Ömür, sevdiği adamı izlerken yüzüne yayılan gülümsemenin farkında değildi. Canı acıyordu ona bakarken. Gülüşü, yürüyüşü, konuşması... Her biri aşkı çağrıştırıyordu. Her biri aşkını dile getiriyordu Ömür'ün gözünde. Ve biliyordu ki, gerçekti bu. En çok da gözleri... Sonsuzluğun hayat bulduğu gözleri, aşkı fısıldıyordu kulağına. Sessizce dile getiriyordu yüreğindekileri. Öyle güzel bakıyordu ki bu adam, konuşmasına gerek kalmıyordu. Gözleri anlatıyordu her şeyi.
Sıranın kendisine gelmesini beklerken, gözlerinin tek odak noktası oydu. Başka birine bakamıyordu. Baksa da görmüyordu. Masanın üzerine oturmuş, çalan senfoniye kulak vermişti. Yanında duran Umut ile bir arada bir şeyler konuşuyor ve sonra elinden düşürmediği telefona bir şeyler yazıyordu. O zamanlarda kalbi yerinden çıkacakmış gibi
