Sa labis na takot na nararamdaman ni Ashleigh ay wala na siyang ibang nagawa pa kung ‘di ang patuloy na maiyak na lamang, hanggang sa tuluyan din siyang lubayan ng kung sinong mga tao na kumuha at nanakit sa kanya. Nananatiling madilim ang buong paligid niya habang nakaupo siya sa lupa at damuhan at yakap-yakap ang sarili. Takot na takot siya sa pag-aakala niyang iyon na ang katapusan niya. Takot na takot siya sa pag-aakala niyang papatayin na siya nang tuluyan ng taong gustong pumatay sa kanya. At kahit na naguguluhan siya ay laking pasasalamat niya pa rin nang sa huli ay bigla na lang din siyang iniwanan ng mga ito.
Ilang sandali pa ang lumipas nang may marinig siyang mga tinig na tila sumisigaw at tinatawag ang pangalang hindi naman talaga sa kanya.
“Ate Belle! Ate Belle!”
“Belle?! B
