I looked at Akiera while he was busy fixing my comforter. My second day in the hospital was dull. Pwede na raw akong makauwi bukas kaya lahat ng sinasabi ni Meisha – my doctor – ay ginagawa ko.
Ngayon lang dumating si Akiera. Kung kailan patulog na ako kaya hindi mawala ang pagkakakunot ng noo ko.
Kanina naman nang magising ako ay wala na siya. Tanging ang nurse lang ang naabutan ko at iyon din ang nagbigay ng pagkain ko.
“Where have you been?” Hindi ko na mapigilang magtanong.
Nakatagilid siya sa akin habang inaayos ang pagtabon ng kumot sa katawan ko. Feeling ko’y may tinatago siya kaya pilit kong sinisilip iyon.
“Aki, I’m talking to you,” dagdag ko pa dahil hindi man lang siya nagsalita.
Kunot ang noo niya. Natutulala pa minsan kaya hindi ko siya maintindihan. Gusto ko pa siyan
