Şiir dizeleri dudaklarının arasından her çıkışında kendimi kaybetmeme sebep oldu. Sayfalarca şiir yazdı sanki. Kitap oldu. Baktıkça yaktı okyanus gözleri. Öfkelendiği zaman yanan alev gözleri şimdi başka bir şekilde yanıyordu.
Nutkumu söyledikleriyle tuttuğu yetmediği gibi bir de kanı kurumuş yaramın üzerine değirdi dudaklarını. Acıtmıyordu, aksine iyileştirmek ister gibiydi. Herhangi bir art niyet yoktu dokunuşunda...
Geri çekildiğinde bakışlarımız yine birbirini buldu. Okuduğum, yazdığım hiçbir edebiyat yetmiyordu karşısında konuşmama. Dilim bağlanmış, aklımı tutmuş gibiydi. O saçmaca dediğim ağrıdan dolayı her yerim uyuşmuştu.
Aradan ne kadar vakit geçti farkında olmadan telefonunun çalmasıyla ortamın şekli değişti. Elini çekti, elimi çektim. Koltuğa düz oturup bakışlarımı cama çevir
