MAFYANIN KADINI +18

bölüm 4: Çaresiz Anlaşma

Ahmet, Serdar Ateş’le yaptığı karanlık anlaşmanın ardından eve döndüğünde, içindeki rahatsızlık giderek büyüyordu. Kararını vermişti, ama şimdi bunu ailesine söylemek zorundaydı. Bu, düşündüğünden çok daha zor olacaktı. Eve adımını attığında, Duru ve Elif’in ona bakan gözlerindeki merak ve korku, Ahmet’in içinde bir sıkıntıya sebep oldu, ama kendini hemen toparladı.

Salona geçtiklerinde Ahmet, konuşmaya başlamadan önce derin bir nefes aldı. Duru, babasının yüzündeki gergin ifadeyi fark ettiğinde, içinde bir huzursuzluk büyümeye başladı. “Baba, Serdar ne dedi?” diye sordu endişeyle. Ahmet’in yüzü daha da sertleşti.

“Duru, biz… bir anlaşma yaptık,” dedi Ahmet, sesi soğuk ve kararlıydı. “Serdar Ateş seni istiyor. Seni ona vereceğiz. Bu bizim hayatımızı kurtaracak.”

Duru, bu sözleri duyduğunda donakaldı. Gözleri babasının yüzüne kilitlendi, ama orada sevgi ya da merhamet görmedi. Sadece soğuk bir hırs vardı. “Beni ona vereceksiniz mi?” diye fısıldadı, sesindeki şok ve dehşet belirgindi. “Bunu nasıl yaparsın baba? Ben senin kızınım!”

Ahmet, gözlerini kaçırmadan Duru’ya baktı. “Bu, hepimizin iyiliği için,” diye yanıtladı. “Serdar’ı kızdırmamak zorundayız. Eğer bunu yapmazsak, hepimizi öldürür.”

Duru’nun gözlerinde yaşlar birikmeye başladı. “Beni ona satamazsın!” dedi sert bir sesle. “Ben bir insanım, bir eşya değil! Bunu asla kabul etmeyeceğim.”

Elif, kızının yanında yer alarak ona destek olmaya çalıştı. “Ahmet, bu doğru değil,” dedi endişeyle. “Kızımızı böyle bir şey için nasıl feda edebilirsin?”

Ahmet, karısına sert bir bakış attı. “Bu karar verildi,” dedi. “Başka bir seçeneğimiz yok. Serdar’la pazarlık yaptım ve bu bizim tek şansımız.”

Duru, babasının bu kararlılığı karşısında öfkeyle ayağa kalktı. “Beni zorla götüremezsin,” dedi. “Ben gitmeyeceğim, baba. Ne yaparsan yap, bu kararını kabul etmiyorum!”

Ahmet, kızının inatçılığı karşısında sinirlendi. “Senin bu inatçılığın hepimize zarar verecek,” diye çıkıştı. “Serdar Ateş’le şaka yapamazsın, Duru. Bunu kabul etmek zorundasın!”

Ancak Duru kararlıydı; gözlerinden yaşlar akıyor olsa da, asla geri adım atmayacağını biliyordu. “Beni ne kadar zorlarsan zorla, gitmeyeceğim,” dedi kararlı bir şekilde.

Ahmet, kızının bu direnişi karşısında öfkeyle odadan çıktı. İçinde büyüyen hırs, kızını bile gözden çıkaracak kadar yoğundu. Kendi çıkarları uğruna her şeyi feda etmeye hazırdı, hatta kızı Duru’yu bile. Ancak Duru’nun kararlılığı ve direnişi, Ahmet’in planlarını bozuyordu.

Ertesi gün, sabahın erken saatlerinde, Serdar Ateş’in adamları Ahmet’in evini bastı. Kapının kırılma sesiyle Elif ve Duru uykularından fırladı. Ev, bir anda korku dolu bir kargaşaya büründü. Serdar’ın adamları, silahlarıyla evin içinde dolaşırken, Duru korku dolu gözlerle etrafına baktı. Adamlar ona doğru ilerlediğinde, içini kaplayan dehşet, onu harekete geçirdi.

Duru, babasına dönerek çaresizlikle yalvarmaya başladı. “Baba, lütfen yapma!” dedi gözyaşları içinde. “Beni onlara verme! Lütfen kurtar beni!”

Ahmet, kızının bu çaresizliğine rağmen duygusuz bir şekilde durdu. Gözleri para hırsıyla dolmuştu. “Bu bizim tek şansımız,” dedi soğukkanlılıkla. “Serdar’ı kızdırmamalıyız.”

Elif, kocasının bu taş kalpliliği karşısında dehşete kapıldı. Kızını korumak için öne atıldı. “Bırakın kızımı!” diye bağırdı. “Onu almanıza izin vermem! Ne olur, ona zarar vermeyin!”

Ancak Serdar’ın adamları, Elif’in bu çaresiz çığlıklarına aldırmadı. Duru’yu zorla çekiştirerek evden çıkarmaya çalıştılar. Duru, umutsuzca annesine ve babasına yalvarıyordu, ama annesi kurtaramadı. Ahmet, gözlerini kaçırdı; onun için önemli olan tek şey, kendi hayatını ve çıkarlarını korumaktı. Duru’nun çığlıkları, evin içinde yankılanırken, Elif’in çaresizliği ve Ahmet’in soğukkanlılığı, bu trajediyi daha da derinleştiriyordu.

Duru, Serdar’ın adamları tarafından zorla arabaya bindirildiğinde, gözlerinde yaşlar süzülüyordu. Babasına son bir kez baktı; ama Ahmet’in gözlerinde ne pişmanlık ne de üzüntü vardı. Sadece soğuk bir kararlılık ve para hırsı görüyordu. Duru, babasının onu satmış olduğunu, para hırsı uğruna feda ettiğini anlamıştı.

Serdar’ın adamları arabaya binip uzaklaşırken, Duru’nun içindeki umut tamamen tükenmişti. Artık ne ailesine güvenebilecekti ne de geçmişte sahip olduğu hiçbir şeye. Babası, onu en karanlık anında terk etmişti. Gözleri yaşlarla dolarken, hayatının bir daha asla eskisi gibi olmayacağını biliyordu.

Duru’nun kalbi, arabaya bindirildiği anda korku ve umutsuzlukla doldu. Serdar’ın adamları, onu sıkıca tutuyordu, kaçma şansı yoktu. Gözlerini camdan dışarı çevirdi, evin önünden hızla uzaklaşırlarken geride bıraktığı hayatın yavaşça silindiğini hissetti.

Arabada geçen her saniye, Duru’nun içindeki umudu biraz daha söndürüyordu. Babasına duyduğu öfke ve hayal kırıklığı, içinde büyüyen bir yangına dönüşmüştü. Onun gözünde, Ahmet artık bir baba değil, sadece kendini ve parasını düşünen bir yabancıydı. Duru, babasının ihanetinin izlerini kalbinde taşıyacağını biliyordu, ama şu anda en büyük korkusu, Serdar Ateş’in ona ne yapacağıydı.

Duru’yu Serdar Ateş’in mekanına götürecek olan araç, karanlık sokaklardan geçerken, içindeki gerilim giderek artıyordu. Arabanın içi sessizdi, sadece motorun uğultusu duyuluyordu. Serdar’ın adamları, Duru’yu sıkı bir şekilde tutuyordu, kaçmasına asla izin vermezlerdi. Duru, etrafına korku dolu gözlerle bakarken, nereye götürüldüğünü bilmiyordu, ama Serdar Ateş’in dünyasına adım atmak üzere olduğunu hissediyordu.

Araba, birkaç dakika sonra büyük, demir kapılı bir mekânın önünde durdu. Kapının üzerinde neon ışıklarla “Kafes” yazısı yanıp sönüyordu. Burası, Serdar Ateş’in nam saldığı ve şehrin karanlık tarafının toplandığı ünlü kafes dövüşü mekânıydı. Duru, buranın adını defalarca duymuştu, ama bu kadar yakından görmek, onu dehşete düşürdü. İçeri girmesiyle birlikte, buranın atmosferi onu içine çekti; havasında vahşi bir enerji vardı.

Serdar’ın adamları, Duru’yu dışarı çıkarıp mekânın içine doğru sürüklediler. İçerisi, yoğun sigara dumanı, alkol kokusu ve dövüşçülerin teriyle doluydu. Kafesin etrafını çevreleyen insanlar, vahşi bir coşkuyla dövüşleri izliyordu. Duru, bu kaotik ortamda kendini daha da çaresiz hissetti.

Duru’nun gözleri, kafesin içindeki dövüşçülere takıldı. Sert darbeler, acımasızca atılıyordu ve kalabalık her darbede daha da coşuyordu. Bu vahşi arenada, her şey güce dayanıyordu; zayıf olanın hayatta kalamayacağı bir yerdi burası. Duru’nun içinde korku giderek büyüdü. Burası, onu bekleyen dünyanın sadece başlangıcıydı.

Bir anda, kafesteki dövüşçülerden biri, karşısındakinden aldığı sert bir darbeyle sendeledi. Kalabalık daha da coşmuştu, adeta kana susamış bir yığın gibiydiler. Duru’nun nefesi kesildi; adam, birkaç saniye boyunca ayakta kalmaya çalıştı, fakat başka bir darbe daha aldığında yere yığıldı. Yerde hareketsiz yatıyordu ve bir süre sonra, hiç kıpırdamadığı anlaşıldı. O an, Duru’nun içini tarifsiz bir korku kapladı. Kafesin içindeki adamın öldüğünü anlamasıyla birlikte, kalbi hızla çarpmaya başladı.

Bu vahşi dünyada yaşamın ne kadar kolay söndüğünü görmek, Duru’nun zihninde derin bir iz bıraktı. Burası, hayatta kalmanın her an bir ölüm kalım meselesi olduğu bir yerdi. Duru, gözlerini kafesten ayıramadı; yaşanan vahşet, içinde büyüyen korkuyu daha da derinleştiriyordu. Artık kaçış olmadığını biliyordu. Bu dünya, onu da aynı acımasızlıkla sınayacaktı. Kafeste yere yığılan adamın cansız bedeni, Duru için bir uyarı gibiydi; burada zayıf olmanın bedeli, ölümden başka bir şey değildi.

Adamlar, Duru’yu mekânın alt katına inen dar ve taş basamaklı merdivenlere doğru yönlendirdiler. Her adımda, ayaklarının titrediğini hissediyordu. Merdivenlerden inerken, üst kattan gelen gürültüler yavaş yavaş azaldı, yerini derin bir sessizliğe ve soğuk bir karanlığa bıraktı.

Alt kat, üst katın aksine tamamen karanlık bir dünyaya aitti. Duvarlar, yıllar boyunca nemden kararmış, boyaları kabarmış ve dökülmüştü. Duvarlara asılı olan eski dövüş posterleri, buranın uzun zamandır var olan, geçmişi acımasız hikâyelerle dolu bir yer olduğunu gösteriyordu. Posterler, solmuş renkleriyle buranın vahşi ruhunu yansıtıyordu; her birinde, kanlı dövüşler ve mağlup olmuş adamların görüntüleri vardı.

Loş ışıklar, mekâna kasvetli bir hava katıyordu; aralıklı olarak yanıp sönen ampuller, bir anlığına gölgeleri canlandırıyor, sonra tekrar karanlığa gömüyordu. Zeminde yer yer nemli ve kaygan lekeler vardı, bu da Duru’nun her adımını daha da dikkatli atmasına neden oluyordu. Tavan alçaktı, adeta üzerlerine çökmek üzereymiş gibi bir his veriyordu.

Duru’nun önünde duran ağır, demir kapı, Serdar Ateş’in ofisine açılıyordu. Kapının üzerindeki çizikler ve derin izler, buranın birçok çatışmaya şahitlik ettiğini gösteriyordu. Duru, kapının ardında neyle karşılaşacağını bilmeden, içindeki korkuyu bastırmaya çalışarak derin bir nefes aldı. Bu kaotik dünyada Serdar Ateş’in ofisi, son sığınak gibi görünse de, onun için tehlikelerin en büyüğünü barındırıyor olabilirdi.