Just brother | แค่พี่น้องท้องชนกัน

“แกต้องไปอยู่ที่บ้านเพื่อนแม่นะ” “ทำไมต้องไปอยู่บ้านเพื่อนแม่? หนูอยากไปอยู่หอ” “ไปอยู่หอค่าใช้จ่ายมันเปลือง” “หนูอยู่หอในก็ได้..” “ไปอยู่บ้านเพื่อนแม่ก็ได้ ไม่เสียอะไรเลย..” “แล้วเราจะไม่เกรงใจเขาเลยเหรอพ่อ..” “ไม่ต้องเกรงใจ..เขาใจดี” “แต่พ่อ..” “อย่ามาเถียง!” ฉันหันหน้าหนีทันทีเมื่อพ่อเริ่มขึ้นเสียง ฉันชื่อ ไลลา ตอนนี้อายุ 19 ปี ฉันสอบติดทุนเรียนฟรีของมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ แต่ถึงฉันจะได้ทุนเรียนฟรีแต่ก็มีค่าใช้จ่ายอีกหลายอย่างที่ต้องเสียอยู่ดี ฉันเลยไม่อยากจะทะเลาะกับพ่อเรื่องที่ต้องไปอยู่บ้านเพื่อนแม่เพราะรู้ว่าพ่อก็ลำบากที่ต้องหาเงินมาส่งเสียฉัน แต่ที่สงสัยคือจะมีเพื่อนแม่คนไหนใจดีให้อยู่ฟรีกินฟรีแบบนี้บ้าง ของฟรีมันมีในโลกเหรอ ขนาดทุนที่ฉันได้มายังมีเงื่อนไขเลย “พี่ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันอธิบายให้ไลลาฟังเอง” เสียงแม่พูดขึ้น เพราะเห็นว่าพ่อเริ่มจะโมโห จริง ๆ แล้วแม่ที่ว่าไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของฉัน แต่เป็นแม่เลี้ยง แม่ฉันแยกทางกลับพ่อตั้งแต่ฉันเกิด และพ่อก็เลี้ยงฉันมา พอฉันอายุได้ 2 ขวบพ่อก็แต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงของฉัน และก็มีน้องชายอีก 2 คน “ไลลา..” เสียงแม่เรียกชื่อ ฉันจึงหันไปมอง “คะ” “แม่ขอโทษนะ ที่ต้องให้เราไปอยู่กับคนอื่น” ฉันมองหน้าแม่ที่มองมาที่ฉันด้วยแววตาขอโทษ ถึงเธอจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ตั้งแต่เธอแต่งงานกับพ่อ เธอก็ดูแลฉันมาอย่างดี จนฉันคิดว่าเป็นแม่แท้ ๆ ไปแล้ว “ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ” ฉันพอจะรู้เหตุผลแล้วล่ะว่าทำไมฉันถึงไปอยู่หอไม่ได้ ช่วงนี้รายได้ที่ได้ก็มาจากพ่อเป็นหลัก แม่ก็รับจ้างรีดผ้าแต่รายได้ก็ไม่ดีนัก แล้วยังมีน้องชายสองคนที่กำลังเรียนอยู่ด้วย ไหนจะค่าเรียนพิเศษ เพราะน้องชายฉันคนนึง อยากเรียนหมอ ก็จำเป็นต้องให้น้องเรียนพิเศษ แล้วค่าเรียนพิเศษก็ไม่ใช่ถูก ๆ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟ ถ้าฉันไปอยู่หอนอกค่าใช้จ่ายก็คงจะเพิ่มขึ้นอีกบาน พอเห็นแบบนี้ก็โกรธพ่อที่พูดแบบไม่เป็นห่วงกันสักนิดไม่ลง “แม่ขอโทษจริง ๆ ” “ไม่เป็นไรจริง ๆ แล้วเพื่อนแม่โอเคไหมถ้าหนูจะไปอยู่ด้วย..”ฉันถามเพราะไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าจะมีคนที่ใจดีขนาดที่เอาลูกคนอื่นไปอยู่ด้วยโดยไม่ได้อยากได้เงินสักบาท นอกจากว่าเขาจะรวยมาก ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงบ้า แต่แม่เราจะมีเพื่อนที่รวยมากขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่น่าใช่ หรือว่าเขาบ้า? “โอเคมาก ๆเลย เขาดีใจมาก ๆ ตอนที่แม่บอกว่าลูกสาวกำลังขึ้นมหาลัย แล้วพอเขารู้ว่าหนูเรียนมหาลัยแถวบ้านเขา เขาก็บอกว่าอยากให้หนูมาอยู่ที่บ้านมากเลย..” “แต่เขาไม่เคยเจอหนูเลยนะคะ..”ใครเขาอยากให้คนไม่เคยเจอไปอยู่บ้านกันบ้างวะ “แม่เปิดรูปหนูให้เขาดู..เขาบอกว่าหนูน่ารักมาก อยากให้มาเป็นลูกสาว เพราะที่บ้านมีแต่ลูกชาย..” “เอ่อ..” “หนูไม่ต้องเป็นห่วงว่าเขาไม่โอเคเลยนะ..เขาใจดีมาก ๆ ” “ค่ะ..”พอแม่พูดมาขนาดนี้ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ “แม่ขอโทษนะ..ถ้าหนูลองไปอยู่แล้วไม่โอเคจริง ๆ พ่อกับแม่ก็จะให้หนูมาอยู่หอ..” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้แม่เพราะเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ากังวล บางทีเขาก็ใจดีเกินไปจริง ๆ เขาไม่เคยด่าฉันสักครั้ง แถมยังช่วยห้ามพ่อตอนด่าฉันด้วย ฉันโชคดีที่มีแม่เลี้ยงดีขนาดนี้เลยนะเนี่ย “โอเคค่ะ..แล้วหนูต้องย้ายไปวันไหนเหรอคะ”ฉันถามเพราะอีกสองอาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้ว “เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาจะให้รถมารับจ้ะ” “พรุ่งนี้!!?..”ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ “ใช่จ้ะ..” รู้ว่าถึงยังไงก็ต้องไปอยู่ดี แต่เร็วไปไหม แสดงว่าเขาคิดมารับเลยถึงฉันไม่ตกลงก็เถอะเหรอ แง