ang sarili sa salamin.
“Nosgel. Focus,” bulong ko sa sarili ko. “He is your boss. He is your revenge target. He is NOT your type.”
Pero naalala ko ‘yung ngiti niya. ‘Yung pagiging maalaga niya lately. Kahit spiritual siya, hindi na siya ‘yung toxic na boss. Hindi na siya ‘yung naninigaw sa hallway. Hindi na siya ‘yung nagpapatanggal ng tao dahil mali ang font sa presentation.
Ngayon, tinutulungan niya ‘yung janitor magbuhat ng tubig. Nagsusulat siya ng thank-you notes para sa interns. Nagpapadala siya ng Bible verses every morning pero may touch of humor na: “Let’s slay our targets today. Spiritually, of course.”
And I hate to admit it... but I think I like this version of him.
Pagbalik ko sa desk, tinanggap ko na. Kahit konti lang.
Okay. Fine. I feel something.
Affection? Possible.
Crush? Maybe.
Love? HAHAHA. Let’s not go there.
At that moment, dumaan si Aethan, may hawak na folder. Paglingon niya sa akin, ngumiti siya ulit. Simple. Soft.
“See you at the 4PM budget review,” sabi niya.
“See you,” sagot ko.
Pagkalayo niya, narinig kong may biglang nagsabi mula sa likod.
“Ayyy. Umaamoy ako ng feelings.”
Si Eloisa.
Tumayo siya sa likod ko, naka-cross arms. Naka-smirk. Parang may na-scan sa hangin.
“Wow ha. ‘Yung kilig ninyo, nahulog sa printer,” dagdag pa niya.
Nilingon ko siya, deadpan ang mukha. “Printer mo o imagination mo?”
“Basta ako, I see things. Galing akong spiritual graphics team, remember?” sabay tawa niyang parang pusa.
Nagsimula siyang lumakad paalis. “Ingat sa feelings. Baka may expiration date ‘yan.”
Pag-alis niya, napabuntong-hininga ako. Bumalik sa upuan. Tumingin sa screen.
At oo. Totoo man o hindi. Real man o dulot lang ng gospel overdose... Aaminin ko sa sarili ko ngayon lang:
Nagsisimula akong mahulog.
At hindi lang dahil sa cinnamon hot chocolate.
Kundi dahil, for the first time in a long time, may lalaking tumingin sa akin hindi bilang empleyado, hindi bilang stress ball, kundi bilang... tao.
Pero wag kang mag-alala, Nosgel.
Hindi pa ito love story.
Revenge plot pa rin ‘to.
Kung hindi ako madapa sa feelings ko.
- Writer
