At my worst

chapter 8

Nak kumain ka pa. Ilang araw ka ng matamlay. Pspagalitan kami ng asawa mo kapag pumayat ka. Sasabihin noong hindi ka namin inaalagaan ng mabuti. Hindi ka namin pinapakain. Nagaalalang sabi ng mayordoma ka Weiying.

Manang wala lang po akong gana. Kapag pinilit kong kumain nasusuka po ako. Sayang po ang pagkain. Masarap pa naman ang luto niyo. Pilit na ngiti ang ginawad niya sa mayordoma.

Nakakatawa lang isipin ang sabi niya sa sarili niya ayaw niyang umasa hindi siya umasa para maiwasan ang sakit. Ano siya ngayon ito siya nasasaktan. Tatlong araw siya sa hospital pero ni anino ng asawa niya hindi niya nakita.

Hindi man lang diya nito dinalaw kung ok ba siya o hindi. Ok siya sa physical, sa mental at emotional hindi. Mababaliw na siya sa kaiisip ng kung ano-ano. Sa bawat pag-iisip ng mga posibleng mangyari kaakibat nito ang milyon-milyong karayom na tumutusok sa puso niya.

Walang araw na dumadaan na hindi niya ito tinatawagan pero walang sumasagot. Nag-aalala lang naman diya baka may kung anong masamang nangyari dito. Sabi ni manang sanay silang ganito. Minsan nga daw tatlo o anim na buwan itong nawawala.

Siguri kinalimutan na siya nito ng tuluyan. Ano pala ang ibig sabihin ng mga kilos nito noong mga nakaraang buwan. Ano pinahulog lang siya pero hindi sasaluhin. Iniscam lang siya ganun?.

Pinakilig lang siya pero wala namang palang ibig sabihin pinag-mukha siyang tanga. Tanga siya dahil umasa siya. Umasa sa wala.

Shit Zhan, you fall for him. Amin niya sa sarili.

A month had passed and no Yibo contacted him. He didn't want to get depressed so he decided to visit the school. Kinausap na rin niya ang teacher niya tungkol dito. Sumang-ayon ito at masaya pa na napag desisyunan niyang pumunta ng paaralan.

Ganun ang routine niya araw araw. School bahay, Bahay, school. Pinipilit niyang maging masaya sa harap ng mga kasambahay. Hindi niya pinapakita ang kalungkutan. Kapag mag-isa na lang siya doon siya umiiyak. Ayaw nitang mag-alala ang mga ito. Problema niya ito siya dapat ang humarap. Siya ang kusang nahulog hindi siya sinabihan ng iba na mahulog.

Si Manong brownie ang naghahatid sundo sa kanya. Nawala din kadi si songlan at xingchen simula ng mawala si Lan zhan.

Minsan nag cocomute siya kapag hindi siya masusundo kaagad ni Brownie. Gaya ngayon. Malakas ang ulan pahirapan ang paghahanap ng taxi. Sa katunayan nag bubus talaga siya. Hindi niya pera ang ginagastos niya. Hindi porque binigyan siya ni Yibo ng black card. Pwede niya na itong waldasin. Hindi naman pwede iyun.

Kaya siguri siya binigyan ng blackcard, kasu bayad uti sa kanya bilang asawa niya. "Ang bobo ko hindi ko man lang naisip iyun". Isang sampal na malakas naman ang tumama sa mukha niya.

Hindi man niya gusto na kumuha ng pera sa bank account nito wala siyang magagawa. Mababaliw siya sa kakaisip kapag nagpirmi siya sa bahay. Konti lang naman qng kinuha niya.

Ayaw niyang bumalik ang depression, anxiety at pagiging paranoid. Masasaktan niyaa ang sarili. Ayaw ng maulit ang nakaraan. Pinilit niyang labanan ang lahat at mamuhay ng masaya. Ibaon lahat ng madilim niyang nakaraan. Ililihis niya ang attention kung kinakailangan.

Iho, sandali lang huh!, may bibilhin lang ako sa loob ng convenience store ok lang ba?. Hindi ka naman nagmamadali?. Tanong ng taxi driver sa kanya.

Ok lang manong. Hindi naman ako nagmamadali.

Sige, saglit lang ako.

Tango ang sagot niya. Habang naghihintay sa driver. Kinuha niya ang phone at tinawagan ang asawa ulit. Nakailang ring ito bago dinecline. Tumawag ulit siya pero ganun pa rin.

Napabuntong hininga siya at malungkot na ngumiti. "Ano pa ba ang bago"?. Ganito naman lagi eh. Bakit nasasaktan ka pa rin. "Kausap niya sa sarili".

Tahan na tama na ang sakit sakit na. Hinayaan niya bumuhos ang luha. Sa anong paraan maibsan man lang ang sakit na nararamdaman niya.

Hindi niya inaasahan sa pag tingin niya sa bintana makikita niya ang taong dahilan ng kamisirablihan niya. Kinusot pa niya ang mga mata. Baka dinadaya lang siya nito. Pero hindi eh!, malinaw pa sa sabaw ng tinola. Ang asawa nga niya. May kayakap na iba. Kaholding hands papasok sa isang hotel.

Dali dali niyang kinuha ang phone at tinawagan ito. Idodoble check niya. Kinuha naman nito ang phone tiningnan kung sino. Swip X call ended.

Napahagulhol na siya sa iyak. "Ang sakit, bakit?. Bakit?. Gusto ko ng sagot?. Iniyak niya lahat ang sakit. Hindi siya tumigil kahit dumating na ang driver. Hindi naman siya nito tinanong. Nakikinig lang ito sa iyak niya. Hanggang sa pagbaba niya.

Tumingin kang ito ng may pag-aalala sa kanya. "Kung ano man yang nararamdaman mo iiyak mo lang nawawala din ang sakiy . Huwag mo ring kalimutan na tanungin at kausapin kung sino at ano ang dahilan ng luha na yan. Bata ka pa marami ka pang pwedeng maapakan na tinik sa buhay.

"Sanq nga bigyan niya ako ng explenasyon ng hindi ako umasa at masaktan ng ganito". Anang isip niya.

Tinanguan niya lang ito at tumalikod na. Hindi siya dumaan sa main door. Sa likod bahay siya dumaan. Ng makita niya ang washing area tumambay siya doon. Chinat niya na rin si manong brownie na nakauwi na siya.

Nakailang tanong pa ito bago siya hinayaan. Nagsinungaling lang naman siya. Gusto niyang mapag-isa. Gusto niyang mkapagisip pero wala siyang maisip. Ayae niyang manatili sa kwarto nila maiisip niya lang lahat ng memories nila doon na mag-dadagdag ng sakit sa kalooban niya.

Parang sirang plaka kasi na pauulit ulit sa isip niya kung paano ni zhan niyakap, ni holding hands at hindi sinagot ang tawag niya ang kasama nito. Hindi iyun mawawla-wala sa isip niya.

Ihahanda na ba niya ang sarili?. Itatapon na ba diya nito?. Iyun namanang kontrata eh. Kapag umayaw na ito itatapon siya na parang basura. Mslinaw iyun pumirma siya. Pinermahan niya. Kadi tanga siya akala niya hindi siya mahuhulog. O ano ngayon nahulog siya.

Nak... Zhan g anong ginagawa mo. Doon kana sa sala. Ako na ang gagawa niyan. Nakung bata ka. Hindi mo trabaho yan. Hala doon ka na.

Inagaw ng mayordoma ang mga damit na nilalabhan niya.

Manang ok lang po. Kaya ko po ito. Damit ko naman po ito eh!. Hindi ko po kayo katulong para labhan ang mga damit ko. Parang bata niyang sabi.

Hindi nga ikaw pero asawa mo. Magwawala iyun panigurado.

Mabuti sana kung hindi nito binanggit ang salitang asawa. Nakaramdam na naman tuloy siya ng pait at lungkot.

Manang nay asawa bang hindi tumatawag ng isang buwan. May asawa bang ni hi at hoi wala?. Diba wala. Kayo doon na kayo ako na dito.

Magluto na lang po kayo. Gutom na din ako. Tatapusin ko lang po ito at susunod na. Taboy niya sa matanda.

Pasaway ka talaga. Sige sige dalian mo ditan at ng makakain ka na. Naku na bata ka talaga mapapahamak mo ako.

Hindi naman po. Hindi iyun magagalit pwamis.

Oo na. Sunod kaagad ha.

Mabuti ng ganito. Papagurin niya ang sarili ba kahit sa konting oras lang hindi niya maiisip si Lan zhan. Maghihintay na lang siya kung kailan siya nito itatapon.

Habang masaya silang naghahapunan biglang my tumawag kay Weiying secretary iyun ni Lan zhan.

Excuse me, sasagutin ko lang ito. Hindi na niya hinintay ang sagot ng mga kasama niya. Tumayo kaagad siya at lumabad ng bahay.

Hello...

Yay!, hello my dear Weiying my sir. Kamusta ka na?.

Mabuti pa ang secretary niya nakaalala ng kamustahin ako siya hindi. Napaka wala puso.

Ok lang naman ikaw?. Busy ka ata?.

Everyday. Kaloka kasi ang asawa mo. Isang buwan ng nakauwi hindi man lang nag report dito sa opisina.

So isang buwan na pala. Sa isip niya.

Pero hindi yan ang tinawag ko.

Ano pala?.

What with that sad voice ha?. Don't tell me hindi rin siya umuwi sa bahay niyo?.

Anong klase ng tanong yan?, palusot niya.

Hmmpp.. smell so fishy but then want to join me tomorrow. I will surprise him. Birthday niya bukas. Alam kung my surprise ka din pero pwede ka namang sumama sa amin diba?.

Birthday pala niya hindi ko man lang alam. Hindi ko man inalam. Asawa ba niya talaga ako. Bakit ko nakalimutan fake pala ang lahat?. Pigil na pigil niya ang sarili sa pag-iyak. Give me reason why?.

Hahaha... ang talino naman alam kaagad. You know party syempre lebre niya. Early off to work ganun. So your in?.

Ok, give me the details.

Yay...thank you. I will send you right away. Thank you, handsome.

Kung pwede lang ibalik ang dati?. Babalik siya. Kung pwede lang baguhin ang lahat. Babaguhin niya. He doesn't want this kind of set up. This pain made him suffocated. Give him anxiety. Mas sobra pa ang sakit kaysa dati. He doesn't want it. He want to livehappily even he was struggling.

Sadly there was no time machine to get back from the past. All he had was the present. Continue living and accepting the fact that everything was a dream. Just a dream. He let him taste the cotton candy in the sky in just a lil time. After it the bitter taste of time attack.