chapter 6
763 Words
Chapter 6: Ang Unang Pagkikita
Tahimik ang buong mansyon kinabukasan.
Maagang nagising si Samantha, ngunit hindi siya halos nakatulog buong gabi. Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang sinabi ni Adrian.
May anak siya.
Isang batang apat na taong gulang.
Isang batang maaaring kapatid ni Lucas.
Huminga siya nang malalim habang nakaupo sa kama. Ramdam pa rin niya ang sakit sa dibdib, ngunit pilit niyang kinokontrol ang sarili.
Hindi pwedeng makita ni Lucas na nasasaktan siya.
Para sa anak niya, kailangan niyang maging matatag.
Paglabas niya ng silid, nakita niyang nag-aalmusal si Adrian sa dining room.
Tahimik lang itong nakaupo, halatang hindi rin nakatulog.
Nagkatinginan sila sandali.
“Good morning,” mahina niyang sabi.
“Good morning,” sagot ni Adrian.
Tahimik silang kumain.
Hindi katulad ng dati na puno ng kwentuhan ang umaga nila.
Ngayon ay puro katahimikan.
Pagkatapos ng ilang minuto, nagsalita si Samantha.
“Nasaan ang bata?”
Napatingin si Adrian sa kanya.
“Ethan.”
“Sa apartment ng nanay niya.”
Tumango si Samantha.
“Gusto ko siyang makita.”
Nanlaki ang mata ni Adrian.
“Samantha…”
“Kung magiging bahagi siya ng buhay mo,” sabi niya habang kalmado ang boses, “may karapatan akong malaman kung sino siya.”
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Alam niyang darating ang araw na ito.
Pero hindi niya inaasahan na ganoon kabilis.
“Are you sure?” tanong niya.
Tumango si Samantha.
“Kailangan ko.”
Tahimik na tumango si Adrian.
“I’ll take you there later.”
Bandang hapon, huminto ang kotse ni Adrian sa harap ng apartment building.
Tahimik si Samantha habang nakatingin sa bintana ng sasakyan.
Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman niya.
Galit.
Takot.
O lungkot.
“Ready?” tanong ni Adrian.
Huminga siya nang malalim.
“Yes.”
Lumabas sila ng kotse at naglakad papunta sa apartment.
Habang papalapit sila sa pinto, mas lalong bumibilis ang t***k ng puso ni Samantha.
Kumatok si Adrian.
Ilang segundo lang ay bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Clara.
Nagulat ito nang makita si Samantha.
“Well…” sabi nito habang nakangiti nang bahagya. “I didn’t expect this.”
“Mabuti na lang,” malamig na sagot ni Samantha.
Pumasok sila sa loob.
Simple ang apartment.
At sa sala ay naroon ang isang batang lalaki na nakaupo sa sahig habang naglalaro ng building blocks.
“Ethan,” tawag ni Clara.
Lumingon ang bata.
Agad itong napatingin kay Adrian.
“Hi!” masaya nitong sabi.
Lumapit ito sa kanila.
Ngunit bigla itong napahinto nang makita si Samantha.
“Mommy,” bulong ng bata kay Clara. “Who is she?”
Hindi agad nakasagot si Clara.
Napatingin ito kay Adrian.
Ngunit si Samantha na ang nagsalita.
Lumuhod siya sa harap ng bata.
“Hello,” mahina niyang sabi.
Malalaki ang mata ng bata habang nakatingin sa kanya.
“Hello,” mahiyain nitong sagot.
“Ako si Samantha,” sabi niya habang ngumiti nang kaunti.
“Ako si Ethan.”
Napatingin si Samantha sa mukha ng bata.
At sa sandaling iyon—
Naramdaman niya ang kakaibang kirot sa puso.
Dahil kahit ayaw niyang aminin…
May pagkakahawig nga ito kay Adrian.
Parehong mata.
Parehong kilay.
Parang maliit na bersyon ng asawa niya.
“Ang ganda ng mga blocks mo,” sabi niya habang tinitingnan ang laruan.
Ngumiti ang bata.
“I built a tower!”
“Wow,” sagot niya.
Habang pinagmamasdan niya ang bata, napansin niyang inosente ito.
Walang kaalam-alam sa gulong kinakaharap ng mga matatanda.
Walang kasalanan.
Dahan-dahan siyang tumayo.
Napatingin siya kay Adrian.
Tahimik lang ang lalaki, parang hinihintay ang magiging reaksyon niya.
“Cute siya,” sabi ni Samantha.
Nagulat si Clara.
At pati si Adrian.
Hindi nila inaasahan ang reaksiyong iyon.
Lumapit si Clara.
“Hindi mo siya galit?”
Tumingin si Samantha sa bata na patuloy na naglalaro.
“Bakit ako magagalit sa kanya?” sagot niya.
Tahimik ang buong silid.
“Hindi siya ang may kasalanan,” dagdag niya.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
Pero sa mga mata niya—
May sakit pa rin.
“Gusto kong gawin ang DNA test,” sabi niya.
Tumango si Adrian.
“Okay.”
Ngunit biglang nagsalita si Ethan.
“Mommy?”
“Yes, sweetheart?” sagot ni Clara.
“Is he my daddy?”
Parang tumigil ang mundo.
Nanlaki ang mga mata ni Samantha.
Napatingin siya kay Adrian.
Tahimik ang lalaki.
At sa sandaling iyon—
Naramdaman ni Samantha na maaaring magbago ang lahat sa buhay nila.
Dahil ang isang inosenteng tanong ng bata—
Ay maaaring magbunyag ng katotohanang hindi na nila kayang itago.
- Writer
