Paylaşım güzel bir şeydir herhalde. Özellikle aile içinde. Mesela ekmeğini paylaşırsın. Yemeğini paylaşırsın, Kardeşinle kıyafetlerini paylaşırsın. Yada harçlığı paylaşırsın gibi. Tabi ben bu duygulara çok aşina değildim. Çünkü hiç böyle paylaşımlarda bulunmadım. Mesela ablamlar daha önce benimle hiçbir şeylerini paylaşmadılar. Küçük kardeşim de. Hatta annem bile benimle bir kere olsun bir muhabbeti paylaşmadı. Her muhabbetin sonunda ben kötü kız oluyordum. Ben de bir süre sonra her şeyi kesmiştim. Ama sanki şimdi küçük ablamın benimle paylaşması gereken bir konusu var gibiydi. Belki derdini anlatınca derman bulurdu. Bir çaresi olurdu belki, Ne bileyim. Ya da ben sinirlendiğimle kalırdım falan. Nedense son cümle bana çok yakın geliyordu. Neyse koçlar, görelim bakalım.
Merakla İlknur'u din
