29. BÖLÜM 🥺
17 Nisan 2026 2 gün, 7 saat… Ömer’i göremiyorum. Çok özledim. İki gün önce İstanbul’a gitmek zorunda kaldı. Nedenini söylemedi ama sesinden belliydi… iyi şeyler yoktu. Ve ben en çok bundan korkuyorum. Geçmişin yeniden kapıyı çalmasından. Bugün kendimi hiç iyi hissetmiyordum. Başım ağır, bedenim yorgun… sanki içimde bir şeyler eksilmiş gibiydi. Zühal komutanla konuştum. Revire gittim. Doktor ağrı kesici verdi, dinlenmem gerektiğini söyledi. Koğuşa döndüm. Kimse yoktu. Herkes içtimadaydı. O koca koğuş ilk defa bu kadar sessizdi. Yatağıma uzandım. Nevresimi üzerime çektim. Gözlerimi kapattım. “Uyursam geçer…” diye düşündüm. “Zeynep…” Bir ses. Ama gerçek değil. “Zeynep, rüya görüyorsun.” Gözlerimi açtım. Ama koğuşta değildim. İstanbul’daydım. Ömer’in evinin önünde. Kalb
- Writer
