Özgür, birkaç metre ötesinde duran ağabeyine bakarken, geçmişin ayak seslerinin yankılarını duyabiliyordu zihninde. Geçmiş saklandığı yerden çıkıp hatırlatıyordu kendini. En çok da eski günlerdeki gibi beraber bir şeyler yaparken... Kardeş olmanın o tanıdık sıcaklığını hissettiği zamanlarda duyuyordu eskinin ayak seslerini. Yarasını sızlatan bir ateş yükseliyordu o zamanlar içinde. Kanasa da saramadığı derin bir kesikti yüreğinde açılan.
Susmasını söylese de vicdanıyla kavrulan benliği, dayanamıyordu içinde büyüyen kardeş özlemine. Ağabeyinin yanına yaklaşarak yanına oturdu. Gecenin alaca rengine rağmen ışıl ışıldı gökyüzü. Elinde tuttuğu bardaktan ağır ağır yudumlar alan ağabeyinden bakışlarını çekmeden konuşmaya başladı.
“Geçti mi?” Diye sordu. Acısını içine atması, olmamış gibi davran
