Luscious Man Series 1: Zaimon Luther Suarez (R18+)

KABANATA 1

Gusto kong manakit. Gusto ko siyang saktan dahil sinasaktan niya na naman ako gaya ng ginawa niya sa akin noon. Pero hindi ko magawa dahil alam ko sa sarili ko na may kasalanan din ako kung bakit naging ganyan siya kalupit ngayon.

He's a vile! Damn him!

I want him to be successful. I want him to be happy. I want him to reach his dreams someday. I want him to be a better man in the future. But I think, my prayers turns out. He became successful, yes. He reached his dreams, yes. I think he's happy now. But he did not became a better man today. He's now a monster on his own.

He really can hurt me just by his words. Just simple word from his mouth, then it will break my heart, into a million tiny pieces. And I hate him for hurting me, until now.

Dali dali kong pinaandar ang sasakyan palayo sa kinaroroonan niya. Nakita ko pa siya sa side mirror na nakatayo doon, nakahalukipkip, at nakatingin sa sasakyan kong papalayo sa kaniya.

He really is too far from me now.

Matagal naman na siyang malayo sa akin. Noon pa man. Hindi pa man siya nagiging successful ay malayo na siya sa akin. Na pakiramdam ko ay hindi talaga kami babagay para sa isa't isa. Hindi niya ako magugustuhan, kahit noon pa. Pinagpipilitan ko lang ang sarili ko sa kaniya dahil… gusto ko siya. Kahit na ipinagpipilitan ko noon na hindi ko siya gusto kahit alam ko sa sarili kong gustong gusto ko siya dahil sa pagiging totoo niya. Kahit napakalupit niya sa akin noon. Hindi 'yon nakabawas sa pagkagusto ko sa kaniya. Lumala pa nga.

Inihinto ko ang sasakyan sa gilid ng kalsada at tumungo sa manibela habang umiiyak ng sobra.

"B-bakit h-hindi pa kita n-nakalimutan…" humihikbing sambit ko at napahawak ng mahigpit sa dibdib ko kung nasaan ang puso.

Hinampas hampas ko 'yon para mamanhid.

"Ta***na! Bakit hindi ka pa rin mawala sa sistema ko!" Sigaw ko habang patuloy na bumubuhos ang luha sa mga mata ko.

Naninikip ang dibdib ko nang biglang tumunog ang cellphone ko. Ilang sandali kong pinakalma ang sarili ko bago ko ko kinuha ang cellphone ko sa sling bag na dala ko. Nang makitang si Vea ang tumatawag ay hindi na ako nagpanggap sa totoo kong nararamdaman.

"Vea…" humikbi ako at tinakpan ng kamay ang bibig ko. Kahit anong pigil ko ay lumalabas pa rin ang hikbing 'yon.

"Dane, what the heck, anong nangyari?!" Nag-aalalang tanong ni Vea nang marinig ang boses ko na umiiyak.

Mas lumakas ang hikbi ko sa sinabi niya. Dinadaan daanan lang ang sasakyan ko ng mga sasakyang dumadaan dito. Habang ako ay umiiyak sa loob.

"H-he's back." I said almost a whisper.

"What? S-sino?" I know she has a clue but dhe really just want me to confirm it.

"Si Zaimon…" huminga ako ng malalim at naramdaman kong natigilan siya ayon na rin sa katahimikan niya sa kabilanga linya.

"What the freak?! Kailan pa? Nagkita kayo? Saan? Bakit? At paano?! s**t! s**t talaga, Deyn!" Rinig ko ang prustrasyon sa boses niya habang ako ay patuloy na humihikbi dito sa loob ng sasakyan ko.

"I… it's a coinsidence, Vea. I… I didn't know that h-he is the buyer of our property. I didn't know he'll buy it. I didn't know he will do that because I know he don't want to be connected with me anymore. I know that he's mad at me for what happened years ago. I know that he will immediately refuse if he'd know that the broker of that property i-is me. So, why did he still buy that mansion? For what? To get even with me? To have his revenge on me? I… I don't know! I'm still in shock as of the moment I saw him." Nanlalamig ang buong katawan ko. Nanginginig ang kalamnan ko habang patuloy ako sa pagluha.

"Kanina lang kayo nagkita?" She seriously.

"Y-yes,"

"Anong mga sinabi niya sa 'yo?"

Umiling ako kahit hindi naman niya kita, "wala naman. T-tungkol lang sa pagpo-proseso ng deed of sale at titulo. Gusto niya agad madaliin. Tapos…" nahihirapan na akong magsalita tungkol sa iba pang sinabi ni Zaimon.

Halos hindi ko na nga agad maalala sa sobrang sakit na nararamdaman ko e. It feels so surreal. Parang hindi talaga nangyari. Parang namamalikmata lang ako sa mga napag-usapan namin at sa mga nakita ko. Parang hindi na talaga siya 'yon. Ibang iba na. Ibang iba na ang Zaimon Luther na nakausap ko kanina kaysa noon. Hindi na siya ang Zaimon Luther ko.

He's not my man anymore.

"Tapos ano?" She probed.

"Wala na. 'Yun lang." Saad ko at nagpunas ng luha habang nakatingin sa harapan at humihinga ng malalim para kumalma ang sarili ko.

"Ayusin mo, Dane. Tandaan mo na halos mabaliw ka ng ilang taon, makalimutan lang ang lalaking 'yon. H'wag mong sayangin lahat ng sakrispisyo mo para sa kalayaan niya, Dane. Zaimon is a good man. Zaimon is a worth man. But if you will insist to be the same girl again years ago, please stop right there. Think about your purpose why you are here in the Philippines again. Think about your problems. Don't think about Zaimon doing such things to revenge on you. Don't think about Zaimon keeping you in the dark. Think about your self. Think about your problems to be solve. Think about your future. Please. This is not the right time to be weak again, Dane. Build up yourself first, then face Zaimon and confront him." Kahit sa ganoong salita lang niya… napapagaan na agad niya ang sistema ko.

She's always there with me when I need someone to talk to. To hold on to. To cry on. To console me. To accompany me. She's not thinking twice to help me with what I am up to. She's my savior the time when I'm drowning in the sea of dark.

"I… I just need to rest for a while. I– I will call you later," hindi ko na siya hinintay pa na sumagot at binaba na agad ang tawag.

Huminga ako ng malalim habang pinapakalma ang sarili sa pag-iyak. Nang makalma ko ang sarili ay pinaandar ko na ang sasakyan ko at umuwi nalang sa bahay dahil hindi ko na kayang magtrabaho. I just did a call to my employee s***h managers of my coffee shop and my flower shop.

Nang makarating ako sa bahay ay tinawagan ko naman ang namamahala sa plantation namin, malapit lang dito sa mansyon.

"Opo, kapag malapit na ang pagha-harvest, sabihan niyo na lang po ako para makapunta ako diyan. Marami rin po kasing nagpapadeliver. Saka kailangan rin po nung mga white roses next week dahil po doon sa kasal ng anak ni Mayora. Naibigay ko na po ang listahan no'n sa anak niyo, si Joseph po." Napahilot ako sa sentido habang nagsasabi ng gagawin kay Mang Waldo na siyang namamahala sa planta namin mula palang noon.

"Yes, ma'am. Nakuha ko na po kahapon 'yung listahan. Bale, 'yung ibang kailangang bulaklak ay hinihintay na lang namin ang tamang harvest day. Tapos ide-deliver po naman, bago ang mismong araw ng kasal para hindi agad malanta." Si Mang Waldo sa isang malalim ngunit pagod na boses.

Paniguradong babad na naman siya sa arawan habang inaalagaan ang mga bulaklak sa plantasyon.

"Sige po. Maraming salamat po, Mang Waldo. Bibisita rin po ako diyan kapag siguro naayos ko na lahat ng problema ko o kaya kapag may oras akong pupuwede. Pasensya na po sa abala." I said sincerely while putting my bag on the sofa in my room.

"Wala po 'yon, ma'am. Trabaho naman namin ito. Buti nga at sa kabila ng problema ninyo ay hindi mo pinabayaan ang planta at patuloy niyo pa rin kaming pinagtatrabaho dito." It warmed my heart, knowing that they are thankful I gave them a job like this.

I sighed heavily, "I am still earning money from plantation, Mang Waldo. Kaya mahirap pakawalan ang plantasyon dahil naging parte rin 'yon ng buhay ko mula noon." I smiled at myself.

"Kaya nga, ma'am. Maraming salamat pa rin at hindi mo ito pinabayaan. Hayaan mo at hindi namin pababayaan dito. Ipagpapatuloy namin ang magandang pagtatrabaho para na rin makatulong sa inyo ng kapatid mo."

After the call I layed my body on the bed. Just staring at the white ceiling.

I remember him again.

I remember him, the Zaimon I used to be with when I was in my teenage. The Zaimon who always keep me away from the dark. The Zaimon who always keep to make me smile. The Zaimon who's not spoiling me at all. Because he's just a commoner. He's just a farmer of our plantation. He's just our employee. He's always in the dirt but it didn't made him less attractive in my eyes. I always adore him. I always find him hot. I always annoyed by him if he didn't notice me at the first place. I am always mad and pissed at him if he has so many girls surrounding him because I am a freaking jealous girl!

He always keep on consoling my feelings. He always keep on making me feel okay when I am pissed his bold move. He's so patient to me that made me fall harder for him.

And f-ck him for changing a lot after so many years!

I don't know! I don't give a f-ck but freaking still love him! So much!

Isang butil na naman ng luha ang bumagsak mula sa mata ko nang mapagtantong… wala na naman akong pag-asa gaya noon. Ako pa rin ang naghahabol. Ako pa rin ang nasasaktan at masasaktan. Ako pa rin ang magmamahal ng mag-isa. Ako pa rin ang kawawa hanggang sa huli.

Paano ko ba 'to pipigilan? Paano ko maiiwasan? Paano? Paano kung kailangang handa na akong makalimot, handa na naman akong makalimot, saka pa siya nagpakita sa akin at bumalik.

Alam kong hindi na siya babalik sa piling ko kaya ayoko nang umasa. But if I keep on seeing him like before, I will f-cking lose it. I will f-cking lose my sanity again. And I hate it. Dahil minsan na akong nagpakabaliw sa kaniya. At hindi naging maganda ang naging resulta.

Sa lahat. Sa lahat, lahat ng nangyari, alam kong marami akong naging kasalanan. Kung hindi ko ipinagpilitan ang sarili ko sa kaniya noon… hindi siguro mangyayari 'yon. Magiging masaya siguro siya. Magiging maayos siguro ang buhay niya kung hindi ko siya ginulo. Kung hindi siya ginulo ng batang ako.

I exhausted myself by thinking about everything.

I'm always doing this things. Exhausting myself to get me sleep. Exhausting myself to lessen the pain and guilt I am feeling. Exhausting my body and my mind to be okay when I woke up the next day.

Hindi ko na matandaan kung ilang beses ko nang ginagawa 'yon. Dahil ang alam ko lang ay sa araw araw na ginawa ng diyos, palagi ko iyong ginagawa para makalimot. Para maging maayos. Kahit pakiramdam ko ay mababaliw ako kalaunan.

Kahit alam kong maaga pa… pinilit ko ang sarili kong makatulog. Pero hindi ko pa rin kaya. Tumayo ako at binuksan ang drawer. I took my sleeping pills and drink one.

I lay down and stared at the ceiling hanggang sa maramdaman kong namimigat na ang talukap ng aking nga mata habang nakatingin doon. Hindi ko na namalayang nakatulog na ako.

"You should be a better person in the future, Dane! Don't waste too much money just for non sense things you were buying! Don't waste too much money to go everywhere you want! Baka mabankrupt tayo!"

My mom's voice always lingering my mind and my ears. Her growl every time she saw me with paper bags from those branded things I bought. Her frustrated face. Her shriek every time I don't listen to her. Everything about her… I miss her. I really am.

But I know everything what happened was all my fault. And it always creep me out. Sising sisi ako sa lahat ng 'yon. Sa lahat ng kamaliang nagawa ko at sa mga hindi ko pakikinig sa kanila. I miss them. I miss my parents. I miss their sentiments about my spoiled brat side. I miss it all. I miss everything.

Pero hinding hindi ko na 'yon maibabalik. Kahit anong gawin ko, hindi ko na 'yon maibabalik. Hindi ko na sila maibabalik. Wala na akong maibabalik.

Nagising ako sa isang tunog na nanggagaling sa kung saan. Dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko at napansing malapit nang magliwanag. Napabuntong hininga ako at napatingin sa bintana ng kuwarto ko.

Umiling ako at hinanap ang cellphone ko na nag-iingay sa bag ko. Kinuha ko 'yon at nakitang tumatawag si Ate sa akin.

"Hello, ate." Bungad ko sa isang malumanay na boses.

"Hindi ka daw bumalik sa shop mo kahapon. Where did you go? Your friend is not telling me anything. I'm calling you the whole day but you are not answering your phone. Did you drink your pills again to sleep?" She burst out. Hindi niya gusto ang pag-inom ko ng sleeping pills sa tuwing gusto kong makapagpahinga kahit isang araw. "I told you, Dane! Baka may side effects 'yang iniinom mo!"

"I'm fine, Ate. I just took a rest yesterday. Nandito lang naman ako sa bahay at nagmumuni muni. Don't worry about me." I said, assuring her.

"No. I won't stop worrying about you until you stop thinking too much. Your mental health is not healthy anymore. Dane naman, kapag hindi ka nagtino, uuwi talaga kami ng Pilipinas ng kuya mo!" Sambit niya sa nagbabantang tono. "Don't overthink! Alam mo kung anong nangyari sa 'yo noon sa sobrang depressed mo."

"Because everything is my fault. Our mom already told me that. She's even blaming me for everything that's happening." I said in a painful voice.

"Kaya nga h'wag mo nang iisipin 'yon. Galit lang si mommy nang sabihin niya sa 'yo 'yon."

"I deserve the blame, anyway. Kung hindi dahil sa akin, sana nandito pa ang pamilya ni Zaimon nang makaalis ako papuntang ibang bansa. Kung hindi dahil sa akin, hindi mangyayari 'yon kina Mommy at Daddy. Hindi sana sila mapipilitang… ipakasal ka sa asawa mo ngayon dahil sa pera." Nagsimula na namana akong umiyak habang inaaalala ang lahat ng nangyari sa buhay ko noon.

"Shh, it's fine, Dane. You know how much I'm happy in my life now. You know that. So please, don't take all the blame to yourself."

"I don't know what to do anymore, ate." Napayuko ako at pinunasan ang luha. "I'm sorry. I will do better now." Sambit ko at pinatay ang tawag.

I need to be strong. I still need to pay my parents debts. I need to be sane until I am done with what I have to do. Kailangan ko iisantabi ang nararamdaman ko kay Zaimon sa ngayon.

Tumayo na ako at dumiretso sa banyo para maligo. At kahit sa banyo ay natutulala pa rin ako at naiisip ang nangyari kahapon. I need to talk to my lawyer now about the deed of sale and the land's title.

Kaya naman nang matapos akong maligo at makapagbihis ay tinawagan ko di Attorney Reyes para sa pagproseso ng deed of sale at titulo.

"Okay, Ms. Balaba. I will process it immediately as you requested. The title is already ready, and the deed of sale is still processing since we got a buyer just last day." Gusto kong maproseso ng mabilis at maayos ang lahat para na rin wala na ring maging dahilan pa para magkita kaming dalawa ni Zaimon.

"Thank you so much, Attorney." Pagpapasalat ko at pinatay ang tawag.

Bumuntong hininga ako at binlower ang buhok bago bumaba at nagluto ng sariling almusal. Wala na akong kasambahay dito simula nang umuwi ako. Kaya ko naman mag-isa, saka isa pa, wala na rin akong pangpasahod sa kanila. May coffee shop akong ipinatayo at doon ko itinuon ang perang naipon ko sa loob ng ilang taon ko sa ibang bansa at para na rin sa plantasyon.

I'm used to be alone.

Sanay na sanay na akong mag-isa kaya kaya ko na ang sarili ko.

Matapos kong magluto ng almusal ay saka ko lang naalala na hindi pala ako nakakain maghapon kahapon. Hindi ako nakapag-lunch at nakapag dinner dahil sa nangyari. Nakalimutan ko nang kumain.

"Good morning, Frida, 'yung order nga pala na flowers ni Mrs. Samson, pakideliver at 10 am. I won't be around the boutique since I will be in my coffee shop today. I have so many orders there to make. I do hope you will do the entire job there?" I said in a formal and calm voice to my Flower Boutique's manager.

"Oh, yes, ma'am. Nakaready na po 'yung order ni Ms. Samson. Ipapa-deliver ko po ng 9:30 para saktong 10 in the morning po ay naroon na." Bakas ang ngiti sa kaniyang tono kaya napatango ako.

"Okay, then we're good. Thank you, Frida." I hung up the call and stared blankly at nowhere.

Inabot ako ng isang oras sa pagkain ng almusal dahil bigla bigla nalang akong napapatulala nang wala sa oras. At nagpapasalamat pa ako na natapos ko.

Naiiling nalang ako na lumabas ng bahay at ini-lock iyon saka pumunta sa garahe para sumakay sa kotse ko. Buti naman at hindi ako natutulala sa biyahe papunta sa coffe shop ko. Kung hindi, baka nakabangga o nabangga na ako.

"Good morning, Miss, Dane!" Bati ng mga naglilinis pang empleyado sa coffe shop ko.

"Good morning, too." Bati ko pabalik.

"Miss Dane, naka-ready na po ang mga ingredients sa ibe-bake niyong cake." Ngumiti ako sa manager ng coffee shop ko.

"Oh, okay. I will just put my things in my office." Tumango siya kaya naglakad na ako papasok sa opisina ko.

Nang mailapag ko 'yon doon ay lumabas muli ako. Nahigit ko ang hininga ko nang makita ang lalaking papasok ng coffee shop ko habang may masungit at seryoso na hitsura. Napakurap kurap ako nang magtama ang paningin namin. Mabilis akong umiwas ng tingin at siya naman ay sinalubong ng waitress at tinanong siya ng kung ano.

Mabilis akong naglakad papunta sa kusina at hindi na siya pinansin. Pinilit ko ang sarili ko na h'wag pansinin ang presensya niya dahil baka wala na akong magawa kung papansinin ko pang talaga 'yon. Huminga na lang ako ng malalim at nagsuot ng gloves para sa paggawa ko ng cake na inorder ng isang kagawad dahil birthday daw ng bunsong anak.

Sa loob ng kitchen ay nakalimutan ko ang presensya niya dahil inabala ko ang sarili ko sa paggawa ng cake at sa pagdedesign nito. Kailangan na rin kasi ito mamayang hapon kaya kailangan ko talahang madaliin.

"Miss Dane, kain ka muna." Tinanguan ko ang isang kusinero at siya naman ang pumalit sa akin doon.

Ako naman ay lumabas ng kitchen habang nagpupunas ng pawis sa noo at leeg. Natigilan pa ako nang bigla kong mamataan si Zaimon na narito pa rin sa café ko at nakaupo sa pangdalawahang lamesa at sumisimsim doon ng frappe.

Napakurap kurap ako bago nagpatuloy sa paglalakad papunta sa counter. Sinalubong ako ng ngiti ng cashier na naroon habang ako ay nagpupunas ng leeg.

"Kuhaan mo na lang ako ng tanghalian ko, Yshi. Thank you." Ngumiti ako sa kaniya. "Ako muna dito," wala pa namang gaanong customer kaya paniguradong hindi ako mahahassle dito.

"Sige po, Miss. The usual po ba?" I am so picky with my foods that's why they used to ask me first before handling me a food.

"Uh… yes, just add iced tea." Tumango siya at pumasok na sa kusina habang ako ay tinitingnan ang log book kung saan naroon ang mga nabiling mga paninda.

"Miss," napatingin ako kay Reisy nang magsalita siya sa gilid ko.

"Hmm?" I arched a brow and look back at the log book.

"Engineer po pala 'yon," kumunot ang noo ko sa tinuran niya.

"Huh? Sino?" I asked confusedly.

Inginuso niya ang banda kung saan naroon si Zaimon at prenteng nakaupo habang nakatingin sa cellphone.

"Siya po, Miss."

I didn't know he's an engineer now. I thought he also wants to be hotelier? Why the sudden change of profession? Or is he both hotelier and an engineer now? I forgot that he's an ambitious guy even before.

"Kanina pa 'yan, hindi ba?" May pag-aalinlangang tanong ko sa kaniya.

"Ah, opo. May ka-meeting 'ata siya kaya po siya nandito pa. Pero kanina may dumating nang magandang babae na sa tingin ko po ay ka-meeting niya. Tapos po tinawag siyang Engineer Suarez. Kaya po ayon, hehe, nalaman kong engineer siya." Minsan may sense din pala ang pagiging madaldal ni Reisy kahit papaano.

"Is the girl… his girlfriend?" I asked carefully.

"Ay, sa tingin ko po hindi. Kasi kung girlfriend niya 'yon hindi po dapat maging touchy siya? O kaya medyo maging conscious sa paligid kapag may nakatingin sa girlfriend niya? E, parang naman pong walang pakialam 'yon do'n sa babae kanina." Kumunot ulit ang noo ko.

"So… baka ka-meeting lang talaga niya." Sambit ko. Tunog hindi interesado pero pinapakalma ko lang talaga ang sarili ko.

Mabilis ang t***k ng puso ko sa hindi ko malamang kadahilanan. Nag-angat ako ng tingin na saktong pagtatama ng paningin naming dalawa ni Zaimon. Halos mahigit ang hininga ko sa biglaang pagtatama ng tingin naming dalawa. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at napalunok ng mariin.

"Miss Dane, ito na po ang tanghalian niyo." Napabuntong hininga ako at tumingin kay Yshi na dala dala ang tray na may lamang pagkain ko.

Mabilis ko iyong kinuha at nagpasalamat sa kaniya. Dumiretso na ako sa loob ng opisina ko. Kasabay ng pagsara ko ng pintuan ay ang siyang paglabas ng pinigilan kong hininga kanina.

What was that?!

That frigging eye contact sent shivers down my spine. His intense gaze made me shudder and made my knees tremble for unknown reason. He never failed giving me this kind of feeling and excitement every time our eyes met. I can't take him. I just can't.

Napailing nalang ako at inilapag sa coffee table ang tray ng pagkain ko at dahan dahang nagsimula sa pagkain.

Sana hindi siya araw araw narito. Sana hindi siya araw araw mapapatingin sa gawi ko. Sana hindi siya araw araw tatambay dito sa coffee shop ko. At sana hindi siya araw araw may kameeting para lang pumunta dito.

Ayaw ko nang magkaroon pa ulit ng koneksyon sa kaniya.

Kumusta na kaya ang pamilya niya? Siguro may galit pa rin sa akin ang mama at papa niya hanggang ngayon dahil sa nangyari noon.

Pero hindi ko hahayaang maghiganti sa akin si Zaimon, kung iyon ang ipinunta niya dito. Hindi ko siya guguluhin, kaya sana h'wag niya na rin akong guluhin pa. Mananahimik ako sa kung saan dapat ay naroroon ako para hindi ko siya magulo. Kaya sana, gano'n din ang gawin niya.