Aşka sürgün olan, gökyüzüne hapis olan bir kadındı, o. Umutlarını yitirmeyen, her şeye, herkese rağmen direnen, davasından vazgeçmeyen Hevi Hanımağa’ydı !
Memleketinden, aşkı yüzünden sürgün edilse de, durmayacaktı!
Herkese inat, sevdasını haykırmaya devam edecekti.
Arabasına bindikten sonra, kapıda hâlâ kendisini izleyen sevdasına hüzünlü bakışlarını dikti. Onun bakışlarında ilk defa şaşkınlığı gördü Hevi . Ezman, ona bakarken gözlerini kısmış kaşlarını çatarak ne olduğunu anlamayan ifadeyle bakıyordu.
Hevi, burnunu dikleştirerek arabasını çalıştırdı. Bakışları son kez adamın yüzündeyken memleketten sürgün edilişinin kornaya uzun uzun basarak ilan etti.
Acısını duymuyordu kimse, bari gidişini duysunlardı.
Korna sesleriyle içeridekilerin çoğu kapıya çıkmış çoğu da pencereden ne
